Μάνου Αφροδίτη - Βιογραφικό & δισκογραφία

Αφροδίτη Μάνου. Στο χώρο του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού υπάρχουν – δόξα τω θεώ – πολλές και καλές γυναικείες φωνές. Τραγουδίστριες – κορίτσια, μοιραίες γυναίκες, επικές ιέρειες, λαϊκές ντίβες και λυρικές ερμηνεύτριες, που μοιράζονται τη γκάμα της φωνητικής τονικότητας και της θηλυκής εκφραστικότητας,

κρατώντας η κάθε μια τη δική της κοινωνική ταυτότητα και τα πρωτεία στο μουσικό είδος που υπηρετεί. Στις παρυφές αυτού του πλούσιου και πολυσυλλεκτικού γαλαξία, κινείται εδώ και 25 χρόνια η φωνή της Αφροδίτης Μάνου, διαγράφοντας μια τροχιά με ξαφνικές εξάρσεις, έντονες υφέσεις και μια ακανόνιστη καμπύλη που συχνά βραχυκύκλωσε στην ίδια της την πληθωρικότητα. Μια τροχιά άτακτη και ακατάτακτη γιατί η φωνή της Αφροδίτης Μάνου δεν μπορεί να χωρέσει εύκολα στο πλαίσιο μιας μουσικής ταυτότητας η ενός συγκεκριμένου μουσικού είδους. Στην αινιγματική της χροιά απηχούν και αναμιγνύονται σε ένα μυστικό κράμα όλες μαζί οι εκφάνσεις του γυναικείου ψυχισμού. Από τον εύθραυστο λυρισμό της Μούσχουρη ως την μαγκιά της Μοσχολιού και από την επικότητα της Φαραντούρη μέχρι την βραχνή κραυγή της Janis Joplin.
Αυτή η εσωτερική αντιφατικότητα της στέρησε κάποιες φορές τη λαϊκή αναγνώριση αλλά της απέδωσε μια κρυφή προίκα που πληρώνεται πάντα με τη μοναξιά του αιρετικού. Αγαπώ τα πάντα πάνω στην Αφροδίτη αλλά πιο πολύ αγαπώ μιαν ιδιότητά της, που στηρίζει και ταυτόχρονα υποσκάπτει εδώ και χρόνια την καριέρα της. Τον τσαμπουκά. Και όταν λέμε τσαμπουκά, δεν εννοούμε τον κίβδηλο τσαμπουκά της παραλιακής πίστας, ούτε τον πληρωμένο τσαμπουκά της δήθεν εξέγερσης. Εννοούμε τον αυθεντικό τσαμπουκά μιας γυναίκας, που τολμά να βρεθεί αφοπλισμένη από τα παραδοσιακά γυναικεία τερτίπια και να απαιτήσει το δικαίωμα της γυμνής της αντιφατικότητας. Να είναι ευάλωτη και παλιοκατίνα. Αφροδίτη και Σοράγια. Κορίτσι και μαινάδα.
Η Αφροδίτη δεν μπορεί να χωρέσει σε κανένα στερεότυπο γυναίκας, γιατί αυτού του είδους τα στερεότυπα είναι στην ουσία αντρικές προβολές. Η Αφροδίτη επιμένει εδώ και χρόνια να είναι μια αρχετυπική γυναίκα με όλη την ενστικτώδη αναρχία που συνεπάγεται αυτό. Και με όλες τις κυρώσεις που της επιφυλάσσει μια κοινωνία που γίνεται όλο και πιο συντηρητική. Μια κοινωνία που στέκεται όλο και πιο πολύ στην ετικέτα και όχι στο περιεχόμενο. Και τι ετικέτα να βάλεις σε μια γυναίκα που το όνομά της το ίδιο περικλείει την μεγαλύτερη δυνατή αντίφαση; Αφροδίτη Μάνου. Το πιο γυναικείο όνομα του Ομηρικού έπους δίπλα σε ένα δισύλλαβο επώνυμο, που συνηχεί με το πιο χαρακτηριστικό ευρωπαϊκό όνομα του αντρικού φύλου (man). Η απόλυτη δοτικότητα και απόλυτη μαγκιά σε ένα όνομα.
Αφροδίτη σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου και για όλα αυτά που έδωσες και δίνεις ακόμα. Κι αν κάποιοι δεν αναγνωρίζουν αυτό που δίνεις δεν φταίνε. Φταίει που είναι από γεννησιμιού τους ευνουχισμένοι. Εσύ θα συνεχίσεις να δίνεις γιατί αυτό είναι η μαγκιά σου.

Πάντα δικός σου.
Μιχάλης Ρέππας.

Δισκογραφία
1971 Εκείνο το καλοκαίρι (ΜΙΝΟS)
1972 Διόνυσε καλοκαίρι μας (ΜΙΝΟS)
1972 Μικρές ώρες (Columbia)
1975 Ο νέος Ερωτόκριτος (Lyra)
1975 Γράμματα από τη Γερμανία (Lyra)
1976 Καντάτα για την Μακρόνησο/Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη (Lyra)
1977 Ανεπίδοτα γράμματα (Lyra)
1977 Λαϊκή ανθολογία Βάρναλη (Zodiac)
1979 Η ρεζέρβα (Lyra)
1981 Τα αντάρτικα (Lyra)
1982 Χαμηλή πτήση (Lyra)
1983 Πάρτυ στη Βουλιαγμένη (live) (Lyra)
1988 Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά (Σείριος)
1988 Και άλλα πολλά εμπριμέ (ΜΙΝΟS)
1989 Πάλκο (live) (Columbia)
1991 Γειά σας που πέφτουν τα σύνορα (Ακτή)
1992 Αναζήτησις (MBI)
1992 Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά (ΜΙΝΟS)
1993 Βαμμένα κόκκινα μαλλιά (ΜΙΝΟS)
1993 Τα φεγγάρια το χειμώνα είναι λίγο παλαβά (ΜΙΝΟS)
1994 Μύθοι (Harvest)
1995 Κάτω από ένα κουνουπίδι (Μεσόγειος)