Κυρμιζή Κατερίνα - Συνέντευξη

Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 

23 Σεπτεμβρίου 2009

Η Κατερίνα Κυρμιζή, με το.. αέρινο στο βλέμμα και το.. κρυστάλλινο στη φωνή.. «ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ» ξανά προς μεγάλη ευχαρίστηση των βασανισμένων απ’ τα διάφορα μουσικά τερατουργήματα αυτιών των ακροατών της. Συνέντευξη της Κατερίνας Κυρμιζή στο "Μουσικόραμα" από την Μαρία Παπαδάκη

«ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ» με καινούργιο δίσκο με τον ομώνυμο τίτλο, πιο ώριμη μουσικά και πιο μελωδική από ποτέ ερμηνευτικά.
Τη φιλοξενούμε στο.. Μουσικόραμα και εξομολογείται από καρδιάς..

Συνέντευξη της Κατερίνας Κυρμιζή στο "Μουσικόραμα" από την Μαρία Παπαδάκη

Μαρία: Κατερίνα, θα ξεκινήσω ρωτώντας σε για βιώματά σου απ' την παιδική σου ηλικία, γιατί σ' εκείνα τα χρόνια πλάθονται όλα νομίζω. Εκεί αρχίζει και... χτίζεται ο χαρακτήρας και τα "θέλω" μας. Κατάγεσαι από οικογένεια τραγουδιστών, άρα το τραγούδι κύλησε στο αίμα σου σχεδόν απ' την κούνια σου. Πότε ένοιωσες το πρώτο σκίρτημα για τη μουσική και είπες αυτό θέλω να κάνω;

Κατερίνα: Προσγειώθηκα σε ένα σπίτι μουσικών-τραγουδιστών. Το ηλεκτρικό πιάνο έγινε η κούνια μου, η ακουστική κιθάρα το πρώτο μου παιχνίδι, άκουσα το όνομά μου στην αγκαλιά της νονάς μου Ρίτας Σακελαρίου και το πρώτο τραγουδάκι που έφτιαξα, το έκανε η αδερφή μου σουξέ στο νηπιαγωγείο!!! Κάπως έτσι καταδικάστηκα ερήμην μου να ασχοληθώ με τη μουσική. Δεν σκέφτηκα ποτέ τι θα γίνω… Ήμουν πάντα. Δε σκέφτηκα ποτέ ότι αναπνέω… Ζω!

Μαρία: Σπούδασες το "αντικείμενο του πόθου σου" με όλους τους τρόπους. Νομίζεις πως αν δε γινόταν αυτό, θα ’σουνα η ίδια Κατερίνα στη σύνθεση και στην ερμηνεία; Οι σπουδές κατά τη γνώμη σου προσθέτουν ή αφαιρούν, απ' το έμφυτο ταλέντο, που είναι και το πρώτο υλικό για τη δημιουργία... μουσική ή άλλου είδους;

Κατερίνα: Ειλικρινά λυπάμαι που δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω κάποια πράγματα ή να κάνω κι άλλα! Οι σπουδές είναι το φινίρισμα ενός ταλέντου. Το ταλέντο είναι το έναυσμα, η ευκολία που έχεις να κάνεις κάτι με την πρώτη. Οι σπουδές δίνουν βάθος, αισθητικό υπόβαθρο και ποιότητα σε ότι κάνεις.

Μαρία: Το 1996 κυκλοφορείς το "Κονσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα", που κάνει γκελ και προσγειώνεται στ' αυτιά μας.. άλλο άκουσμα απ' τα συνηθισμένα. Προσπάθησες γι' αυτό, θέλοντας να ταράξεις τα λιμνάζοντα ύδατα της εποχής ή βγήκε τόσο ευχάριστα διαφορετικό πηγαία, γιατί έτσι θα έβγαινε έτσι κι αλλιώς;

Κατερίνα: Όχι μόνο δεν προσπάθησα να είναι διαφορετικό, πάλεψα για να το κάνω να μοιάζει κάπως με ότι κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Θυμάμαι ότι, όλη η ομάδα τότε, και περισσότερο ο Νίκος Γρηγοριάδης που είχε αναλάβει την επιμέλεια και εκτέλεση της παραγωγής, προσπαθήσαμε να βρούμε τρόπους να γειώσουμε, χωρίς να πληγώσουμε ένα τόσο «φευγάτο» υλικό!!!

Μαρία: Συνεχίζεις με "Το παιδί με την κεραία"...Και ρωτώ. Οι τίτλοι των δίσκων σου, από που προκύπτουν τόσο πρωτότυποι και αυθεντικοί συνάμα;

Κατερίνα: Νονός του «Κοντσέρτου» ήταν ο Νίκος, και νομίζω ότι αυτός ο τίτλος απέδωσε με ακρίβεια το μεταίχμιο στο οποίο βρισκόμουν τότε… Δεν ήμουν πια παιδί. Δεν ήμουν όμως, ούτε γυναίκα. Ο τίτλος του album «To παιδί με την κεραία» έχει άλλη ιστορία. Ήταν ένα όνειρο που είδα. Ήρθε μια κυρία και μου έδωσε συγχαρητήρια για το καινούργιο τραγούδι που έγραψα… Της είπα ότι δεν έχω ιδέα και εκείνη άρχισε να μου απαγγέλει τους στίχους του τραγουδιού. Εκεί ξύπνησα και το κατέγραψα όπως μπορούσα, δίνοντας ταυτόχρονα υπόσχεση σ’ αυτό το παιδί του ονείρου, πως ο επόμενος δίσκος θα έχει αυτόν τον τίτλο. Είναι πρωτότυποι κι αυθεντικοί γιατί κυριολεκτούν … Ονειρικός ρεαλισμός!!!(γέλια)

Μαρία: Πότε σου πήρε τη μουσική σου παρθενιά… η σκηνή, και πότε πρωτοεμφανίστηκες σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο.

Κατερίνα: Αν θυμάμαι καλά, 16 χρόνων ανέβηκα στη σκηνή με το συγκρότημά μας στο χορό του κλασσικού Λυκείου στο Βόλο. Στην τηλεόραση… ήταν στην ΕΡΤ σε ένα μεσημεριανό μαγκαζίνο. Ήμουν σχεδόν 19, και ο φίλος του πατέρα μου Σάκης Τσιλίκης, με έβγαλε σα νέο ταλέντο.

Μαρία: Πως ένοιωσες δουλεύοντας δίπλα στη Μαρίζα Κωχ;

Κατερίνα: Σοκ και δέος… χρωστώ σε εκείνη και τους μουσικούς που τη συνόδευαν την γνωριμία με την παραδοσιακή μας μουσική.

Μαρία: Πότε ασχολείσαι για πρώτη φορά με τη δισκογραφία;

Κατερίνα: Α! Αυτήν ακριβώς την εκπομπή στην ΕΡΤ, βιντεοσκόπησε ο Σάκης Τσιλίκης και την πήγε κατευθείαν στον Άγγελο Σφακιανάκη στη Λύρα. Ο Άγγελος φώναξε τον Νίκο Γρηγοριάδη να μου γράψει τραγούδια... Ο Νίκος του είπε πως τα δικά μου ήταν μια χαρά και πως ήμουν αυτοδύναμη… Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα!! Στα 20 ηχογράφησα τα φωνητικά στο δίσκο του Νίκου Γρηγοριάδη «Στη Μοναξιά του Φάρου». Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία στο στούντιο και η πρώτη φορά που άκουσα τη φωνή μου σε δίσκο… Έπειτα, υπέγραψα καλλιτεχνικό συμβόλαιο με τη Virgin. Ακολούθησε το προσωπικό μου album το «Κοντσέρτο για σοκολάτα και τριαντάφυλλα» ένα χρόνο μετά, και πρέπει να εξομολογηθώ πως ήμουν ταυτόχρονα πολύ φοβισμένη και χαρούμενη γιατί έπαιζαν στα τραγούδια μου σπουδαίοι μουσικοί.

Μαρία: "Στην πίσω τσέπη του μπλου τζην".. Όταν το πρωτάκουσα είπα.. Μόνο στην πίσω τσέπη της καρδιάς μας δεν πρέπει να πάει αυτό το κομμάτι.. Πως γεννήθηκε; Έχει κάποια ιστορία;

Κατερίνα: Προφανώς και θα έχει, μόνο που θα πρέπει να ρωτήσετε το δημιουργό του τραγουδιού, τον Νίκο!!! Αυτό που θυμάμαι ήταν ότι μου βγήκε αβίαστα, όταν το πρωτοτραγούδησα. Αυτό είναι και το μυστικό της συνεργασίας μας με τον Νίκο. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια του και οι αρμονικές λύσεις που βρίσκει. Μοιάζουμε αρκετά στον τρόπο γραφής, και θεωρώ πως «κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια» γιατί είναι το αρσενικό alter ego μου και εγώ αντίστοιχα το θηλυκό δικό του.

Μαρία: Έχεις κάνει πολλές συμμετοχές στους δίσκους του συντρόφου σου στη μουσική αλλά και στη ζωή Νίκου Γρηγοριάδη, που έχουν κάνει μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πως είναι να συνεργάζεσαι με το έτερον ήμισυ; Βασανιστικό... λόγω της καθημερινής τριβής με πολύ προσωπικά σας θέματα, ή έτσι θα ήταν, έστω κι αν δεν προέκυπτε το "δέσιμο ζωής" των δυο σας;

Κατερίνα: Η μουσική από τη φύση της λύνει κάθε διαφωνία - παραφωνία για να καταλήξει στην αρμονία. Όταν κάνουμε μουσική δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό που να μας αποσπά. Και όταν κάποιος έχει την καλύτερη ιδέα, ο άλλος την αποδέχεται αδιαμαρτύρητα. Το κακό είναι ότι μεταφέρουμε τη δουλειά στο σπίτι…

Μαρία: Σε ποιες δουλειές του Νίκου Γρηγοριάδη συμπράττεις; Υπάρχουν συνδημιουργοί;

Κατερίνα: Όπως προανέφερα, συμμετέχω στα φωνητικά στα album «Στη Μοναξιά του φάρου» 1995, στο «Faros» 1997 και στο «Αλφάδι» 2000. Στο «Αλφάδι», πέρα από τα ντουέτα στα τραγούδια «Νυχτερινό» και «Αλφάδι», ερμηνεύω μόνη μου δύο υπέροχα τραγούδια, παίζω ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες, κρουστά και συμμετέχω βοηθώντας στην εκτέλεση παραγωγής.

Μαρία: Σ' έχει πικράνει ποτέ ο τύπος, γράφοντας κάτι αρνητικό για σένα ή για κάποια δουλειά σου; Αν ναι, πώς ένοιωσες;

Κατερίνα: Σε γενικές γραμμές ο τύπος ήταν και εξακολουθεί να είναι ευγενικός και υποστηρικτικός σε ότι κάνω. Μια φορά μόνο θυμάμαι κάποιος που έγραψε στην κριτική του για «Το παιδί με την κεραία»: «Tι να την κάνουμε την Κυρμιζή όταν έχουμε την Dido…» Πράγμα που θεώρησα κακόγουστο και εξαιρετικά κακόηθες. Ήταν σαν να λέμε τι να την κάνουμε την Αθήνα όταν έχουμε την Ν. Υόρκη!!! Αυτό, δεν είναι δισκοκριτική.

Μαρία: Από το 2002 μέχρι σήμερα, έχεις κάπως χαθεί απ' τα μουσικά δρώμενα. Ηθελημένα για κάποιους προσωπικούς λόγους ή έτυχε απλά;

Κατερίνα: Ο κύριος λόγος ήταν ότι έγινα μαμά και όχι γιατί έτσι κάνουν όλοι ή γιατί έτσι διέταξε το βιολογικό ρολόι. Έπειτα δεν ήθελα να μεγαλώσει το παιδί μου ούτε η γιαγιά, ούτε μια ξένη γυναίκα. Μετά έπρεπε να ξαναβρώ τον εαυτό μου και τη θέληση μου για το τι θα κάνω σε μια εποχή που κάθε άλλο από ανθηρή μπορεί να χαρακτηριστεί στην ελληνική μουσική βιομηχανία.

Μαρία: Τα κομμάτια σου θυμίζουν πότε.. λιμάνια γι' άραγμα, πότε.. φουρτουνιασμένα πέλαγα για περιπέτειες ψυχής, πότε.. πετάγματα σ' ανοιχτούς ουρανούς, και πότε.. πατημασιές στη γη που αφήνουν ίχνη κι' αφηγούνται ιστορίες καθημερινής τρέλας. Το "μωσαϊκό", το γεμάτο χρώματα ήχων και ρυθμών, παντρεμένων μαεστρικά με λόγια… γάντια σε κάθε περίπτωση, φαίνεται να σε τραβά σαν μαγνήτης στην κάθε δημιουργία σου. Έτσι ήταν πάντα ή κάπως, κάποτε προέκυψε, γιατί πεθύμησες να κάνεις στροφή στο μέλλον, αφήνοντας πίσω σου ένα γκρίζο παρόν;

Κατερίνα: Ο καθένας μπορεί να περιγράφει αυτό που ακούει με χίλιους τρόπους. Δεν έχω κατά νου, όλα αυτά που περιγράφετε, παρά μόνο να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ την αρχική μου έμπνευση. Απλά, πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει να κάνω και μάλιστα, κάθε φορά καλύτερα από την προηγούμενη. Το γεγονός που ελάχιστοι έχουν καταλάβει είναι, ότι πάντα δουλεύω στο εδώ και στο τώρα και πως κυριολεκτώ στην τέχνη μου… Η πραγματικότητά μου όμως, ξεπερνά συχνά τη φαντασία.

Μαρία: Ακούσματα ρηχά, που κυλούν σαν πέτρες στον ανήφορο και ύστερα κατρακυλούν στις ψυχές μας πληγώνοντας τις, χαρακτηρίζουν την εποχή μας. Πιστεύεις πως... ξοφλήσαμε μουσικά όπως ή πως κάποια στιγμή θα γίνει ένα θαύμα και θ' αρχίσουμε ν' ανεβαίνουμε, αποκαθιστώντας την αισθητική των πραγμάτων στη δημιουργία κι' όχι μόνο;

Κατερίνα: Η ανάγκη για μουσική είναι θεμελιώδης στον άνθρωπο. Τη μουσική δεν την γράφουν οι μουσικοί αλλά η κοινωνία. Θα γραφτούν υπέροχα πράγματα όταν επιτακτικά η κοινωνία το θελήσει. Αν και πάντα συμβαίνουν υπέροχα πράγματα στο περιθώριο της μουσικής βιομηχανίας.

Μαρία: "Είναι εδώ" είναι ο τίτλος του καινούργιου σου δίσκου σε συνεργασία για ακόμα μια φορά με το Νίκο Γρηγοριάδη. Πες μου για τα καινούργια σου. Έμπνευση, υλοποίηση, κυκλοφορία....

Κατερίνα: Το album «Είναι εδώ!» είναι το πρώτο κοινό μας album με το Νίκο. Δουλέψαμε παρέα την ενορχήστρωση, τον προγραμματισμό και συνολικά την παραγωγή. Είναι τραγούδια κυρίως του Νίκου, που τα τραγουδάω κυρίως εγώ. Εγώ συμμετέχω δημιουργικά μόνο με ένα τραγούδι, και ο Νίκος συμμετέχει ερμηνευτικά σε 3 τραγούδια. Πήρε τον τίτλο του από το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και επιλέχτηκε γιατί -κατά κάποιο τρόπο- σηματοδοτεί την επιστροφή μας στα μουσικά πράγματα. Φλερτάρει με πολλά, διαφορετικά ήδη μουσικής. Είναι ένα album, mix and match. Κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, τέλη Ιουλίου, και ελπίζουμε να αγαπηθεί από τους ακροατές τόσο, όσο και οι προηγούμενες προσωπικές δουλειές μας.

Μαρία: Συναυλίες σου, έγιναν το καλοκαίρι; Το χειμώνα υπάρχει κάτι στα σκαριά... σκηνικά και δισκογραφικά;

Κατερίνα: Το χειμώνα 2009- 2010 έχουμε πολλά live όπως και πέρσι. Θα παίξουμε πάλι ακουστικά (ακουστική και κλασσική κιθάρα, ακουστικό μπάσο και κρουστά) με την προσθήκη ενός ακόμα μουσικού. Δισκογραφικά, έχω πολλά σχέδια αλλά είναι νωρίς ακόμα και να τα υλοποιήσω και να σας τα αποκαλύψω. Αυτό που προέχει είναι η υποστήριξη και η επικοινωνία της νέας δουλειάς.

Μαρία: Θάθελες η κόρη σου ν' ακολουθήσει τα μουσικά σου χνάρια;

Κατερίνα: Η κόρη μας είναι ελεύθερη να κάνει ότι θέλει. Αγαπά τη μουσική και τις τέχνες γενικότερα.

Μαρία: Αυτό που μ' εντυπωσίασε στο myspace σου, εκτός βέβαια απ' την κυματιστή υπέροχη φωνή σου, είναι το blog σου "τα δέκα τραγούδια που τραγουδάω στο μπάνιο". Ένα κείμενο καλογραμμένο κι' απρόβλεπτα οικείο, αφού όλοι τραγουδάμε στο μπάνιο, τραγούδια διαλεγμένα απ' την ψυχούλα μας κι' απ' το παράξενο ηχόχρωμα του χώρου, που σίγουρα μοιάζει με το καλύτερο στούντιο. Δεν το ‘χουμε συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι, κι' όμως συμβαίνει συνέχεια. Πώς έγινε κι' ασχολήθηκες με το "μπάνιο-στούντιo", κι' έφτιαξες μάλιστα και τοπ 10 με τα τραγούδια που τραγουδάς εκεί;

Κατερίνα: Αυτό, ήταν ένα κείμενο που μου ζήτησαν να συντάξω για το περιοδικό MiC. Κάθε μήνα ένας «καλεσμένος», γράφει για τα 10 πράγματα, τραγούδια, album, ταινίες, βιβλία… που τον σημάδεψαν, που του άρεσαν, που τον πόνεσαν, κλπ. Έγραψα για το μπάνιο και τα τραγούδια που τραγουδάω εκεί μέσα γιατί αυτό κάνω.

Μαρία: Μια μεγάλη σου αγάπη εκτός απ' τη μουσική; Κάτι που θα ‘θελες να κάνεις επάγγελμά σου.. σε δεύτερη μοίρα πάντα είμαι σίγουρη..

Κατερίνα: Θα μπορούσα να κάνω οποιοδήποτε τίμιο επάγγελμα για να ζήσω. Βέβαια ποτέ δε θα είμαι χαρούμενη, αν δεν ασχολούμαι με την Μουσική. Μου αρέσει πολύ η ζωγραφική και καταπιάνομαι συχνά με τις τέμπερες και τα μολυβάκια μου.
Αγαπώ και ασχολούμαι με την κηπουρική.

Μαρία: Και η ερώτηση που κάνω σ' όλους κι' έχει καθιερωθεί πια.. Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες να ταξιδέψεις και που θα θελες να βρεθείς; Στο μέλλον στο παρελθόν ή κάπου αλλού;

Κατερίνα: Η ζωή είναι πολύ σημαντική για να τη σπαταλάς σε φαντασιώσεις και αναπολήσεις. Είπαμε, εδώ και τώρα. Όλα «Είναι εδώ!»

Μαρία: «Είναι εδώ» Κατερίνα μου και θα μείνουν. Ευχαριστώ για τον χρόνο και την.. ψυχή που έβαλες στις.. εξομολογήσεις σου...

Μαρία Παπαδάκη 9/2009

Βιογραφια - δισκογραφία
Κατερίνα Κυρμιζή
Νίκος Γεωργιάδης