Πάρις Περυσινάκης - Συνάντηση με την Αγγελίνα Λυκόγιαννη

Ο Πάρις Περυσινάκης, συνθέτης, πολυμουσικός και ενορχηστρωτής, μας μιλά σήμερα για τα φετινά μουσικά του ραντεβού εντός και εκτός των Αθηναϊκών τειχών, για το καινούργιο του δισκογραφικό πόνημα με έναν από τους τελευταίους εν ζωή θεματοφύλακες της ατόφιας Κρητικής μουσικής, και κάνει σχέδια για το μέλλον. Και για το τέλος μας επιφυλλάσσει μια όμορφη έκπληξη!

 Αγγελίνα: Πάρι καλωσόρισες στις“Συναντήσεις”. Για αρχή θα ήθελα να μας πεις λίγα λόγια για τη σύμπραξή σου με τον Haig Yazdjian στη μουσική σκηνή “Πυρήνας”. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τί θα ακούσουν όσοι επιλέξουν να έρθουν στον “Πυρήνα” την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου.

  Πάρις: Καλώς σας βρήκα. Η συνάντησή μου με το Haig ξεκινά από πολύ νωρίς, το 1993. Τότε αποφασίσαμε, μαζί με μια μεγάλη παρέα μουσικών, να φύγουμε από τα μεγάλα μαγαζιά και να παίξουμε πράγματα που θέλαμε και μας λείπανε, δικές μας μουσικές και αυτοσχεδιασμούς. Έτσι ξεκινήσαμε. Στην πορεία χάθηκαν οι δρόμοι μας, αλλά η φιλία και η αγάπη ήταν πάντα σταθερά. Φέτος, λοιπόν, μετά από πρόταση του Haig ξαναπαίζουμε, αυτή τη φορά μόνοι μας. Ένα σχεδόν 3ωρο πρόγραμμα που παντρεύει Αρμενία-Κρήτη και δικά μας τραγούδια και μουσικές. Φυσικά οι αυτοσχεδιασμοί είναι πάντα το μέρος που αγαπάμε και περιμένουμε πώς και πώς... παίξαμε στον “Πυρήνα” στις 18 και θα ξαναπαίξουμε στις 25 Νοέμβρη για την ώρα. Σίγουρα όμως θα ακολουθήσουν κι άλλες εμφανίσεις μέσα στην επόμενη χρονιά, μέσα κι έξω από την Αθήνα.

  Αγγελίνα: Πιο καλή η μοναξιά ή η ισχύς εν τη ενώσει; Ποιός θεωρείς ότι είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος δημιουργικής και καλλιτεχνικής αντίστασης σε φαινομενικά δίσεκτους και άγονους καιρούς; Ή εν πάσει περιπτώση αυτός που ταιριάζει περισσότερο σε εσένα...

  Πάρις: Κοίτα για να κάνεις καλή παρέα πρέπει να ξέρεις να μένεις μόνος... έτσι κάπως ξεκινάει για μένα. Νομίζω ότι όσο πιο ολοκληρωμένη μονάδα είσαι, τόσο καλύτερα θα «δέσεις» και θα προσαρμοστείς σε ένα σύνολο. Πρέπει να ξέρεις, σα να λέμε, τα όρια σου και το «εύρος» σου, τόσο το καλλιτεχνικό όσο και το προσωπικό. Αυτά όμως όταν καλείσαι να παραβρεθείς και να συμπράξεις με μουσικούς άγνωστους. Στη δική μου περίπτωση δεν ισχύει αυτό. Τόσο πέρυσι με το Νικόλα και τη Μαρίνα όσο και φέτος με το Haig και το «Σέπια» νιώθω ότι η ομάδα είναι ένα πράγμα. Δεν υπάρχει «γνωριμία». Υπάρχει επικοινωνία και η αίσθηση του «δικού μας», πράγμα που συνήθως τυχαίνει σε μπάντες-γκρουπ, κι όχι σε ορχήστρες (στις οποίες αναλωνόμαστε συχνά...)

  Αγγελίνα: Μετά τις περσινές επιτυχημένες σου εμφανίσεις εντός και εκτός Αθηνών με τον Νικόλα Καράτζη και τη Μαρίνα Δακανάλη σε ένα αμιγώς κρητικό πρόγραμμα, φέτος επιλέγεις να δημιουργήσεις ένα μουσικό σχήμα πιο ευέλικτο αλλά συνάμα πιο πολυσυλλεκτικό ρεπερτοριακά. Και εγένετο...“Σέπια”!

  Πάρις: Σέπια: κανονάκι, ταμπουράς, λυράκι, κοντραμπάσο, κρουστά. Ρεπερτόριο από όλη την Ελλάδα, ηχοχρώματα από Ανατολή, Κρήτη και Αραβία. Δεξιοτέχνες μουσικοί που περιμένω με αγωνία κάθε μας πρόβα. Σοφία Λαμπροπούλου, Κλεοπάτρα Βάγια, Γιάννης Πλαγιανάκος, Φίλιππος Λευκαδίτης (αντίστοιχα). Ταυτόχρονα ξεκινάμε τις αρχικές ηχογραφήσεις δικών μας τραγουδιών και μουσικών που σύντομα θα βγει σε cd. Θα παίξουμε στη μουσική σκηνή ΠΥΡΗΝΑΣ στις 12-19 και 26 Ιανουαρίου. Να μην ξεχάσω να πω ότι στο τραγούδι θα έχουμε τη Μαρίνα Δακανάλη που τείνει να γίνει πέρα από μικρή μου αδερφή και μόνιμη συνεργάτης μου (!)

  Αγγελίνα: Πόσο ουσιαστική είναι η ανάγκη του καλλιτέχνη αλλά και ενός ολόκληρου λαού για επιστροφή στις ρίζες, στον καλώς εννοούμενο εναγκαλισμό της παράδοσης, σε αναφορές που μας ορίζουν γεωγραφικά, πολιτιστικά και ιστορικά;

  Πάρις: Αυτό το «επιστροφή στις ρίζες» ποτέ δεν το συμπάθησα. Ένα δέντρο που τα κλαδιά του γυρίζουν στο χώμα, θα σκοτώσουν τη ρίζα του. Όμως οι γνωριμία μας με το παρελθόν είναι αυτό που καθορίζει το μέλλον μας. Κι όχι οι προσκολλήσεις, σε καμία περίπτωση, αλλά η υγιής επαφή και μελέτη του παρελθόντος μέσα από τους τρόπους, την αισθητική κλπ. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις τέχνες, το χορό, την υποκριτική, την αρχιτεκτονική κλπ .Για να προχωρήσουμε λοιπόν πρέπει να ξεκινήσουμε μαθαίνοντας ιστορία.

  Αγγελίνα: Καιρό γυρεύγω να φυσά”. Η τελευταία σου δισκογραφική δουλειά με έναν από τους τελευταίους ατόφιους ερμηνευτές της παραδοσιακής Κρητικής μουσικής. Μίλησέ μας για το σμίξιμο αυτό.

  Πάρις: Ο Νικηφόρος είναι για μένα ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ανωγειανής μουσικής παράδοσης, άξιος συνεχιστής του Πασπαράκη - Στραβού και ίσως από τους καλύτερους γλεντιστάδες αυτή τη στιγμή στο νησί μου. Η πρόκληση ήταν μεγάλη. Να φτιάξεις τραγούδια που να ταιριάζουν στο Νικηφόρο είναι σαν να μάχεσαι με το χρόνο. Εκείνος πάλι, θα τα πάρει, θα τα σμιλέψει σε μια στιγμή, και θα σου τα γυρίσει με πολλά χρόνια πάνω τους, θα τα δεις να έχουν χορευτεί και τραγουδηθεί ήδη. Δεν ξέρω τι άλλο να πω... μεγάλη τιμή και πολύ μεγάλη χαρά μου αυτός ο δίσκος.

  Αγγελίνα: Το καλοκαίρι που μας πέρασε ήσουν ένας από τους ανά την Ελλάδα καλλιτέχνες που στόλισαν με τη μουσική τους τον εορτασμό της Αυγουστιάτικης πανσελήνου. Πρόκειται για μια ακόμα ευκαιρία να προσφέρουμε δωρεάν άρτο και θεάματα στο λαό ή υπήρχε μήπως ένα στοιχείο που συνέδεε την μεγαλύτερη πανσέληνο του καλοκαιριού με την ποιοτική μουσική και με έναν ιστορικά φορτισμένο αρχαιολογικό χώρο όπως ο Προμαχώνας του Αγίου Ανδρέα στο Ηράκλειο της Κρήτης; Πώς βίωσες εσύ την συγκεκριμένη βραδιά;

  Πάρις: Αυτή η βραδιά θα μου μείνει αξέχαστη! Ήμουν με τους φίλους και συνεργάτες μου το Νικόλα Καράτζη (τραγούδι-μαντολίνο), τη Μαρίνα Δακανάλη (τραγούδι-μπεντίρ) , τον Αντώνη Παπαδάκη (λαούτο) και την αδερφή μου τη Μαρία (στο νταουλάκι) κάτω από το ολόγιομο και του τραγουδούσαμε... κόσμος πολύς, ησυχία, μυσταγωγία θα ‘λεγε κανείς, σεβασμός στο φεγγάρι...
«φεγγάρι τόσα μυστικά που σου ‘χουνε (ει)πωμένα
να μη σ’ ακούσω μια φορά να ξεστομίσεις ένα...»
κάτι από τις πέτρες του κάστρου μου έφερνε μνήμες (;) από το Βιτσέντζο, το Δομίνηκο, το Χορτάτζη... ο χορός στο τέλος από τους νέους μου θύμισε ότι όλα είναι κύκλος ή, αν θες, όλα ξανάρχονται, όλα είναι ένα.

  Αγγελίνα: Το Νησί”. Δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά η κρητική λύρα από το soundtrack της σειράς. Θα ήθελα τα σχόλια και τις εντυπώσεις σου από τη συμμετοχή σου στη συν-δημουργία της μουσικής επένδυσης (και λέω συν-δημιουργία γιατί το solo της λύρας είναι προφανώς δικής σου έμπνευσης)

  Πάρις: Κάθε μουσικός τη στιγμή που αυτοσχεδιάζει είναι δημιουργός. Είναι, πηγαία, συνθέτης και ερμηνευτής ταυτόχρονα. Αυτό το μεγαλείο δε νομίζω να μπορείς να το βρεις εύκολα σε άλλη τέχνη. Η ατμόσφαιρα της ταινίας και οι σκηνές μαζί με τις εικόνες που είχα μέσα μου από τη Σπιναλόγκα μικρός, έδεσαν σε αυτούς τους αυτοσχεδιασμούς και τους ήχους. Είμαι πολύ χαρούμενος που βλέποντας την ταινία νιώθω ότι το παίξιμό μου είναι πολύ κοντά στην ατμόσφαιρά της. Επίσης είμαι πολύ χαρούμενος που ο Μίνως με άφησε ελεύθερο να παίξω όπως νιώθω, πράγμα που σημαίνει ότι είμαι ανεπηρέαστος και ολόκληρος στο σάουντρακ. Βέβαια δε θυμάμαι τι και τι έχω παίξει. Παρακολουθώ κάθε επεισόδιο και δεν ξέρω τι θα ακούσω κάθε φορά. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν και στους υπεύθυνους που επιλέγουν κάθε φορά αποσπάσματα από το παίξιμό μου.

 
  Αγγελίνα: Από όσο γνωρίζω επιστρέφεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην Κρήτη για ζωντανές εμφανίσεις. Ποιό είναι το βαθύτερο κίνητρο πίσω από αυτή την επιλογή;

  Πάρις: Η φόρτιση της μπαταρίας μου! Αυτό συμβαίνει νομίζω σε όλους τους ανθρώπους που κατάγονται από μέρη με ισχυρή προσωπικότητα. Χρειάζονται την επιστροφή στον τόπο τους, το βλέμμα του παιδικού τους φίλου, το χαμόγελο του πατέρα τους για να γυρίσουν και να δουλέψουν με όρεξη.

  Αγγελίνα: Κλείνοντας θα σε παρακαλέσω να μας χαρίσεις μια δική σου μαντινάδα, μια μαντινάδα που να αποτυπώνει σε λόγο το μουσικό σου στίγμα αυτής της περιόδου.

"Χιόνιζε και μου γέλασε και δίχως να το ξέρει
μες την πλατεία του χωριού έπιασε καλοκαίρι.."