Συνέντευξη του Κλέαρχου Κορκόβελου

mousikorama korkovelos 001Συνέντευξη του δεξιοτέχνη του κύμβαλου Κλέαρχου Κορκόβελου στην Αγγελική Μερίση με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου Μ’έκανες και σ’αγάπησα, από την Ωδή.

Το κύμβαλο είναι ένα όργανο το οποίο δεσπόζει στη δισκογραφία στην Ελλάδα από τον περασμένο αιώνα από τις 78στροφες μέχρι το 1970 στο παραδοσιακό τραγούδι. Έκτοτε εκλείπει σχεδόν από τις μουσικές ηχογραφίσεις. Στις μέρες μας όμως αναβιώνει και πάλι στα χέρια του νέου μουσικού Κλέαρχου Κορκόβελου.  

Συνέντευξη του Κλέαρχου Κορκόβελου στην Αγγελική Μερίση στο "Μουσικόραμα"

Ο μοναδικός  κυμβαλιστής στη χώρα μας, συνομιλεί με την Αγγελική Μερίση για το κύμβαλο, την πορεία του και την πρώτη του δισκογραφική δουλειά ‘Μ’έκανες και σ’αγάπησα’, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα από την Ωδή.

 Αγγελική: Τί μουσικά ακούσματα είχατε ως παιδί και τί σας ώθησε να ασχοληθείτε με την παραδοσιακή μουσική και ιδιαίτερα με το σαντούρι και το κύμβαλο;
 mousikorama korkovelos 002Κλέαρχος: Γεννήθηκα στη Αθήνα. Από την πλευρά της μητέρας μου, οι παππούδες μου ήταν λαϊκοί οργανοπαίκτες του χωριού. Από το Κεφαλάρι, ‘Ντούσα’ στα Αρβανίτικα, της ορεινής Κορινθίας. Ο ένας βιολί κι ο άλλος αρμόνικα, την παλιά την ‘φύσσα’. Μικρός στο σπίτι, άκουγα δημοτικά λαϊκά – Δόμνα, Μαρκόπουλο, Νέο Κύμα, Σκαλκώτα. Έμαθα να ακούω το Διακογιώργη και το Μόσχο. Το ήθελα το σαντούρι πάρα πολύ. Αλλά καθοριστική στάθηκε και η μουσική του θεάτρου σκιών. Είναι μεγάλο σχολείο της Ελληνικής Τέχνης ο ταπεινός μπερντές.
  Αγγελική: Υπήρξαν κάπoιοι μουσικοί που σας στήριξαν στα πρώτα σας βήματα και με ποιόν τρόπο;
 Κλέαρχος: Πρώτα πρώτα ο Αλέκος Γκαραβέλης, ένα από τα μεγαλύτερα κύμβαλα που έβγαλε η χώρα μας, που ήταν και ο δάσκαλός μου.  Ο Γιώργος Παπαδάκης, με στήριξε και πολλά έχει κάνει για τους πρακτικούς…Ο Νίκος Καρατάσος. Ο τραγουδιστής Δημήτρης Κοντογιάννης. ο Χρήστος Φαναρίτης από τη Λαμία με το κλαρίνο Ο Elek Danyi, ο παππούς,  o πρώτος που μου έδειξε , στην Ουγγαρία. Ο Ion Bujor από το Βουκουρέστι, που μου έδειξε αφιλοκερδώς…
  Αγγελική: Ποιές προϋποθέσεις θεωρείς ότι πρέπει να πληροί ένας «σωστός» καλλιτέχνης;     
 Κλέαρχος: Να μην σταματά να μελετά. Να έχει πάθος, να ξοδεύει χρόνο για την τέχνη του, για την πρόοδό του. Να είναι ολιγαρκής. Να μην φοβάται τη φτώχεια, τις στερήσεις. Πρέπει παράλληλα όμως να είναι κι εγωιστής και όχι σεμνός, γιατί η σεμνότητα σου παίρνει την αυτοπεποίθηση και τότε είναι αδύνατον να παίξεις καλά.
   Αγγελική: Τί συναίσθημα θα θέλατε να έχετε μεταδώσει στο κοινό καθώς φεύγει από μία  παράσταση;
 Κλέαρχος: Νοσταλγία… Θέλω να ξυπνάω τη μνήμη , τις αναμνήσεις του ακροατή. Από τα παιδικά του χρόνια, για έναν παλιό του έρωτα, ας πούμε… Πιστεύω, πώς μόνο με τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και των αναμνήσεων, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καλύτερος. Αλλιώς, δεν υπάρχει ούτε εθνική συνείδηση. Και η Ελευθερία έχει γυναικεία μορφή. Όταν όμως παίζεις ρομαντικά, γίνεσαι γλυκανάλατος, είσαι εκτός πραγματικότητας. Ενώ η λαϊκή μουσική δεν έχει ρομαντισμό, έχει όμως νοσταλγία και ξυπνά τις αναμνήσεις, προσωπικές και συλλογικές.
  Αγγελική: Γιατί επιλέξατε την παραδοσιακή και όχι κάποιο άλλο είδος μουσικής;
 Κλέαρχος: Κοιτάξτε, το κύμβαλο δεν είναι όπως το σαντούρι. Στις χώρες όπου αναπτύχθηκε, μπορεί να παίξει όλα τα είδη μουσικής. Κλασσική, jazz, σύγχρονη μουσική…Εγώ βασικά, ακούω και παίζω. Η αφετηρία μου είναι το δημοτικό και το ρεμπέτικο. Αυτά, τα έχω μέσα μου… Από εκεί και πέρα, μελετάω κι άλλα πράγματα που μ΄αρέσουν.
  Αγγελική: Παρόλο που εδώ και χρόνια κυριαρχούν τα ξενόφερτα ακούσματα στον τόπο μας, ένας πολύ μεγάλος αριθμός νέων ανθρώπων επιλέγει την  παραδοσιακή μας μουσική για διασκέδαση και ψυχαγωγία. Γιατί πιστεύετε πως συμβαίνει αυτό;
 Κλέαρχος: Ναι, οι νέοι σήμερα πια θέλουν το γνήσιο, το αυθεντικό. Ζητούν ένα τρόπο να επικοινωνήσουν.  Δε μπορεί όλη σου τη ζωή να τρως χάμπουργκερ, και κάποια στιγμή ο ανθρώπινος οργανισμός να μην ζητήσει κι ένα ψαράκι φρέσκο, δεν γίνεται αυτό… Το θέμα είναι αλλού. Ότι αυτοί που ηγούνται, την έχουν βάλει τη δημοτική μουσική στο περιθώριο.  Δεν θέλουν να έχει μνήμη ο Έλληνας.
mousikorama korkovelos 003  Αγγελική: Πώς θα ορίζατε τα μουσικά τοπία του καινούργιου σας δίσκου, «Μ’έκανες και σ’αγάπησα»;
 Κλέαρχος: Λοιπόν, υπάρχουν δύο βασικά τοπία, όμορφα αλλά άγνωστα στους περισσότερους…Το ένα πατάει στην ανατολική Ρούμελη, στη σχολή της Λιβαδειάς, όπου το κύμβαλο μιμείται το κλαρίνο, στα κλέφτικα, τα τραγούδια του τραπεζιού. Το άλλο είναι η παλιά Σμύρνη με τα μουσικά καφενεία , τις μπυραρίες και τα εστιατόρια όπου έπαιζαν βιολί, κύμβαλο και βιολοντσέλο ή κοντραμπάσο. Εδώ έχουμε τους παμπάλαιους μανέδες όπως το «Μινόρε» και το «Τζιβαέρι» και τις διάφορες χόρες, με ρουμάνικη καταγωγή. Αυτά ακούμε και στα γραμμόφωνα… Το ένα τοπίο είναι υπαίθριο, πανηγυρίσιο, με δέντρα και τρεχούμενα νερά και το άλλο  ένα λιμάνι με βάσανα και πόνους… Αντιθετικά, αλλά το όργανο τα παντρεύει!
  Αγγελική: Τί γνώμη έχετε για την σημερινή νυχτερινή διασκέδαση;
 Κλέαρχος: Υπάρχει μεγάλο και ικανό μουσικό δυναμικό. Που μένει όμως χωρίς δουλειά…Και μιλάω για μουσικούς με εμπειρία.  Ποτέ δεν υποτίμησα τη νύχτα. Είναι μεγάλο σχολείο, ανάλογα με το χώρο και το είδος που εργάζεται ο κάθε μουσικός. Το όργανο που παίζω όμως  έχει εκδιωχθεί από τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης εδώ και δεκαετίες. Η νύχτα με τα καλά λεφτά δυστυχώς ανήκει στο παρελθόν… Από το κακό στο χειρότερο,  και από οικονομικής πλευράς και από πλευράς ποιότητας.  Ο χώρος  μου είναι περισσότερο η ταβέρνα. Παίζω  με φυσικό ήχο, κι επικοινωνώ με τον κόσμο.
  Αγγελική: Πιστεύετε ότι η μουσική είναι ένας τρόπος άμυνας και αντίστασης στις δυσκολίες της εποχής μας;
 Κλέαρχος: Για εμάς τους μουσικούς, ναι. Όταν ξεκινήσεις με το όργανο, δεν σταματάς, όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες. Όταν ζεις γι΄αυτό, δεν απελπίζεσαι εύκολα. Εγώ ζω με το όργανο αυτό  ευχάριστα, το αγαπάω! Για τον πολύ κόσμο όμως δεν είναι έτσι. Κακά τα ψέματα, η τέχνη είναι για τους λίγους. Ο κόσμος δεν έχει πρόσβαση στην ποιότητα, γιατί το κράτος αυτό δεν τού ΄δωσε καμία παιδεία μουσική.
  Αγγελική: Πες μας για την πορεία του  κύμβαλου στις ελληνικές ηχογραφήσεις, στο δημοτικό και το λαϊκό τραγούδι.
 Κλέαρχος: Το βρίσκουμε από το 1900 στις ηχογραφήσεις δίσκων γραμμοφώνου είτε στην μικρή φορητή, είτε στην μεγάλη του μορφή. Υπήρχαν πολλοί καλοί παίκτες και εδώ και στην Αμερική, όπου πήγαν ως μετανάστες , στις αρχές του αιώνα. Γύρω στη δεκαετία του 50, η εισβολή στο δημοτικό πάλκο ηλεκτρικών οργάνων και η απαξίωση του δημοτικού τραγουδιού όταν έφυγε ο κόσμος απ΄τα χωριά του, το έθεσαν οριστικά στο περιθώριο… Ο Νίκος ο Καρατάσος το κράτησε.  Από το 1970 και έπειτα προβλήθηκε αποκλειστικά και μονομερώς  το σαντούρι, κυρίως από τον Αριστείδη Μόσχο. Και από τότε κολλήσανε όλοι μονόπλευρα με το σαντούρι.
  Αγγελική: Πώς διαχωρίζεται το κύμβαλο από το σαντούρι  ή και άλλα συγγενή όργανα, εάν υπάρχουν;
 Κλέαρχος: Στην Ελλάδα, υπάρχει το σαντούρι και το μικρό κύμβαλο. Αυτά τα δύο δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει κανείς αν τα δει μαζί, αν δεν ξέρει ότι διαφέρουν στο κούρδισμα. Μπορεί όμως να τα ξεχωρίσει κάπως από το ηχόχρωμα, που στο κύμβαλο είναι πιο μαλακό, πιο γλυκό. Υπάρχει και το μεγάλο κύμβαλο. Αυτό παίζεται με τον ίδιο τρόπο που παίζεται και το μικρό κύμβαλο στην Ελλάδα, είναι το ίδιο όργανο, μόνο που είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος και έχει τέσσερα βιδωτά πόδια και πεντάλ, για να μην αντηχούν οι χορδές..
 Korkovelos-agapisa Αγγελική: Πιστεύεις ότι η μουσική σου μπορεί να ακουστεί και εκτός Ελλάδας και με ποιούς τρόπους θα μπορούσε να περάσει εκεί;
 Κλέαρχος: Ωραία ερώτηση…Από την αρχή ήθελα να κάνω έναν Ελληνικό δίσκο που να είναι εξαγώγιμος.  Και βέβαια μπορεί, γιατί το μεγάλο κύμβαλο είναι διεθνές όργανο   και διδάσκεται  με μεθόδους σε όλο τον κόσμο, στην Ευρώπη, την Αμερική και στην Ιαπωνία ακόμα. Cimbalom λέγεται διεθνώς. Βλέπετε, η λέξη είναι ελληνική, όπως πολλές άλλες…Όμως εγώ έκανα ένα δίσκο που απευθύνεται πρώτα στο ελληνικό κοινό. Είναι σημαντικό, γιατί ως τώρα τίποτε άλλο δεν είχε γίνει εδώ γι΄αυτό το όργανο αυτό είναι λίγο ανασταλτικό για την πορεία του δίσκου έξω, γιατί η πραγματική ελληνική παράδοση είναι άγνωστη έξω, δεν κινεί το ενδιαφέρον του μουσικού κοινού… Άσε που οι περισσότεροι ξένοι μόνο το «Ζορμπά» και τα μπουζούκια ξέρουνε…  Ο δίσκος έχει πράγματα που ήδη αρέσανε σε κάποιο κόσμο, έξω, ειδικά στις χώρες που έχουν παράδοση στο όργανο. Πιστεύω πώς δουλειές σαν τη δική μου, πολύ δύσκολα γίνονται στην Ελλάδα. Έχουμε στα χέρια μας κάτι μοναδικό, ένα διαμάντι για την Ελλάδα. Εγώ είμαι καλλιτέχνης, δεν μπορώ να ασχολούμαι με το promotion… Αυτά είναι δουλειά άλλων. Εγώ προσφέρω ένα θησαυρό, ιδίοις εξόδοις,  και με τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν, που είναι όλοι μοναδικοί για την Ελλάδα. Από εκεί κι ύστερα… ο νοών νοείτω.
  Αγγελική: Πού μπορεί να προμηθευτεί κανείς το δίσκο σου;
  Κλέαρχος: Στην Αθήνα μπορεί εύκολα να τον βρει το Music Corner - ένα από τα κεντρικότερα και γνωστότερα δισκοπωλεία, επίσης στα κεντρικά δισκοπωλεία της Θεσσαλονίκης και της Πάτρας αλλά και να το παραγγείλει διαδυκτιακά στο www.greekcdshop.com.
  Αγγελική: Σε ευχαριστώ για την ενδιαφέρουσα συζήτηση.
 Κλέαρχος: Κι εγώ ευχαριστώ.

10/12 Αγγελική Μερίση

Links:

Βιογραφικό

Μ’έκανες και σ’αγάπησα

Youtube

http://www.youtube.com/watch?v=cx7e0Eo0n50

http://www.youtube.com/watch?v=ZUcL8PmIMVE

Share

Radio GreekSound Live

radio 200
Δεύτερο Πρόγραμμα

 

Facebook

Twitter

Ισπανοί μαθητές: «Ευχαριστούμε Ελλάδα..»

Ελληνική Μουσική και Όργανα

Νταούλι

Νταούλι

Ελληνικά λαϊκά μουσικά όργανα Μεμβρανόφωνα Νταούλι Γνωστό ήδη από τους...

I am Greek and i wanna go home

Δελτία ενημέρωσης

Εγγραφείτε στην λίστα ενημέρωσης στην ιστοσελίδα www.mousikorama.gr μείνετε ενημερώμενοι για τα μουσικά νέα, συνεντεύξεις και μουσικά άρθρα.

Radio Greek Sound Live

Radio Greek Sound Νέα

Μιχάλης Βιολάρης Επίσημη ιστοσελίδα