Γουργιώτης Πάνος - Παρουσίαση

Παλιότερα, κάποιος του είχε πει: «Αστικό, κλειστοφοβικό ροκ. Αυτό κάνεις». Μερικά χρόνια μετά, ο  Πάνος Γουργιώτης συνεχίζει να κάνει το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Γεννημένος στην Αθήνα, ξεκινάει στην ηλικία των πέντε μαθήματα κλασικής κιθάρας. Μεγαλώνοντας, μετακομίζει σχεδόν κάθε χρόνο σε άλλο τόπο και η κιθάρα του γίνεται ο καλύτερος φίλος του. Μετά από 14 χρόνια σπουδών παίρνει το πτυχίο του στην κλασική κιθάρα. Αρκετοί πίστευαν ότι θα έπρεπε να κάνει καριέρα στην κλασική μουσική. Αυτός όμως, είχε άλλη άποψη.

Λίγα χρόνια πριν, το 1996, είχε ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας θα παρακολουθήσει τη συναυλία του Iggy Pop στην Αθήνα και θα πέσει στα χέρια του το “Evil Empire” των Rage Against the Machine. Αυτό ήταν. Στα δεκαπέντε ετοιμάζει δειλά τα πρώτα του τραγούδια. Πιο πολύ για να αποδείξει στον πατέρα του ότι μπορεί να το κάνει. Λίγο αργότερα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα ακούσει δύο-τρία από αυτά. «Δεν είναι και άσχημα…Για γράψε και τίποτα ακόμα!». Από τότε είναι πάντα δίπλα του, πότε συμβουλεύοντας, πότε προστατεύοντας, πότε βοηθώντας με όλους τους τρόπους… Ο Πάνος παίρνει θάρρος και αρχίζει να νιώθει πως βρήκε το νόημα της ζωής του. Φτιάχνει τραγούδια, στήνει μπάντες, κάνει πρόβες. Συμμετέχει σε αμέτρητα σχήματα, παίζοντας οτιδήποτε ανήκε στο φάσμα του ροκ. Γράφει τραγούδια ασταμάτητα. Πολλοί φίλοι του δανείζουν στίχους τους. «Ευχαριστώ αλλά κάθε τραγούδι είναι μία φωτογραφία, ένας πίνακας που ζει στο κεφάλι μου. Με άλλα λόγια η εικόνα δε θα είναι σωστή».

Το 2002, ανηφορίζει στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει Θέατρο στη Σχολή Καλών Τεχνών. Εκεί θα γνωρίσει μουσικούς και φίλους που θα τον σημαδέψουν. Στήνει νέα γκρουπ και εμφανίζεται σε όλες σχεδόν τις σκηνές της πόλης. Εκεί, γίνεται επίσης η πρώτη του επαφή με τη θεατρική μουσική. Από τότε έχει γράψει τη μουσική για αρκετές θεατρικές παραστάσεις και ταινίες μικρού μήκους. Επιστρέφει στην Αθήνα τέσσερα χρόνια μετά. Τότε αρχίζει η περιπέτεια του με τη δισκογραφία. Ξεκινάει να ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο που όμως δε θα κυκλοφορήσει ποτέ.

Τον Νοέμβριο του 2007, η Θεσσαλονίκη του χτυπά ξανά την πόρτα με το Φεστιβάλ Τραγουδιού. Συμμετέχει με το τραγούδι «Η ζωή που περιμένει» και ένα μήνα μετά κυκλοφορεί το ομώνυμο cd-single. Ηχογραφεί ξανά για έναν ολόκληρο χρόνο την ολοκληρωμένη πρώτη δουλειά του, μα και πάλι χάνεται κάπου στη διαδρομή.

Το 2008 συμμετέχει ξανά στο Φεστιβάλ Τραγουδιού με το «Ναπάλ» και κατακτά το Βραβείο Καλύτερου Στίχου. Επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη θα συναντήσει τον Αλέκο Βουλγαράκη και τον Μύρωνα Στρατή και θα αποφασίσουν να φτιάξουν παρέα αυτό το δίσκο, όπως ακριβώς το θέλουν. Ξεκινάει ξανά, λοιπόν, μια νέα περιπέτεια, πιο όμορφη αυτή τη φορά. Ύστερα από χιλιάδες ώρες δοκιμών, αλλαγών, ηχογραφήσεων, ανταλλαγής απόψεων, ο Πάνος είναι έτοιμος να υποβάλλει την προσπάθεια αυτών των χρόνων στην κρίση όλων όσων ενδιαφερθούν να τον κρίνουν. Αυτά τα τελευταία χρόνια ζει μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών. Εκεί, γράφει θεατρική μουσική, απολαμβάνει τον γκρίζο ουρανό και ελπίζει ο πρώτος του δίσκος με τίτλο «Μια ανάσα ακόμα» που κυκλοφορεί από τη Lyra να είναι μόνο η αρχή. Το «Μια ανάσα ακόμα» είναι ένας πίνακας κατά βάση ασπρόμαυρος, αλλά όχι πραγματικά άχρωμος. Ένας πίνακας που αποπνέει μια αύρα μελαγχολική, μα όχι απαισιόδοξη. Ίσως επιθετική, μα όχι άγρια. Οι ήρωες του δεν έχουν την τυπική μορφή του ήρωα, μα σίγουρα δεν είναι ηττημένοι. Ένας πίνακας με ηλεκτρικό, εναλλακτικό, βρετανικό ήχο και με διάθεση να ταρακουνήσει. Με την ίδια διάθεση που ο Πάνος παρέα με τους Sideways θα υποστηρίξει τη δουλειά αυτή με τις ζωντανές τους εμφανίσεις το χειμώνα που έρχεται. Ή, αν προτιμάτε, απλά: «Αστικό, κλειστοφοβικό ροκ».