Συνεντεύξεις στο "Μουσικόραμα"
Περίδης Ορφέας - Συνέντευξη
06 Οκτωβρίου 2009
Ο Ορφέας Περίδης δηγάται με νότες, στίχους και τίτλους κομματιών που τραβούν την προσοχή..
«Τ' αυτί σου εδώ»... διατάζουν γλυκά, συνεχίζοντας τρυφερά με.. παραμύθια, που σε στέλνουν εκεί που ήθελες πάντα να πας, και τα κατάφερνες μόνο σαν παιδί, ακούγοντας ιστορήματα από λατρευτές γιαγιάδες, για δράκοντες νεράιδες και αερικά, που χορεύουν σε ξέφωτα και κλέβουν νου και λογικό!!!
Μα και τα υπόλοιπα μουσικά του δημιουργήματα, που… σκέφτονται.. καθημερινά, βουτώντας σε πόνους, σκέψεις κι’ έρωτες, ταξιδεύουν μαζί σου και.. μεταμορφώνουν το δρόμο σου, από.. μακρύ και δύσβατο, σ’.. «ένα τσιγάρο δρόμο».. απολαυστικό και γεμάτο εικόνες…
Τον ρωτώ λοιπόν, όντας σίγουρη πως με τις απαντήσεις του, θα πιστοποιήσει το «γνήσιον» του παραμυθά και του ταξιδευτή ψυχών, μελωδικά κι’ αλλαφροπάτητα, και την ικανότητά του να.. μιλά εκ των έσω στα… έσω…
Συνέντευξη του Ορφέα Περίδη στην Μαρία Παπαδάκη για το
"Μουσικόραμα"
Μαρία: Η πρώτη μου ερώτηση λοιπόν Ορφέα, αφορά το.. πριν. Το πολύ πριν. Θέλω να με πας στην εποχή που άρχισαν όλα. Τότε, που με τα πτυχία Αρμονίας και κλασσικής κιθάρας στα χέρια σου, περνούσες απ' το.. παίδεμα της σπουδής στο βαρύ παίδεμα της ζωής!! Τι αντιμετώπισες;
Ορφέας: Χαίρε Μαρία κι από μένα, ωραίες ερωτήσεις ωραίες απαντήσεις, αρχίζουμε...
Το πρώτο που αντιμετώπισα ήταν το πώς θα γράψω έναν στίχο που να είναι σαφής. Ξεκίνησα απ το άλφα όντας αρκετά μεγάλος (κοντά στα τριάντα) και κάπως φοβισμένος. Οι συνομήλικοί μου είχαν βγει και δοκιμαστεί με επιτυχία όπως ο Νίκος Πορτοκάλογλου - γνωριζόμαστε απ τα δεκάξι μας- ενώ εγώ ήμουν σε άλλο κόσμο (ωδεία, στρατιωτικό, διδασκαλία κτλ). Δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να εκφράσω και να εκφραστώ. Παρατηρούσα για τουλάχιστον δώδεκα χρόνια το μουσικό γίγνεσθαι με εξαιρετικό ενδιαφέρον χωρίς να έχω κάνει ακόμα την μετάβαση μου σε κάποιο άλλο τρόπο έκφρασης εκτός της κιθάρας. Τα λέω όλα αυτά γιατί θέλω να αναφέρω δυό τρεις ανθρώπους που έπαιξαν ρόλο σ εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Πρώτον απ όλους τον μεγάλο δάσκαλο, πιανίστα και συνθέτη Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη που και μόνο που τον έβλεπες από κοντά να παίζει διδασκόσουν. Μας έδινε θυμάμαι πολύ κουράγιο στη δύσκολη προσπάθεια που λέγεται σπουδή της μουσικής τέχνης. Μετά μια συμμαθήτριά μου κατά πολύ μεγαλύτερη στην ηλικία από μένα, που σαν ένα μαγικό πρόσωπο της ζωής μου, σαν μια περσόνα, μου έδωσε θάρρος κι αυτοπεποίθηση σε κάποια φάση που είχα απογοητευτεί κι έκοψα τα νύχια μου για να παρατήσω το όργανο, την Ειρήνη Κώνστα που έδειξε υπέρμετρη υπομονή στο να μάθω να παίζω κλασική κιθάρα, τον Κώστα Γρηγορέα που εκτός από δάσκαλος με πήρε και μαζί του σαν δεύτερη κιθάρα να συνοδεύουμε εξαιρετικούς τραγουδιστές την εποχή εκείνη όπως η Νένα Βενετσάνου βάζοντάς με σιγά-σιγά στη δουλειά, εκτός φυσικά που με πρότεινε για πτυχίο και που η επιτροπή (ήταν κι ο Νότης Μαυρουδής σ' αυτήν) με λυπήθηκε και μου τόδωσε. Στους επόμενους μετά την αποφοίτησή μου μήνες κάτι προσπάθειες για τραγούδι έτυχαν, για καλή μου τύχη, της αυστηρότατης κριτικής του πατέρα μου λέγοντάς μου πως το τραγούδι μου δεν είχε στόχο, ώσπου εντελώς ξαφνικά κι αναπάντεχα έγραψα ένα τραγούδι που το έπαιξα απ το τηλέφωνο στην φίλη μου και μετέπειτα σύντροφο της ζωής μου, ήταν το «Φεύγω» και της άρεσε πολύ. Το έπαιξα και στον πατέρα μου κι αυτός με δυσκολία κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Έξι χρόνια μετά έγραψα τον πρώτο μου δίσκο. Αυτά τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν είναι λίγο πολύ γνωστά, Νίκος Παπάζογλου, Αγώνες Τραγουδιού της Καλαμάτας και τέλος ο δίσκος «Αχ ψυχή μου φαντασμένη» το 1993.
Μαρία: Πώς βρέθηκες στο δρόμο του Νίκου Παπάζογλου, πώς προέκυψαν τελικά οι τρεις τόσο ξεχωριστές συμμετοχές σου στο δίσκο του "Σύνεργα" και ποιες ήταν;
Ορφέας: Τον Νίκο Παπάζογλου τον γνώρισα με την προτροπή του Στέλιου Φωτιάδη, που ήταν τότε διευθυντής στην δισκογραφική εταιρεία Γουόρνερ στην οποία είχα αποτανθεί προκειμένου να δισκογραφήσω και να προωθήσω την δουλειά μου. Ο Νίκος τότε πήρε τρία τραγούδια μου, το «Φεύγω», το «Μάτια μου» και το «Θάνατο θέλω να χω τραγικό» ένα τραγούδι-γκροτέσκο που του άρεσε θυμάμαι, για να ξεκινήσει έτσι η μεγάλη μου περιπέτεια στον χώρο που λέγεται ελληνικό τραγούδι.
Μαρία: Κατόπιν, στους δικούς σου δίσκους πια, οι περίεργοι τίτλοι των κομματιών σου, κάνουν αίσθηση στους ακροατές σου. Γλυκά μελαγχολικοί και πρωτότυποι, ιντριγκάρουν και δηγούνται σαν τα παραμύθια της γιαγιάς.. Πώς γεννήθηκαν αλήθεια;
Ορφέας: Δεν ξέρω στ' αλήθεια πόσο περίεργοι ήταν οι τίτλοι των τραγουδιών μου τότε. Το μόνο που θυμάμαι ήταν η προσπάθεια μου να γράψω στίχο που να κρατάει τον ακροατή σε ενδιαφέρον. 'Ετσι προέκυψε μία στιχοπλοκία λίγο απρόβλεπτη, ανορθόδοξη θα έλεγα που με ξάφνιαζε και μένα τον ίδιο. Η μελαγχολία τώρα είναι ένα θέμα που εντάσσεται στο ίδιο μεγάλο και αιώνιο ζήτημα της λογοτεχνίας που σχετίζεται με τον χαρακτήρα του ήρωα. Πόσο ενδιαφέρον δηλαδή έχει ένας χαρακτήρας νορμάλ και φυσιολογικός για τον αναγνώστη και τον διηγηματογράφο; Σ όλα τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας βλέπουμε τους ήρωες βουτηγμένους στα πάθη, αλκοολισμός, χαρτοπαιξία, φόνοι, μεγάλοι έρωτες.
Μαρία: "Υλαγιαλή"!!! Διάβασα σ' ένα σου blog την ιστορία που έμελλε να γίνει η.. πηγή της έμπνευσής σου γι' αυτό το τόσο ατμοσφαιρικό κομμάτι. Μιά ιστορία σχεδόν εξωπραγματική που έπεσε στα χέρια σου και.. χτύπησε χορδές ευαισθησίας μέσα σου.. Για πες μου γι' αυτό..
Ορφέας: Υλαγιαλή, είναι μια λέξη με μακρά ιστορία, ένας μύθος. Ο Κνουτ Χάμσουν που την πρωτοείπε στο διήγημά του «Η Πείνα». . . δεν ξέρω που την βρήκε. . . 'Ισως αυτό το γνωρίζουν οι φιλόλογοι και όχι όλοι. Η ιστορία της λέξης χάνεται μες στους αιώνες. Ποιος ξέρει; Υπάρχει η Υλαγιαλή και ζει κάπου στις βόρειες θάλασσες; Ήρθε απ τους παραμυθάδες της Ανατολής; Στα διηγήματα του πάντως ο Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος με γενικό τίτλο «Λιμενάρχης Ευρίπου», ζωντανεύει ξανά την ηρωίδα μαζί με κάποιες άλλες όπως τη Μαίρη Δεπάνου, τη Μύριαμ Χόπκινς Λάι, την Έλιζε Μαίηλυ του Γιάννη Σκαρίμπα, την κυρία 'Ερση του Πεντζίκη (που κι αυτός την πήρε απ τον Δροσίνη). Όλα αυτά τα πρόσωπα ξεπηδάνε απ το ένα μυθιστόρημα και μπαίνουν στο άλλο. Μου αρέσει αυτό. Να συνεχίζουν να ζουν αυτές οι πρωταγωνίστριες σε έναν άλλο τόπο. Στη Χαλκίδα ας πούμε του προηγούμενου αιώνα. Να επαναλαμβάνουν τις βεγγέρες τους σε σαλόνια φωταγωγημένα, έξω απ το χρόνο, έξω απ τα όρια του κόσμου.
Μαρία: Γράφεις μουσική για θέατρο και παιδικά τραγούδια. Δυό διαφορετικές πλεύσεις απ' τις συνηθισμένες σου. Ποιος άνεμος σ' έβγαλε σ' αυτά τα νερά;
Ορφέας: Το ίδιο το ταξίδι της καλλιτεχνικής ζωής. Την ευκαιρία να ασχοληθώ με το θέατρο μου την έδωσε ο Θοδωρής Γκόνης και από δική μου αμέλεια δεν εκδόθηκε η μουσική αυτή ποτέ.
Μαρία: Συνεργάστηκες με τους πιο διαλεχτούς συναδέλφους σου, κι' απ' αυτές τις συνεργασίες προέκυψαν ακούσματα που αγαπήθηκαν πολύ απ' τον κόσμο. Ξεχωρίζεις κάτι απ' αυτά, ως... μεγάλο σου έρωτα ας πούμε ή έστω ως .. κάποιο απ' τα μουσικά παιδιά σου, που σου κλέβει μιά τζούρα αδυναμίας παραπάνω απ' τ' άλλα σου;
Ορφέας: Όχι εγώ. Ο κόσμος τα ξεχωρίζει. Ας αρχίσουμε απ τον Θ. Γκόνη. Η συνεργασία μου μαζί του γέννησε τραγούδια όπως «Τα Μέγαρα» και «Ο μικρός μου αδερφός» που τραγούδησε ο Μανώλης Λυδάκης, «Στο τραγούδι μου κοιμάται μια γυναίκα όμορφη» και «Τα παλιά γκαρσόνια» τραγούδια πολύ αγαπημένα, με Ρασούλη - Βαγιόπουλο επίσης το «Βαλς σα βάλσαμο».
Μαρία: Στο κομμάτι "Τα Ρώσικά σου μάτια", πώς γεννήθηκαν αυτοί οι πολύ επίκαιροι στίχοι;
Στο ρωτώ αυτό, γιατί στην εποχή μας, όλο και κάτι θ' ακούσεις που θ' αναφέρεται στην.. χωρίς όρια θελκτική επιρροή κάποιας μάγισσας εξ'.. Ανατολών στις καρδιές του αντρικού πληθυσμού της Ευρώπης κι' όχι μόνο...
Ορφέας: Γι αυτό το τραγούδι ο Μανώλης Ρασούλης λέει πως για μας τους παλιούς αριστερούς η Ρωσία υπήρξε πάντα ένα ιερό κι ένα όσιο, πηγή έμπνευσης και μια μήτρα ιδεών, η κόκκινη αρκούδα που νιώθαμε πάντα αγάπη και δέος. 'Ομως μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου αλλάξανε τα πράγματα και οι συσχετισμοί κι αυτή η κραταιά χώρα με τους πυραύλους και τους δορυφόρους της άρχισε να στέλνει τα κορίτσια της κατά χιλιάδες στο εξωτερικό. 'Ηρθαν και σε μας καμιά πενηνταριά και φανταστείτε τώρα να παίρνει τηλέφωνο ένας παλιός σύντροφος «μία Ρωσίς» και την ώρα που την εναγκαλίζεται να τραγουδάει την Τρίτη Διεθνή...
Μαρία: Πώς βλέπεις το "παζάρι", έτσι ονομάζω εγώ τουλάχιστον τη σημερινή κατάσταση των βιομηχανοποιημένων υποπροϊόντων της μουσικής που χρήζουν πολλές φορές... ειδικής βοήθειας.. ψυχολογικής υποστήριξης.. πέστο όπως θες;
Ορφέας: Αφού υπάρχει κάποιον εξυπηρετεί και κάποιος το συντηρεί. Γι' αυτό δεν έχω να πω τίποτα.
Μαρία: Που εμφανίστηκες φέτος το χειμώνα, με ποιους συνεργάστηκες, ποιο ήταν το επόμενο βήμα σου, και ποιο θάναι το μελλοντικό...
Ορφέας: Φέτος το Χειμώνα παίξαμε με τον Μανώλη Ρασούλη σε κάμποσες μουσικές σκηνές σ' όλη την Ελλάδα. Αν μας αντέξει η σκηνή κι αν την αντέξουμε κι εμείς, θα παίξουμε όλο το καλοκαίρι, τα υπόλοιπα είναι στα σκαριά. Για το μέλλον... θα τα ξαναπούμε στο μέλλον.
Μαρία: Η τελευταία σου δισκογραφική δουλειά "Ορφέας Περίδης live και με τους φίλους του" είναι η πρώτη σου ζωντανή ηχογράφηση που κυκλοφορείς. Έτσι δεν είναι; Πώς δεν έγινε αυτό νωρίτερα, αφού το οδοιπορικό σου στην Ελληνική δισκογραφία είναι μακρόχρονο;
Ορφέας: Με την κυκλοφορία αυτού του cd γιορτάζω τα καλλιτεχνικά μου γενέθλια των δεκαπέντε χρόνων στην δισκογραφία. Πέρυσι έκλεισα δεκαπέντε χρόνια. Θα μπορούσα βέβαια να φτιάξω άλλο ένα cd μ αυτά που άφησα απ έξω ωστόσο έχω κάποια άλλα σχέδια...
Μαρία: Ποιοί είναι οι.. φίλοι σου σ' αυτή την ηχογράφηση;
Ορφέας: Όλοι φίλοι μου είναι κι αυτοί που δεν συμμετέχουν, σ αυτή την ηχογράφηση. Βέβαια με τίμησαν όσοι κατάφεραν να βρουν χρόνο και να δώσουν λίγο απ' το περίσσευμα της καρδιάς τους σ' αυτό το ξεχωριστό για μένα cd που ονειρευόμουνα χρόνια. Θα αναφέρω πρώτον τον Δ. Σαββόπουλο γιατί με ξύπνησε έστω και τελευταία στιγμή για να μου πει ένα ουσιαστικό λόγο. 'Οτι δηλαδή δεν είχε κανένα απολύτως νόημα να ξανατραγουδήσω εγώ τα παλιά μου τραγούδια κι ότι έπρεπε να σπεύσω για να εξασφαλίσω περισσότερες απ' αυτές που διέθετα μέχρι εκείνη τη στιγμή συμμετοχές προκειμένου να γίνει αυτή η έκδοση ένα καλλιτεχνικό γεγονός. Ξέρετε αισθάνομαι πολύ τυχερός να μ' αγαπάνε και να με στηρίζουν καλλιτέχνες με πείρα σαράντα και πλέον χρόνων, πρωτεργάτες μιας ολόκληρης σχολής τραγουδιού. Κοιτάξτε όλους τους δίσκους αναφοράς των τελευταίων τριάντα χρόνων, «Τα μπαράκια» του Βαγγέλη Γερμανού, τον δίσκο «Η εκδίκηση της γυφτιάς» Ρασούλη-Ξυδάκη-Παπάζογλου. Παντού είναι ο Σαββόπουλος από πίσω. Στην επιτροπή των Αγώνων τραγουδιού του Μάνου Χατζιδάκι και σε τόσα άλλα γεγονότα που άλλαξαν-προώθησαν την καλλιτεχνική ζωή και τελικά τον ίδιο τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Άλλοι τον λένε ο Μπρασένς, άλλοι ο Ντίλαν της Ελλάδας γιατί πρώτος αυτός εγκαινιάζει το πρόσωπο συνθέτης-στιχουργός-τραγουδιστής. Εγώ λέω πως αν δεν υπήρχε ο Σαββόπουλος δεν θα υπήρχε το καλλιτεχνικό πρόσωπο με τη μορφή συνθέτης- τραγουδιστής στο ελληνικό τραγούδι σήμερα. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος πήρε δύο τραγούδια μου και τα ένωσε, κατόπιν έφερε δικούς του μουσικούς, Σπάθα, Κιουρτσόγλου, Λάντσια και ενορχήστρωσε το κομμάτι καθώς κι ο Φοίβος Δεληβοριάς επίσης. Έχει μια γοητεία να ακούς παιγμένα και τραγουδισμένα τα τραγούδια σου από άλλους συνθέτες. Γιατί μη μου πείτε πως ο Γιάννης Σπάθας είναι απλώς μουσικός. Ενδιαφέρον έχει επίσης να απαγγέλει μια παρλάτα του ο ίδιος στιχουργός (Ρασούλης) και να τραγουδάει ο ίδιος ο συνθέτης το τραγούδι του (Πέτρος Βαγιόπουλος), τα φωνητικά επίσης των δύο κοριτσιών Λιζέτα Καλημέρη-Μελίνα Κανά. Να αναφέρω εδώ και τη συμμετοχή της σπουδαίας λυράρισσας Γεωργίας Νταγάκη. Τους ευχαριστώ όλους εκ βάθους καρδίας.
Μαρία: Αρκετά συχνά στους στίχους των τραγουδιών σου, προσωποποιείς την ψυχή σου και κουβεντιάζεις μαζί της.. Τι είναι για σένα η ψυχή σου; Η κολλητή σου, ο αντίπαλός σου ή απλώς ένας συνταξιδιώτης στο σύμπαν;
Ορφέας: Αλήθεια είναι αυτό. Προσωποποιώ την ψυχή μου και παίζω μαζί της ένα ρόλο, δεν μπορείς να σταθείς στη σκηνή αλλιώς.
Μαρία: Ορμώμενη από κομμάτια σου που ακουμπούν στην παράδοση και μας παραπέμπουν σε παλιές συνήθειες.. ας πούμε "Τα παλιά γκαρσόνια" "Ο καφές" "Γυναίκα της ερήμου"... θα σε ρωτήσω.. τι θέση κρατάς απέναντι στις παραδόσεις ; Είσαι φανατικός οπαδός τους και θαρρείς πως πρέπει να τηρούνται κατά γράμμα και να περνούν από γενιά σε γενιά ατόφιες ή να διαφοροποιούνται έστω και λίγο ανάλογα με την εποχή και το.. γρηγορότερο βάδισμα της ζωής στο χρόνο;
Ορφέας: Είναι γνωστό κι αυτονόητο πως παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει. 'Ολοι κάπου ακουμπάμε και από κάπου αντλούμε. Ελληνική ή ξένη, η παράδοση μας γεννάει και γεννιέται κι εμείς δεν έχουμε παρά να προσθέσουμε κάτι προκειμένου να θαυμάσουμε την σπάνια ομορφιά της πρωτόγεννης και νεότοκης. Όλη η ομορφιά της παραδοσιακής μουσικής βρίσκεται σε κάτι πρωτόγονο αλλά αισθητικά άρτιο που έχει. Δεν σου απαγορεύει την πρωτοτυπία αρκεί το αποτέλεσμα να είναι ωραιότερο από πριν όπως είναι η χορωδία των γυναικών της Σόφιας. Θλίβομαι βαθύτατα όταν ακούω σε θρησκευτικές τελετές π.χ. σε κηδείες, την βυζαντινή μας χορωδία με τετράφωνη δυτική αρμονία. Μοιάζει με επτανησιακή καντάδα. Νομίζω πως θα σηκωθεί ο νεκρός και θα φύγει. Οι ηλεκτρονικές καμπάνες μου τη δίνουνε επίσης αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Μαρία: Απογοητεύτηκες ποτέ από κάτι τόσο πολύ που ξεστόμισες ένα.. Δε πάει στον κόρακα ρε.. τα παρατάω;
Ορφέας: Με την σπουδή του οργάνου πολλές φορές, με την μουσική ποτέ.
Μαρία: Πιστεύεις πως η ποίηση πρέπει να μελοποιείται ή να μένει μόνο απαγγελία και ανάγνωση, γιατί έτσι κι' αλλιώς στέκει γερά στα πόδια της και χωρίς νότες;
Ορφέας: Όποιος καταφέρνει και βρίσκει τη μουσικότητα του ποιήματος ναι, όποιος δεν το κατέχει καλύτερα να απαγγέλλει και να έχει ένα μουσικό χαλί από κάτω.
Μαρία: Μπήκα στα blog σου που περιέχουν ιστορίες αέρινες σαν ονείρατα..΄"Η γιαγιά Ελένη η Ανδριώτισσα", "Υλαγιαλή" Εκεί λοιπόν διέκρινα, απ' τον άκρως τρυφερό τρόπο που εξιστορείς τα.. γεγονότα, αν μπορούμε να τα πούμε.. γεγονότα, πως έχουν μεγάλη επιρροή πάνω σου..
Έτσι.. αλλαφροπάτητα ζεις και την καθημερινότητά σου;
Ορφέας: Μόνο εγώ; Όλοι αλαφροΐσκιωτοι είμαστε. 'Οπως όλοι οι λαοί κι εμείς εδώ στα βαλκάνια ζούμε τη μαγεία έντονα. Μας ευνοεί κι ο τόπος μας. 'Εχουμε τον Όλυμπο και το όρος Άθως, τον πορθμό του Ευρίπου, ηφαιστειογενή νησιά, σπήλαια, λίμνες και πηγές. 'Ολα αυτά εξάπτουν τη φαντασία. Η παλίρροια που κάνει τα νερά να αλλάζουν φορά ανά έξι ώρες, γίνεται ακανόνιστη 6-7 μέρες το μήνα και εκείνες τις μέρες αλλάζει φορά μέχρι και 14 φορές στο ίδιο εικοσιτετράωρο. 'Ημαστε φεγγαροχτυπημένοι, αλλοπαρμένοι.
Μαρία: Γράφεις ξεχωριστά. Σου πέρασε ποτέ απ' το νου να επιδοθείς σε κάτι διαφορετικό απ' το στίχο; Ας πούμε, λέω εγώ τώρα, νουβέλα, διήγημα, μυθιστόρημα;
Να συγγράψεις με λίγα λόγια..
Ορφέας: Μου αρέσει να φωτογραφίζω πρόσωπα και να εξιστορώ γεγονότα έτσι σαν μια καταγραφή. Αιφνιδίως τα τελευταία 2-3 χρόνια ξεπήδησε από μέσα μου αυτή η ανάγκη.
Μαρία: Μετά το "Ορφέας Περίδης live και οι φίλοι του ", υπάρχει κάτι άλλο στα σκαριά;
Ορφέας: Υπάρχει ένας κύκλος 12 τραγουδιών που αναφέρονται στους 12 μήνες του χρόνου, αλλά έχω καιρό ακόμα για να ολοκληρώσω αυτόν τον κύκλο.
Μαρία: Στη συνέντευξη του Λουκιανού Κηλαηδόνη εδώ στο Μουσικόραμα, ρωτάμε σε κάποιο σημείο πώς βλέπει σήμερα την κατάσταση στο Ελληνικό τραγούδι, κι' ο Λουκιανός απαντά. . . με τη λέξη.. χάλια και λέει πως το.. έντεχνο του σπάει τα νεύρα. "Πολλή μαυρίλα αδερφέ μου".. συνεχίζει κι' αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη γενιά τραγουδοποιών. Περιορίζεται δε σε δυό ονόματα, του Σωκράτη Μάλαμα και του Ορφέα Περίδη.. εσού του ιδίου δηλαδή...
Τι έχεις να πεις γι' αυτό;
Ορφέας: Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης είναι ευφυής άνθρωπος και ιδιαίτερα αγαπητός καλλιτέχνης. Τον παρακολουθώ και τον θαυμάζω χρόνια ολόκληρα. Μου αρέσουν όλα του τα τραγούδια απ όλες τις καλλιτεχνικές περιόδους του. Την ξέρω τη συνέντευξή του αυτή. Είναι παλιά. 'Εχει δίκιο όταν μιλάει έτσι για μένα. Ανήκω στη σχολή του μινόρε. Είμαι κοψοφλεβίτης. Αλλά για τον Μάλαμα δεν θα συμφωνήσω. Ο Σωκράτης αφήνει πάντα μια αχτίδα φωτός μέσα απ τα εκ πρώτης όψεως σκοτεινά τραγούδια του. Δίνει διέξοδο στον σύγχρονο άνθρωπο της μεγαλούπολης με μια μουσική-γκαράζ με ελληνικά, λαϊκά στοιχεία και ενώ είναι θαυμαστής του Πάνου Γαβαλά, κατάφερε να φτιάξει τελικά ένα δικό του στυλ, εντελώς προσωπικό. Με αυτά τα ας πούμε σκοτεινά τραγούδια ο κόσμος τραγουδάει και χορεύει! Κατάφερε να στήσει το δικό του λαϊκό πανηγύρι, γνήσιος συνεχιστής του Νίκου Παπάζογλου και του Ρασούλη-Ξυδάκη. Έχει, όπως είπα, ένα δικό του προσωπικό στυλ, πράγμα πολύ σημαντικό στην τέχνη. Και μόνο γι αυτό του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Αν ερχόταν σήμερα σε μία παράστασή του ο Κηλαηδόνης δεν θα είχε την ίδια γνώμη μ αυτήν παλιά.
Μαρία: Ας πάμε τώρα στην άλλη... όχθη. Στους πιστούς θαυμαστές σου, που ακολουθούν τα βήματά σου στη μουσική τους πορεία, ακούνε όσα λες κατά καιρούς και τα μετατρέπουν σε.. ρητά σοφά και μετρημένα.. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη. Στη συνέντευξη που μας έδωσε το συγκρότημα "εκ των έσω" που αποτελείται από δυό νέα παιδιά, τον Πέτρο Σολωμού και τον Μενέλαο Βασιλείου, ρωτάμε αν μέσα απ' τον πόνο και τ' αδιέξοδα γινόμαστε δημιουργικοί, κι' ο Πέτρος απαντά με μιά ρύση σου.
"Τη λύπη μου θέλω να τη γράφω, τη χαρά μου να τη ζω". Τι θάλεγες σ' αυτά τα παιδιά που ξεκινούν τώρα ασπαζόμενοι ρύσεις και μουσικές τεχνικές σου;
Ορφέας: Θα έλεγα να μην πέσουν στο ψευτοδίλημμα χαρούμενο ή λυπητερό τραγούδι. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να είναι ωραίο το τραγούδι.
Μαρία: Σ' ευχαριστώ Ορφέα.. Εύχομαι, το... ταξίδι με τους φίλους σου, κι' η μουσική κατάθεσή σου ζωντανά, ν' αρμενίζει στ' ανοιχτά, έχοντας πρίμα τον άνεμο.. Νάσαι καλά και να μας κάνεις να ξεχνιόμαστε με το.. ήσυχο πάθος της φωνής σου και με τα μουσικά σου.. ψυχουργήματα....
Μαρία Παπαδάκη
