Δημοσίευση: Παπαδάκη Μαρία | 22 Φεβρουαρίου 2012

Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο παλιός «ΤΕΡΜΙΤΗΣ», ο αγαπημένος ερμηνευτής των νέων παιδιών και όχι μόνο, κουβεντιάζει για δεύτερη φορά με το.. ΜΟΥΣΙΚΟΡΑΜΑ.. κι’ αυτή τη φορά με μένα και αναλύει, σκέφτεται φωναχτά, ελπίζει, απελπίζεται, γελάει, κάνει σχέδια.. ροκάρει γενικώς...

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας συνέντευξη στη Μαρία Παπαδάκη στο "Μουσικόραμα"

 Μαρία: Λαυρέντη, συνήθως ξεκινώ βιογραφικά τις ερωτήσεις μου, αλλά εσύ θα τάχεις πει σίγουρα αυτά άπειρες φορές, οπότε θα σε ρωτήσω μόνο, αν σούχει μείνει κάτι απ’ το ξεκίνημά σου που να το θεωρρείς σταθμό για σένα..

 Λαυρέντης: Όλα τα πράγματα συνέβησαν, λες και ήτανε μελετημένα. Πιθανόν νάταν να γίνουν έτσι όπως ακριβώς γίνανε. Νομίζω πως αν γύριζα πίσω και ήμουνα πάλι είκοσι χρονών, τα ίδια θα γινόντουσαν.
Δηλαδή και με τους «ΤΕΡΜΙΤΕΣ» νομίζω πως έτσι έπρεπε να γίνει και με όλα τα άλλα. Σα να ήταν καθορισμένα απ’ την αρχή όλα, ένα-ένα ξεχωριστά..
Βέβαια, στη μετέπειτα καριέρα μου, ένα καθοριστικό πράγμα, το οποίο αν δεν είχε υπάρξει, ίσως να μην έκανα τίποτα, είναι το «ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ ΜΠΛΟΥΖ».

 Μαρία: Στην εποχή μας, που είναι η εποχή των C.D, του fast food και των γρήγορων ρυθμών, το τρέξιμο μέχρι τελευταίας ανάσας δηλαδή, νομίζεις πως το τραγούδε έχει αλλάξει πρόσωπο;

 Λαυρέντης: Η σημερινή εποχή είναι η εποχή του διαδικτύου, αφού δεν υπάρχει δισκογραφία πια, δεν υπάρχει τίποτα. Δεν ξέρω λοιπόν τι μέλει γενέσθαι.
Τώρα, αν έχει αλλάξει το τραγούδι.. να σου πω. Το τραγούδι δεν αλλάζει γιατί έχει από μόνο του κι’ άλλες παραμέτρους, δηλαδή το να βγαίνεις να παίζεις ζωντανά. Αν δεν μπορείς να βγαίνεις να παίζεις ζωντανά, τότε τι  να συζητάμε.. Παίρνω και δεν.. απαντά..
Αλλά πέρα απ’ αυτό, τώρα ο κάθε πιτσιρικάς μπορεί να κάνει ένα δίσκο σπίτι του. Στούντιο δεν υπάρχουνε, έτσι ο καθένας έχει ένα home studio και γράφει σπίτι του. Ότι θέλει κάνει ο καθένας. Τότε ας πούμε.. πιο παλιά, όποιος έκανε έναν δίσκο ήταν προνομοιούχος, άνοιγαν οι πόρτες για διάφορα...

 Μαρία: Εσύ λοιπόν που νομίζεις πως οδεύει το μέλλον στον τομέα του τραγουδιού;

 Λαυρέντης: Ο καθένας μπορεί να κάνει ότιδήποτε και οπουδήποτε. Το πρόβλημα είναι πως τώρα δεν μπορεί να παγιωθεί κάτι εύκολα. Επιτυχίες δεν μπορούν να γίνουν εύκολα, σουξέ δεν μπορούν να γίνουν πια, οπότε ένας καινούργιος τραγουδιστής είναι πολύ δύσκολο να παγιωθεί και να μείνει. Ας πούμε τώρα έχουνε βγει ένα σωρό τραγουδιστές. Αν έχει μείνει, έχει μείνει η Ελεονώρα Ζουγανέλη.. και σχεδόν κανένας άλλος. Από τόσους τραγουδιστές λοιπόν που έχουν βγει, νάχει παγιωθεί και νάχει σταθεί στα πόδια του κάποιος.. δεν υπάρχει, εκτός από κάνα δυό εξαιρέσεις. Βγαίνουνε τραγουδιστές και εξαφανίζονται. Γιατί; Δεν είναι καλοί; Μιά χαρά είναι, οι περισσότεροι απ’ αυτούς τουλάχιστον. Αλλά, ούτε τα τραγούδια μπορούν να επικρατήσουν πια, ούτε  επιτυχίες μπορείς να κάνεις, ούτε δισκογραφία.

 Μαρία: Δεν υπάρχει η υποδομή που χρειάζεται δηλαδή.

 Λαυρέντης: Σαφώς και δεν υπάρχει..

 Μαρία: «Η ΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ» έκλεισε ένα χρόνο. Είναι κατά τη γνώμη μου ένας πολιτικός δίσκος, που έχει βέβαια μέσα του και το ερωτικό στοιχείο σε μεγάλο βαθμό για να ισορροπεί η ζυγαριά. Νομίζεις πως το γοητευτικό αυτό ανακάτεμα των θυμωμένων τραγουδιών και των άκρως ερωτικών, έκανε τον κόσμο να το δεχτεί έτσι όπως το δέχτηκε και να κάνει αυτό τον δίσκο πολυπλατινένιο;

 Λαυρέντης: Κοίταξε να δεις. Έτσι είναι τα πράγματα. Εγώ τουλάχιστον έτσι τα λειτουργώ. Πρέπει  να συνυπάρχουν, το πολιτικό στοιχείο και το ερωτικό. Δεν μπορώ να κάνω έναν αμιγώς πολιτικό δίσκο ή έναν αμιγώς ερωτικό. Δε μ’ απασχολεί κάτι τέτοιο. Θέλω να πω κάτι και το λέω, ότι και νάναι αυτό. Απλώς  αυτά πάνε παράλληλα. Δηλαδή ο έρωτας και η πολιτική αμφισβήτιση πάνε μαζί.
Ο έρωτας είναι ένα μιά λύση και κατ’ επέκταση και το ερωτικό τραγούδι. Είναι ας πούμε κάτι σαν παυσίπονο, σαν χαπάκι που το παίρνουμε και λειτουργεί αντίθετα στην πίεση της εποχής.

 Μαρία: Ο τίτλος της δισκογραφικής αυτής δουλειάς «Η ΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ», υποννοεί και ευθύνη του κόσμου σ’ όλο αυτό που γίνεται σήμερα;

 Λαυρέντης: Ο τίτλος της δουλειάς αυτής είναι σαφέστατος. Εννοεί ότι δεν μιλάγαμε ότι και να γινότανε τόσα χρόνια. Δεν εννοεί επ’ ουδενί  βέβαια ότι.. μαζί τα φάγαμε. Μόνο αυτό δεν ισχύει. Ισχύει ότι δεν έχουμε πάρει ένα σκουπόξυλλο να τους κυνηγήσουμε. Καθόμαστε, δε λέμε κουβέντα και δεχόμαστε τα πάντα.

Αυτό δε συνέβαινε νομίζω σε άλλη εποχή. Πάντα αντιδρούσε ο κόσμος. Τώρα, γίνανε μερικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στις πλατείες και μετά.. σιωπή..

Όλα όμως βράζουν εν δυνάμει. Κάποια στιγμή δηλαδή θα σηκωθούν οι μη έχοντες και θα κυνηγάνε τους κατέχοντες. Δε γίνεται αλλιώς. Έτσι θα γίνει εκ των πραγμάτων. Δεν μπορεί νάναι ο πλούτος σ’ ένα ποσοστό δέκα τοις εκατό και το υπόλοιπο 90 τοις εκατό να πεινάει. Θα βγει λοιπόν και θα κυνηγάει με μαθηματική ακρίβεια και δεν το καταλαβαίνουνε αυτοί οι ηλίθιοι.

 Μαρία: Ο φετινός χειμώνας σε βρίσκει παρέα με τους σχεδόν μόνιμους συνεργάτες σου πια.. Μπουλά, Ζουγανέλη, Σταρόβα και επίσης φέτος και με τους Πασχαλίδη και Κούτρα.

 Λαυρέντης: Είχαμε πει να παίξουμε με την Τάνια την Τσανακλίδου στο Ζυγό. Η Τάνια λοιπόν είπε για το Μπουλά, εγώ είπα.. άμα είναι ο Μπουλάς ναρθεί κι’ ο Ζουγανέλης, κι’ έτσι ξεκίνησε τότε αυτή η ιστορία. Αναβιώθηκε το «ΑΧ.. ΜΑΡΙΑ», είχε μιά τρομακτική επιτυχία, το κάναμε δεύτερη χρονιά μετά με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, και κάναμε επίσης τεράστια επιτυχία. Μετά έφυγα εγώ, συνεχίσανε τα παιδιά στην Ακτή Πειραιώς, κι’ εγώ έμεινα στο Ζυγό με άλλα σχήματα, μιά με τον Κότσιρα, μιά με τον Μακεδόνα, τον Μηλιώκα και τον Κούτρα. Ο δε Σταρόβας, έπαιζε μαζί μου όταν δεν έπαιζε με τους «Άγαμους Θύτες». Πέρισυ λοιπόν, ξαναβρέθηκα με το Ζουγανέλη, τον Μπουλά και τον Στόκα, και φέτος έφυγε ο Στόκας και ήρθε ο Μίλτος ο Πασχαλίδης και ο Γιάννης ο Κούτρας.
Και δεν είναι το θέμα μόνο ότι κάνει τρομακτική επιτυχία. Η επιτυχία έχει μιά λογική. Δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες.. τώρα θα κάνω επιτυχία.. Ούτε στους δίσκους συμβαίνει αυτό, ούτε στα μαγαζιά, ούτε πουθενά. Η λογική λοιπόν είναι ότι έρχεται ο κόσμος, ακούει όμορφα, αγαπημένα τραγούδια, που γουστάρει ν’ ακούσει και να τραγουδήσει, και μέσα σ’ αυτό γελάει και πολύ. Και γελάει όχι βεβιασμένα, αλλά αβίαστα. Και σε καιρούς που ο κόσμος θέλει πάρα πολύ να γελάσει και να χαβαλεδιάσει, καταλαβαίνεις ότι φχαριστιέται..

 Μαρία: Φυσικά.. Και σε τέτοιες δύσκολες μέρες όπως λες κι’ εσύ που κόσμος έχει περισσότερη ανάγκη να γελάσει και να ξεχαστεί, θα εισπράττετε και σεις πως είναι πιο.. πολύτιμο και  δείχνει ο κόσμος πως το έχει πιο πολύ ανάγκη από τα προηγούμενα χρόνια..

 Λαυρέντης: Δεν το συζητάω.. Αυτό είναι δεδομένο. Ο κόσμος θέλει να γελάσει. Πάει.. τελείωσε..

 Μαρία: Μέχρι πότε θα είστε εκεί;

 Λαυρέντης: Μέχρι το Πάσχα.

 Μαρία: Άμεσα μελλοντικά σου σχέδια δισκογραφικά και επί σκηνής;

 Λαυρέντης: Θα παίζουμε μέχρι το Πάσχα εκεί όπως σου είπα, μετά θα πάμε Θεσσαλονίκη, θα κάνουμε κάποιες συναυλίες το καλοκαίρι, αλλά πολύ λίγες. Όχι αυτό που έκανα τα τελευταία χρόνια, που έδινα σαράντα και πενήντα συναυλίες.
Ετοιμάζω και ένα δίσκο, που θα βγει μάλλον τον Απρίλιο, που είναι μιά περίεργη παραγωγή. Είναι τραγούδια Ελληνικά και ξένα, τα οποία τα κάνουμε παρέα με ξένους τραγουδιστές. Είναι ένας περίεργος δίσκος. Θα ανακοινωθούν όλα συν τω χρόνω, σιγά-σιγά. Προς το παρόν είμαστε συνέχεια στη δουλειά, και δεν θέλω να πω περισσότερα. Πάντως είναι μιά παραγωγή αρκετά δυνατή.

 Μαρία: Για πες μου τώρα πως βλέπεις τη σχέση διαδικτύου και τραγουδιού;

 Λαυρέντης: Το διαδίκτυο είναι ένα περίεργο πράγμα. Απ’ τη μία βλέπεις αυτή τη διαφήμιση στην τηλεόραση, που είναι ο πιτσιρικάς που κοιμάται όρθιος και μόνο στο διαδίκτυο ξυπνάει, που σ’ απογοητεύει, κι’ από την άλλη βλέπεις πως είναι χρήσιμο. Η πληροφορία πηγαίνει πολύ γρήγορα στο διαδίκτυο. Ούτως ή άλλως εμείς το μεταχειριζόμαστε για τη δουλειά.
Ας πούμε, τώρα πήγα και έκανα κάτι ηχογραφήσεις στη Γαλλία. Είχαν ξεμείνει λοιπόν κάποια πράγματα, τα στείλανε και σε τρία δευτερόλεπτα ήταν εδώ.
Αυτή είναι η καλή πλευρά του θέματος. Η άσχημη είναι ότι έχει δοθεί βήμα στον κάθε καραγκιόζη να πει ότι θέλει. Από τον πιο έξυπνο άνθρωπο μέχρι τον τελευταίο βλάκα, ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Δεν υπάρχει κανένας φραγμός. Ο προυραλισμός είναι στο έσχατο σημείο. Ο καθένας λοιπόν πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός, στο τι διαλλέγει, τι διαβάζει, τι βλέπει, τι ακούει.. σε όλα. Μυαλό έχουμε και καταλαβαίνουμε. Ο καθένας μπορεί να κρίνει από μόνος του.

 Μαρία: Για τα Γκρίνγλις που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στο διαδίκτυο, τι έχεις να πεις;

 Λαυρέντης: Μα δεν είναι μόνο στο διαδίκτυο. Είναι και στα κινητά και παντού. Εκεί θα κολλήσουμε όμως; Άσε νάχει ο κόσμος να φάει πρώτα, να έχει τα προς το ζειν για να μπορεί να σκέφτεται, και αν έχει όλα αυτά, τα υπόλοιπα θάρθουν από μόνα τους..

 Μαρία: Πως σου φαίνεται η πολύχρωμη κυβέρνηση που έχουμε;

 Λαυρέντης: Πολύχρωμη να είναι. Πολύχρονη να μην είναι.. Αλλά κι’ αν είναι αυτή ή κάποια άλλη, υπάρχει καμμιά διαφορά; Εφ’ όσον δεν ενώνεται η αριστερά που θα μπορούσε να κάνει κυβέρνηση αύριο, έτσι όπως τα βλέπω τα πράγματα απ’ τις δημοσκοπήσεις, τι άλλο να πω.
Κι’ αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Ο καθένας έχει ένα σκοπό και καταλήγουμε να μη λειτουργεί τίποτα. Εύχομαι νάταν διαφορετικά τα πράγματα, αλλά έχουμε φτάσει στον πάτο. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο στην Ελλάδα.  Είναι παγκόσμιο. Έχουν βαλθεί να μαζέψουν τα λεφτά απ’ τον κόσμο. Να τα μαζέψουν στα πουγκιά.
Θα δουλεύει για να παίρνει 300 ευρώ το μήνα κι’ ο τελευταίος άνθρωπος στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας, της Ιταλίας ή αλλού. Όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει τα ίδια πράγματα. Έχουν πέσει πια οι μάσκες. Δεν υπάρχει πια αυτό που λέγανε πως δεν έχει το κράτος λεφτά και λοιπά. Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Άμα δεν έχει το κράτος λεφτά, ν’ αρχίσει να μαζεύει από κει που πρέπει. Δεν είναι δυνατόν να βάζει χέρι στον απλό τον κόσμο.. Στις συλογικές συμβάσεις ας πούμε στον ιδιωτικό τομέα, τι δουλειά είχανε; Άμα το κράτος δεν έχει λεφτά, δεν μπορεί να πληρώσει. Εγώ που έχω ας πούμε ένα εργοστάσιο και έχω λεφτά και μπορώ να πληρώσω, γιατί δεν μ’ αφήνεις να πληρώνω τους εργάτες μου. Να βγάζω λεφτά, να δίνω και στο κράτος.
Έχουν βάλει σκοπό λοιπόν να πάει ο μισθός στα 500 ευρώ και δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο. Πως ξυπνήσανε ξαφνικά ένα πρωί και ανακαλύψανε πως χρωστάμε λεφτά και πρέπει να τα πληρώσουμε; Μέχρι προχθές δε χρωστάγαμε; Βλακείες..
Ας πούμε η Κύπρος που ένα από τα μεγαλύτερα πλυντήρια χρήματος...  η Ελβετία της Ανατολής, βγάλανε ξαφνικά πως χρωστάει... και έχει πρόβλημα οικονομικό. Αυτά που γινόντουσαν εδώ πριν τρία χρόνια, γίνονται στην Κύπρο τώρα..

 Μαρία: Στο τέλος θα μας πούνε πως κι’ η Ελβετία χρωστάει..

 Λαυρέντης: Μα τόχουν πει. Έχουν πει για το Βέλγιο. Θα τρελαθούμε τώρα; Ποιοι έχουν μείνει. Οι Γερμανοί έχουν μείνει μόνο χωρίς πρόβλημα. Όλοι θα την πατήσουνε. Γι’ αυτό σου λέω. Το σχέδιο είναι για όλους. Πρέπει να καταλήξουν όλοι να παίρνουν από 500 ευρώ και κάτω. Να δουλεύεις δηλαδή σαν καραγκιόζης για να ζεις ίσα-ίσα.

 Μαρία: Να γυρίσουμε χρόνια πίσω δηλαδή.. στο ’60..

 Λαυρέντης: Με την καινούργια τάξη πραγμάτων αυτό θα γίνει. Δεν καταλαβαίνουν ότι κάποια στιγμή θα γίνει κάνα μπραφ και και τα πράγματα θάναι ανεξέλεγχτα.

 Μαρία: Λαυρέντη, νομίζεις πως στην εποχή μας πρέπει να γράφονται τραγούδια διαμαρτυρίας, ή γράφονται τραγούδια διαμαρτυρίας;

 Λαυρέντης: Ναι.. γράφονται. Ο καθένας κάνει πράγματα κατά το δοκούν. Δεν μπορούμε όμως να πούμε.. γράψτε τραγούδια διαμαρτυρίας. Άμα έχει ανάγκη ο άλλος να γράψει κάτι για να διαμαρτυρηθεί ας το κάνει. Εγώ θεωρρώ τον ευατό μας ευλογημένο που μπορούμε να βγαίνουμε, να γκρινιάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε. Ο περισσότερος κόσμος  δεν μπορεί ν’ αρθρώσει λέξη. Δεν έχει.. βήμα δηλαδή. Αν έχεις βέβαια.. βήμα και το χρησιμοποιείς για να λες ξέρω γω.. τα πιπίνια στο τραπέζι.. ε.. κάντο τι να πω.. Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε και ο καθένας έχει το μυαλό να σκεφτεί και να πράξει αναλόγως. Είναι θέμα επιλογής.

 Μαρία: Για τα παιδιά που λένε στις αδιέξοδες μέρες που ζούμε.. τι να κάνουμε στην Ελλάδα αφού δεν πρόκειται να βρούμε δουλειά, αλλά και να βρούμε θα πληρώνεται με μισθό πείνας.. άρα όλα..μας οδηγούν να φύγουμε για κάπου έξω μπας και βρούμε καμμιά καλύτερη τύχη, τι λες;

 Λαυρέντης: Κι’ η κόρη μου Μαρία μου, του χρόνου έχει σκοπό να πάει στην Αγγλία. Η κατάσταση πανικοβάλλει τους νέους και θέλουν να φεύγουν.. Και δεν είναι ωραίο πράγμα αυτό. Δεν ξέρω τι θα γίνει.
Άσε που τα γεγονότα εξελίσσονται τόσο γρήγορα προς το χειρότερο κάθε φορά, που δεν μπορείς να τους πεις.. μείνετε.. Δεν μπορείς να πεις κουβέντα.

 Μαρία: Βέβαια. Με τι επιχειρήματα θα τους πούμε.. μείνετε; Μας έχουν δέσει τα χέρια οι εξελίξεις..

 Λαυρέντης: Τι να πω.. Δεν ξέρω τι θα γίνει..

 Μαρία: Το κομμάτι σου «ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ», που αγαπήθηκε τόσο απ’ τον κόσμο, αναφέρεται σε προσωπικά σου βιώματα.. έτσι δεν είναι;
Είχες την ανάγκη να βγάλεις προς τα έξω μ’ αυτό το τραγούδι αυτά σου τα πολύ δυνατά, όπως βγαίνει μέσα απ’ τους στίχους του συναισθήματα;

 Λαυρέντης: Ναι.. Έπρεπε να γίνει. Ήταν ακριβώς όπως το λες.. ανάγκη. Όλα τα τραγούδια είναι.. ανάγκη. Αν δεν ήταν δε θα γίνονταν.

 Μαρία: Τον καινούργιο σου δίσκο θα τον κυκλοφορήσεις πάλι μέσω εφημερίδας όπως τον προηγούμενο;

 Λαυρέντης: Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βγει ένας δίσκος σήμερα. Εγώ δεν ήμουνα πολέμιος αυτού του πράγματος ποτέ. Με τον τρόπο αυτό, βγαίνει ένας δίσκος και πάει σε 200.000 παιδιά. Είναι κακό;

 Μαρία: Είναι καλύτερο να είναι στα ράφια και να πουλιέται  20 ευρώ;
Υποβαθμίζεται το προιόν;

 Λαυρέντης: Ποιο προιόν υποβαθμίζεται το υποβαθμισμένο, το ανύπαρχτο; Αυτός λοιπόν είναι ένας τρόπος για να πάει σε 200.000 παιδιά.
Θα μου πεις, έτσι δε γίνονται εύκολα επιτυχίες τα τραγούδια. Ναι.. είναι δύσκολο εντάξει.. Ας βγει όμως στην εφημερίδα να μπορεί να το αγοράσει ο κόσμος και τα τραγούδια θα τα μάθει σιγά-σιγά. Μετά θα πουληθεί και στα δισκάδικα. Θα βγει και σε βυνίλιο, όπως βγήκε  «Η ΕΝΟΧΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ». Θα πάει όμως έτσι σε πολύ περισσότερα σπίτια.

 Μαρία: Η Ελευθεροτυπία, η εφημερίδα που κυκλοφόρησε πέρισυ το δίσκο σου.. σχεδόν έχει κλείσει φέτος βέβαια..

 Λαυρέντης: Ε.. ναι έκελισε. Τι να πω τώρα εγώ για την Ελευθεροτυπία. Δεν είναι καλό να κλείνουν οι εφημερίδες, αν και παρ’ όλα αυτά, έχουν παίξει το ρόλο τους κι’ αυτές σε όλα. Αλλά και πάλι, καλό είναι να υπάρχουν, πόσο μάλλον εφημερίδες τέτοιου βεληνεκούς. Γιατί δεν πρέπει να μένει ο κόσμος που εργάζεται σ’ αυτές ξαφνικά στο δρόμο, χωρίς δουλειά.

 Μαρία: Βιβλία διαβάζεις καθόλου;

 Λαυρέντης: Δεν προλαβαίνω τώρα. Το Καλοκαίρι μόνο στις διακοπές και αν κάνω διακοπές, που δεν κάνω τα περισσότερα καλοκαίρια. Τώρα, πάω να διαβάσω κάτι το βράδυ και είμαι τόσο κουρασμένος που με παίρνει ο ύπνος αμέσως.

 Μαρία: Τώρα που είπες για κούραση, για να ξεκουραστείς ακούς καθόλου μουσική και τι μουσική ακούς;

 Λαυρέντης: Ακούω μουσική πολύ. Δηλαδή, αν έχω ελεύθερο χρόνο ακούω πάντα μουσική. Κι’ όταν ακούω.. ακούω καθαρά μουσική. Δεν μπορώ ν’ ακούω και να κάνω και κάτι άλλο. Μόνο οδηγώντας μπορεί να το κάνω αυτό. Κάθομαι και ακούω μουσική, όπως παλιά, όπως όταν είμασταν πιτσιρικάδες, βάζαμε τους δίσκους βινυλίου και καθόμαστε και ακούγαμε. Λέγαμε.. τώρα πάμε ν’ ακούσουμε δισκάκια. Ρωτούσαμε τους κολητούς.. τι κάνεις τ’ απόγευμα και απαντούσανε.. πάμε ν’ ακούσουμε δισκάκια. Ήταν δυνατόν ν’ ακούς σαρανταπενταράκια δισκάκια και να κάνεις κάτι άλλο; Αφού όταν τελείωνε το ένα τραγούδι, έπρεπε μετά να βάλεις άλλο. Λέγαμε λοιπόν, μία ώρα, δυο ώρες.. ακούμε δισκάκια. Τώρα, τα παιδιά ακούνε μουσική από κάτι τρισάθλιες πηγές, από κάτι άιφον που κάνουνε παράσιτα και σου λένε.. ακούω μουσική. Εγώ όταν ακούω μουσική θέλω να την ακούω καλά.

 Μαρία: Χρησιμοποιείς δίσκους βυνιλίου;

 Λαυρέντης: Ναι.. χρησιμοποιώ και δίσκους βυνιλίου και C.D, αν και του C.D ο ήχος είναι λίγο πιο σκληρός. Παρ’ όλα αυτά, προσφέρει κάποιες ευκολίες. Το C.D είναι κάτι μεταξύ κασσέτας και δίσκου βυνιλίου.. Χειρότερο απ’ το βυνίλιο, καλύτερο απ’ την κασσέτα. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη για το C.D, κι’ αυτό που λένε ότι είναι άφθαρτο είναι βέβαια μπαρούφα. Μπορεί να μην κάνει σκρατς και σκρουτς σαν τους δίσκους όταν χαραχτούν, αλλά χαλάει.

 Μαρία: Όταν οδηγείς, ακούς μουσική.. έτσι;

 Λαυρέντης: Στ’ αυτοκίνητο ακούω και ραδιόφωνο. Αλλού δεν μπορώ ν’ ακούσω.

 Μαρία: Μια που ανέφερες το ραδιόφωνο, ποια είναι η γνώμη σου για το τι παίζουν τα ραδιόφωνα στις μέρες μας, που τα περισσότερα λειτουργούν με λίστα νομίζω;

 Λαυρέντης: Να σου πω γιατί λειτουργούν με λίστα; Αφού παίζει το ρόλο του το χρήμα και σ’ αυτή την ιστορία..

 Μαρία: Και μια τελευταία ερώτηση Λαυρέντη, άσχετη με τη μουσική και τις υπόλοιπες..
Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι.. που θάθελες να πας, στο παρελθόν, στο μέλλον ή κάπου αλλού;

 Λαυρέντης: Αυτή τη σκέψη την έχει κάνει ο καθένας και μακάρι να μπορούσε να γίνει. Όσο για το που θάθελα να πάω, δεν θάθελα να πάω στο μέλλον γιατί με τρομάζει. Θάθελα να πάω στο παρελθόν σε χιλιάδες μέρη.
Κάτι βιβλία που διαβάζω μου κινούν το ενδιαφέρον.. Ας πούμε το «Ήμουνα κι’ εγώ εκεί» κ.λ.π.
Το μέλλον δεν θέλω να το δω. Ας το προβλέπουμε και ο Θεός βοηθός.

 Μαρία: Ευχαριστώ πολύ Λαυρέντη. Σου εύχομαι όλα τα καλά για τα καινούργια σου σχέδια στην πορεία σου στο χώρο της μουσικής και της ζωής ..