2011: Άντε, γεια!
31 Δεκεμβρίου 2011
Παπάζογλου, Ρασούλης, Βέγγος… θέλετε κι άλλα; Υπάρχουν και είναι πολλά. Μία μακριά μαύρη λίστα γεμάτη ανθρώπους που «έφυγαν», νέους όπως η Άμυ, γιαγιάδες όπως η Σεζάρια. Η χρονιά που μας πέρασε ήταν καταπέλτης. Κατάφερε να κόψει ακόμα και το κεφάλι του Γκαντάφι.
Ζήσαμε ιστορικές στιγμές. Το κουτί της Πανδώρας άνοιξε και πέσαν πάνω μας τα χίλια κακά της μοίρας μας. Χάσαμε τις δουλειές μας, τα λεφτά μας, την πίστη μας, την ελπίδα μας. Υποτίθεται ότι στο κουτί της Πανδώρας, στον πάτο, κι αφού είχαν ξαμολυθεί όλες οι κατάρες, έμενε ένα περιστέρι που συμβόλιζε την ελπίδα.
Πιάσαμε πάτο, περιστέρι δεν είδαμε. Ούτε πούπουλο.
Και φυσικά η φράση «κάθε πέρσι και καλύτερα» κάνει πάρτι. Φέτος αποφασίσαμε να μην ευχηθούμε ο ένας στον άλλον «καλή χρονιά» αλλά «καλά ξεμπερδέματα». Λυσσάξαμε όλοι να πάρουμε τη δόση μας και να πάρουμε τη δόση μας και γίναμε πρεζάκια του δικομματισμού. Θα ακολουθήσουν όμως κι άλλες δόσεις. Κι άλλα μνημόνια. Κι άλλα μέτρα. Κι άλλοι φόροι. Κι άλλοι αγανακτισμένοι. Κι άλλες απολύσεις. Κι άλλες αυτοκτονίες. Τα είδαμε και θα τα ξαναδούμε.
Μοναδική μας ελπίδα το καταφύγιο σε κάτι αληθινά δικό μας, κάτι που δεν πληρώνει φόρους, που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, που δεν δανείζει ούτε χρωστάει. Σε αυτό που μέσα μας υπάρχει ακόμα και καίει σαν αναμμένη φωτιά. Γιατί από πού αλλού ν’ αντλήσεις ελπίδα αν όχι μέσα από την τέχνη που τουλάχιστον αυτή, δεν υποκύπτει σε μνημόνια; Κοίτα να δεις που μέσα στην πιο ταραγμένη μας περίοδο, μέσα στην ακρίβεια και στην απελπισία αλλά και μέσα στην έκρηξη αυτογνωσίας, η τέχνη χαμογελάει πλατιά κι έρχεται σαν σωτήρας και λυτρωτής να μας ξεκολλήσει από τη μιζέρια. Μουσικές, μουσικές παντού, ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες που αρπάζουν την ευκαιρία από τα μαλλιά βάζοντας τον καλύτερό τους εαυτό, ποιητές που ακόμα βρίσκουν λόγο να γράψουν, θέατρα, παραστάσεις, συναυλίες… events παντού και σε αληθινά "προσιτές τιμές"! Ω, ναι. Welcome to the new world! Όσο η μιζέρια βάζει τόκους και η Ευρώπη κάνει χαρακίρι και όσο υποφέρουμε και χάνουμε τις ελπίδες μας, τόσο η τέχνη θα μας φέρνει πιο κοντά της, θα μας αγκαλιάζει με αυτά τα θεϊκά φτερά που σε κάνουν να βλέπεις όμορφα όνειρα το βράδυ. Είμαστε ακόμα ζωντανοί. Και τραγουδάμε. Και δημιουργούμε. Βλέπεις, κάποιοι «αγανακτούν» και φτιάχνουν μολότωφ… άλλοι, «αγανακτούν» αλλιώς: οι λέξεις, οι ήχοι και τα χρώματα όμως ήταν ανέκαθεν τα μεγαλύτερα όπλα ενάντια στη ζοφερή πραγματικότητα. Και με αυτά σκοπεύουμε να πολεμήσουμε…
Να είμαστε όλοι καλά. Μπορούμε, άραγε;
Φαίη Σταϊκοπούλου (knowhat.gr)
