Στρατηγού Aσπασία - Συνέντευξη

Αξιολόγηση Χρήστη: / 2
ΧείριστοΆριστο 

07 Οκτωβρίου 2009

(Γιώργος Τσάμπρας-Β' πρόγραμμα ΕΡΑ-10/4/08)

           Έχει δίκιο ο Γιώργος Τσάμπρας.  Γιατί , σε πολύ μικρή  ηλικία , η Ασπασία, με πλούσια συναυλιακή παρουσία αλλά και χαρακτηριστικές συμμετοχές στη δισκογραφία, έχει καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις με τη φωνή της , την τεχνική της αλλά και τις επιλογές της...

             Ξεκίνησε δισκογραφικά το 2006 συμμετέχοντας με δυο τραγούδια στο «Δωδεκάορτο» του Χρίστου Τσιαμούλη και κάνοντας φωνητικά σε άλλα δυο και με ένα τραγούδι στο δίσκο του Σωτήρη Μαργώνη «Στις Κυκλάδες έμορφα 'ναι». Το 2007 συμμετείχε στις «Φωνές του αέρα» του Δήμου Βουγιούκα (ακορντεονίστα της Εστουδιαντίνας Ν.Ιωνίας Μαγνησίας) με το «Γλυκό παράπονο» του Δήμου Βουγιούκα σε στίχους Ανδρέα Κατσιγιάννη και στη συλλογή τραγουδιών με στίχους του Άλκη Αλκαίου «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου»  τραγουδώντας το «Ταξί» του Διονύση Τσακνή, μαζί με τον συνθέτη. Συμμετέχει επίσης στον υπό έκδοση διπλό δίσκο «Mare Nostrum» της Εστουδιαντίνας (μια παραγωγή της Ελληνικής Επιτροπής Διεκδίκησης των Μεσογειακών Αγώνων του 2013) με τη «Μεσόγειο» του Ζωρζ Μουστακί και Δημήτρη Χριστοδούλου , αλλά και στα «Τραγούδια με ουσίες» που αποτελεί τη δισκογραφική αποτύπωση των δυο συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα στο Ηρώδειο τον Ιούλιο του 2007, με τραγούδια αφιερωμένα στις απαγορευμένες ουσίες. Διπλός δίσκος που μόλις κυκλοφόρησε, τον Απρίλη του 2008,  έγινε χρυσός. Εκεί τραγούδησε με μοναδικό τρόπο το «θρυλικό» «Κοκαινοπότη» του Πάνου Τούντα αλλά και «Το πεταμένο τσιγάρο» του Γιάννη Βέλλα σε στίχους του Κώστα Κοφινιώτη. Η τελευταία της συμμετοχή βρίσκεται στο δίσκο της Εστουδιαντίνας «Σκοποί και τραγούδια της καθ'ημάς Ανατολής» με το τραγούδι του Πάνου Τούντα «Αχ βρε θάλασσα κακούργα».

      Τον τελευταίο χρόνο τη συναντήσαμε πολλές φορές σε διάφορες συναυλίες στο πλευρό του Γιώργου Νταλάρα αλλά και της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας. Σε μια απ' αυτές , στις παραστάσεις-αφιέρωμα στο ρεμπέτικο τραγούδι με τίτλο «Σαν τραγούδι μαγεμένο» στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, η Ασπασία μας μίλησε για την μέχρι τώρα πορεία της αλλά και για τα όνειρά και τα σχέδιά της για το τραγούδι, στην πρώτη συνέντευξή της μέχρι τώρα πορείας της.

 Θ.Γ: Κατάγεσαι από τη Νάξο...Ποια είναι τα πρώτα σου μουσικά ακούσματα; Υπήρχαν τα νησιώτικα τραγούδια στις προτιμήσεις σου;

 Α.Σ: Kατάγομαι από την Απείρανθο της Νάξου αλλά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Το νησιώτικο δεν υπήρχε στα ακούσματά μου...Είχα ήδη ξεκινήσει να ασχολούμαι με άλλα είδη του τραγουδιού και, αναζητώντας τις ρίζες μου, ασχολήθηκα με το νησιώτικο, έψαξα, βρήκα δίσκους... Υπήρξαν και κάποιοι που μου δίδαξαν το συγκεκριμένο είδος και τους ευχαριστώ. Όλα αυτά συνθέτουν την ερμηνευτική μου συμπεριφορά , όσον αφορά τα παραδοσιακά γενικότερα, αλλά και τα ρεμπέτικα.

 Θ.Γ: Υπήρχε οικογενειακή σχέση με τη μουσική και το τραγούδι;

 Α.Σ: O πατέρας μου ήταν ερασιτέχνης μουσικός. Το επάγγελμά του ήταν εμποροπλοίαρχος αλλά η «φλέβα» σίγουρα υπήρχε.

Από τη συναυλία με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας στο «Παλατάκι» στην Καλαμαριά
(27-8-08)

 Θ.Γ: Σε ποια ηλικία άρχισε η ενασχόλησή σου με το τραγούδι και πότε αποφάσισες ότι θα μείνεις τελικά σ' αυτό;

 Α.Σ: Όσο με θυμάμαι, πάντα τραγουδούσα μες στο σπίτι, έβαζα ραδιόφωνο, τραγουδούσα «από πάνω» , άκουγα συνέχεια μουσική. Σίγουρα όμως δεν το είχα πάρει στα σοβαρά, ούτε εγώ αλλά ούτε η οικογένειά μου. Όπως συμβαίνει συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν είναι αστείο και μάλλον προς τα εκεί θα πάω. Στα δεκάξι μου ξεκίνησα να ασχολούμαι και επαγγελματικά...Το μοίραζα, τις καθημερινές σχολείο Παρασκευή, Σάββατο δραστηριότητες με ερασιτεχνικά μουσικά σχήματα, με παιδιά της ηλικίας μου , συναυλιούλες , τέτοια πράγματα.

 Θ.Γ: Τι άκουγες περισσότερο όταν ξεκίνησες;

 Α.Σ: Ξεκίνησα με ρεμπέτικα, ήμουνα πολύ «σκληροπυρηνική» σ' αυτό, δεν ήθελα ν' ακούσω τίποτα άλλο...Μετά, σιγά σιγά αυτό άλλαξε, άκουσα λαικά, ασχολήθηκα με τα παραδοσιακά τα οποία με βοήθησαν πολύ και στις ερμηνείες μου στα λαικά. Μετά όταν αναζήτησα και τα νησιώτικα πια , μπήκα πιο πολύ στα παραδοσιακά και μ' άρεσε όλο αυτό το πράγμα, που εστίασα σε συγκεκριμένους τόπους δηλαδή, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα κλπ. Μ' αυτά έχω ασχοληθεί περισσότερο και ειδικότερα με τραγούδια της Νάξου.

Από τις παραστάσεις «Σαν τραγούδι μαγεμένο» με τον Γιώργο Νταλάρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
(15-2-08)

 Θ.Γ: Ποια ήταν τα πρότυπά σου στη μουσική και το τραγούδι; Ποιες φωνές σε επηρέασαν;

 Α.Σ: Όταν ξεκινάς να κάνεις κάτι βασίζεσαι στο παλιό, αυτό διδάσκεσαι και εκεί πρέπει να βασιστείς για να προχωρήσεις...Πολλές από τις παλιές τραγουδίστριες αποτέλεσαν πρότυπά μου, τουλάχιστον στο ρεμπέτικο....Να αναφέρω χαρακτηριστικά τη Μαρίκα Νίνου, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Ρίτα Αμπατζή  και, ψάχνοντας και περισσότερο ακόμα τις πιο άγνωστες εκτελέσεις, ανακάλυψα τη Στέλλα Χασκίλ την Σεβάς Χανούμ ,την Μαριάννα Χατζοπούλου . Όσον αφορά τα παραδοσιακά, δεν θα μπορούσε να λείπει από τα αυτιά μου η Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη και η Άννα Καραμπεσίνη. Πάντως για μένα πρότυπο θα μπορούσε να αποτελεί οποιοσδήποτε άνθρωπος τραγουδά με βιωματικό τρόπο και μεγαλείο ψυχής , ασχέτως των φωνητικών του δυνατοτήτων. Αυτά τα δύο είναι που λείπουν σήμερα , αυτά χρειαζόμαστε.

 Θ.Γ: Από τη δεκαετία του '60; Η Γιώτα Λύδια, η Καίτη Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου;

 Α.Σ: Σίγουρα οι συγκεκριμένες αλλά και άλλες πολλές τραγουδίστριες εκείνης της περιόδου που ακούμε σε εκτελέσεις ηχογραφημένες στην Αμερική και δεν είναι γνωστές στο ευρύ κοινό.

Από τη συναυλία με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας στο «Παλατάκι» στην Καλαμαριά
(27-8-08)

 Θ.Γ: Εσύ, νομίζω πως άρχισες να ψάχνεις «ανάποδα»...Συνήθως τα νέα παιδιά ξεκινάνε ακούγοντας τη Χαρούλα, τη Γαλάνη, την Πρωτοψάλτη ή την Βιτάλη και τη Γλυκερία-ενδεικτικά αναφέρω τα ονόματα-και μετά πηγαίνουν προς τα πίσω.

 Α.Σ: Ξεκίνησα συνειδητά ότι θέλω να βρω και να μελετήσω τις παλιές εκτελέσεις. Δεν αμφισβητώ τις νεώτερες , πιστεύω πως είναι πετυχημένες και σίγουρα κάποια τραγούδια, που δεν μπόρεσα να βρω από πρώτες εκτελέσεις, τα άκουσα από νεώτερες. Απλώς είχα και μια μανία συλλογής των παλιών ηχογραφήσεων, πίστευα πως σ' αυτές βρίσκεται το βίωμα των ανθρώπων που τραγουδούν τα τραγούδια του τόπου τους ή της εποχής τους. Αυτές οι «αυθεντικές» φωνές των τότε τραγουδιστών σε συνδυασμό με το «χρατς-χρουτς» της ηχογράφησης με ταξίδευαν σε εκείνη την εποχή, και αυτό μου άρεσε.

 Θ.Γ: Δεν είναι περίεργο; Αυτές τις φωνές του 30, του 40 και του 50, όταν τις ακούς σήμερα, νομίζεις πως ήταν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Κι όμως ήταν νέοι. Συμβάλλει βέβαια και η ηχητική παραγωγή της εποχής...Ακούς το Στράτο Παγιουμτζή για παράδειγμα στη δεκαετία του 30 και νομίζεις πως ήταν 60 χρονών κι όμως ήταν κάπου κοντά στα 30-35.

 Α.Σ: Έτσι είναι. Αυτές οι φωνές είχαν ένα παλαιό τρόπο ερμηνείας. Συνέβαλλαν σίγουρα και οι ηχητικές παραγωγές....Και όχι μόνο ο Παγιουμτζής...Κι ο Ρούκουνας , έκανε έναν αμανέ και ενώ ήταν 30-35 χρονών τον ακούς και λες «αυτός που τραγουδά, πρέπει να είναι γέρος».

Από την απονομή χρυσού δίσκου για τα «Τραγούδια με ουσίες» στο Café-Bar "Bacaro"
(16-4-08)

 Θ.Γ: «Μελετάς» και τις αντρικές φωνές, όπως ο Καζαντζίδης ή ο Μπιθικώτσης, ας πούμε...

 Α.Σ: Πάρα πολύ, μια περίοδο είχα «κολλήσει» με τον Καζαντζίδη που μου μ' αρέσει ιδιαιτέρως. Κι αν επιχειρήσουμε να τον «χωρίσουμε» σε 3 ή 4 περιόδους , προτιμώ την πρώτη και τη δεύτερη , όταν δηλαδή τραγουδούσε «αλά Τσαουσάκης» και μετά, τη συνεργασία του με το Χιώτη. Γεγονός που μας δείχνει πόσο σημαντικός είναι ο συνθέτης και πόσο επηρεάζει στην απόδοση του τραγουδιστή. Ήταν η φωνή του Καζαντζίδη αλλά με το σκεπτικό του Χιώτη και μένα όλο αυτό το αποτέλεσμα με είχε συγκλονίσει...Η ερμηνεία του στη «Μαχαιριά» («Καλύτερα μια μαχαιριά») για παράδειγμα, είναι ανεπανάληπτη. . .

 Θ.Γ: Ή στην «Κοινωνία» που νομίζεις ότι τραγουδά άλλος άνθρωπος.

 Α.Σ: Ναι, ναι, έχεις δίκιο , νομίζεις ότι είναι άλλος. Είναι πολύ «αρχοντική» η φωνή του...Είναι αυτό που λέγαμε...Είχε το «πολύτιμο στοιχείο» ο Καζαντζίδης κι ένας συνθέτης, κατάφερε να του το βγάλει μ' έναν εκλεπτυσμένο τρόπο.

 Θ.Γ:  Ή κι ο Μητσάκης. . .

 Α.Σ: Κι ο Μητσάκης ναι...Και για να επιστρέψω στην αρχική σου ερώτηση, εκτός από τον Καζαντζίδη , μου αρέσει πάρα πολύ ο Τζουανάκος σαν τραγουδιστής, με συγκινεί , βγάζει κλάμα , κάτι πονεμένο...Από τους πιο παλιούς, ο Ρούκουνας , ο Παγιουμτζής, τους έχω ακούσει αρκετά, μεγάλο σχολείο. . .

 Θ.Γ: Aπό πολύ νωρίς ξεκίνησε η συνεργασία σου με την Εστουδιαντίνα της Νέας Ιωνίας Μαγνησίας. Πες μας ,αν θέλεις, τις εμπειρίες σου από τις συναυλίες μ' αυτή την ορχήστρα με τον «ιδιαίτερο» ήχο, που ξεκίνησε με τα Σμυρνέικα και παραδοσιακά τραγούδια και σήμερα παίζει σχεδόν τα πάντα. . .

Από τη συναυλία με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας στο «Παλατάκι» στην Καλαμαριά
(27-8-08)

 Α.Σ: Με την «Εστουδιαντίνα» ξεκίνησα να συνεργάζομαι το 2005.Δεν ήταν και τόσο νωρίς ίσως , αλλά σίγουρα δεν θα μπορούσε  να 'χει γίνει νωρίτερα, γιατί τελικά όλα γίνονται τη στιγμή που πρέπει να γίνουν. Στην αρχή ήμουν πολύ σφιγμένη και «κουμπωμένη» , αισθανόμουν ότι η ορχήστρα ήταν πολύ μεγάλη και επιβλητική γι' αυτό που μπορούσα εγώ να προσφέρω. Γνωρίζοντας βέβαια όλα τα παιδιά περισσότερο , γιατί κάποιους τους ήξερα κι από πριν, ένιωσα οικειότητα και αισθάνθηκα πολύ άνετα. Η συνεργασία μας μέχρι και σήμερα πιστεύω είναι πάρα πολύ δημιουργική για μένα. Η «Εστουδιαντίνα» είναι μια ορχήστρα πράγματι με ιδιαίτερο ήχο που, όμως, έλειπε από το μουσικό στερέωμα. Έχει την δυνατότητα να παίξει αρκετά είδη μουσικής πολύ επιτυχημένα, παρά τις δυσκολίες του συντονισμού μιας μεγάλης ορχήστρας... Μην ξεχνάμε ότι αποτελείται από πολλά άτομα, και για να επιτευχθεί ο συντονισμός χρειάζεται αφοσίωση και μεθοδικότητα από την πλευρά του μαέστρου και πειθαρχεία, ομαδικότητα και πολλή αγάπη για το αντικείμενο από την πλευρά των υπολοίπων. Αυτά τα στοιχεία σίγουρα υπάρχουν και πιστεύω πως αυτό ο κόσμος το διακρίνει.

 Θ.Γ: Πως μπήκε στη ζωή σου ο Γιώργος Νταλάρας και ποιες οι εντυπώσεις σου απ' αυτή την ξεχωριστή συνεργασία , στο Ηρώδειο, στο «Παλλάς» και στο Μέγαρο Μουσικής;

Από τις παραστάσεις «Σαν τραγούδι μαγεμένο» με τον Γιώργο Νταλάρα και τη Σοφία Παπάζογλου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
(15-2-08)

 Α.Σ: Από την «Εστουδιαντίνα». Η συνεργασία μας ξεκίνησε με βάση το ότι ήξερε για μένα πως μπορώ να τραγουδήσω Σμυρνέικα , παραδοσιακά και ρεμπέτικα. Τραγουδήσαμε για πρώτη φορά μαζί στην εκπομπή «Στην υγειά μας» (15-7-06) η οποία ήταν αφιερωμένη στην «Εστουδιαντίνα» αλλά η πρώτη συνεργασία μας ουσιαστικά ήταν στο Ηρώδειο. Στη συνέχεια, το χειμώνα μου έγινε μια πρόταση η οποία ήταν απρόσμενη για μένα, δεν φαντάστηκα , να σου πω την αλήθεια, ότι θα με σκεφτεί και για κάτι άλλο. Πίστευα πως κι εκείνος με είχε κατατάξει σ' αυτό το είδος. Μου έγινε λοιπόν η πρόταση να τραγουδήσω στο «Παλλάς» όπου κλήθηκα να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με τις προηγούμενές μου δραστηριότητες. Και το ήθελα κιόλας. Δεν ήθελα δηλαδή να μείνει στον κόσμο η εντύπωση ότι ασχολούμαι αποκλειστικά με το παραδοσιακό ή το ρεμπέτικο...Και το «Παλλάς» ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να πω τραγούδια τα οποία δεν είχα τη δυνατότητα να πω στους χώρους στους οποίους εργαζόμουν τόσα χρόνια...Μετά στο Μέγαρο, πάλι ρεμπέτικα κάναμε. Εκεί είχαμε γνωριστεί βέβαια κάπως καλύτερα, κυρίως τραγουδιστικά, αλλά βάδιζα και σε γνωστά μονοπάτια όσον αφορά το είδος. Είναι μεγάλη η εμπειρία που αποκόμισα κυρίως απ'το «Παλλάς» γιατί είχα τη δυνατότητα να τον γνωρίσω καλύτερα...Ήταν πολλές οι παραστάσεις και ακόμη πιο πολλές οι πρόβες. Αυτό που αποκόμισα είναι πως πρόκειται για έναν άνθρωπο ο οποίος είναι ακούραστος γι' αυτό που κάνει , αν και το κάνει πολλά χρόνια. Είναι άξιο θαυμασμού το ότι είναι ακόμη ενθουσιασμένος με την δουλειά του. Το συγκεκριμένο στοιχείο το θεωρώ μεγάλη αρετή. Η εργατικότητά του, η ανάγκη του να δώσει στον κόσμο το τέλειο αποτέλεσμα , αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει πια στην εποχή μας γιατί κυκλοφορεί μεγάλη προχειρότητα...Αυτά είναι στοιχεία τα οποία θαύμασα και εκτίμησα και θα προσπαθήσω και στη δική μου πορεία να τα ακολουθήσω.

Με το Γιώργο Νταλάρα στη συναυλία «Αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη» στη Φλώρινα
(30-8-08)

  Θ.Γ: Δισκογραφικά, μέχρι σήμερα, συναντούμε τη φωνή σου σε μερικές δισκογραφικές δουλειές , διαφορετικές μεταξύ τους...Θα θέλαμε να μας πεις τι αποκόμισες απ' αυτές τις δουλειές και τις συνεργασίες...Υπάρχει κάποιο τραγούδι που ξεχωρίζεις;

 Α.Σ: Η «Μεσόγειος που τραγούδησα στο «Mare Nostrum» ήταν «έξω απ' τα νερά μου» , όχι γιατί δεν μπόρεσα να το τραγουδήσω, αλλά γιατί, ίσως , δεν το'χα ξανακάνει και αισθάνθηκα ότι μπαίνω σ' ένα «παράδρομο» , ότι κάνω κάτι  πολύ έξω από τα συνηθισμένα. Κατ' αρχάς κλήθηκα να τραγουδήσω στα γαλλικά, γλώσσα την οποία δεν γνώριζα και προσπάθησα όσο περισσότερο μπορούσα για ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Περισσότερο όμως θα ήθελα να σταθώ στον δίσκο του Χρίστου Τσιαμούλη, ( «Δωδεκάορτο») και του Δήμου Βουγιούκα («Φωνές του αέρα») που έγιναν χρονικά την ίδια περίοδο, και ήταν για μένα καθοριστικοί, γιατί τραγούδησα για πρώτη φορά τρία καινούργια τραγούδια γραμμένα και βασισμένα σε μένα. Ήταν τραγούδια που είπα σε πρώτη εκτέλεση και μου έδωσαν τη δυνατότητα να βρω τη  φωνή μου, γιατί αν δεν έχεις πει δικό σου τραγούδι, παρά μόνο επανεκτελέσεις , σίγουρα επηρεάζεσαι. Το να βρεις τα δικά σου στοιχεία μέσα από μια μουσική σύνθεση, έτσι όπως στη δείχνει ο συνθέτης και να δώσεις εσύ αυτό που πρέπει να δώσεις είναι μεγάλη πρόκληση.

   Από τις ζωντανές παραστάσεις θα ξεχωρίσω το «Πεταμένο τσιγάρο» (Ηρώδειο 2007 ) γιατί το επέλεξα και μάλιστα επέμενα πολύ να το πω. Μου άρεσε τόσο το τραγούδι όσο και η ερμηνεία της Σωτηρίας Μπέλλου. Ίσως γιατί έχω μια αδυναμία στα άγνωστα τραγούδια. Θέλω να ακούγονται τα άγνωστα. Αν έφτιαχνα ένα πρόγραμμα σε μια συναυλία ή σε ένα μαγαζί και είχα τη δυνατότητα να βάλω αρκετά άγνωστα και ήξερα ότι ο κόσμος δεν θα δυσαρεστηθεί, θα το έκανα. Γιατί τα γνωστά έχουν γίνει γνωστά...Οφείλουμε ένα χρέος προς τα άγνωστα. Υπάρχουν τραγούδια θησαυροί...Δεν είναι κρίμα να μην τα γνωρίζει ο κόσμος;

 Θ.Γ: Έτσι είναι...Έχεις απόλυτο δίκιο...Πόσο δύσκολο είναι για μια νεότατη τραγουδίστρια όπως εσύ, να βάζει στο στόμα της τραγούδια που στο παρελθόν έχουν καταγραφεί με φωνές όπως της Ρόζας Εσκενάζυ, για να ξεκινήσουμε από τα πιο παλιά, αλλά και της Βίκυς Μοσχολιού ,του Γιώργου Νταλάρα και της Χαρούλας Αλεξίου από τα πιο πρόσφατα χρόνια; Δεν θα παραλείψω να επισημάνω την εξαιρετική ερμηνεία σου στον «Μαρμαρωμένο βασιλιά» των Καλδάρα-Πυθαγόρα στις παραστάσεις στο «Παλλάς».Ερμηνεία που απέσπασε τις καλύτερες εντυπώσεις.  Σε αγχώνει το βάρος των πρώτων ερμηνειών;

Δέσποινα Ολυμπίου-Ζαχαρίας Καρούνης-Γιώργος Νταλάρας-Ασπασία Στρατηγού - Μάνος Πασχαλίδης
(Φωτογραφία για τις παραστάσεις του Γιώργου Νταλάρα «Όλα από την αρχή» στο «Παλλάς»Νοέμβριος 2007)

 Α.Σ: Προσεγγίζω τα κομμάτια με απόλυτο σεβασμό στην φωνή που τα πρωτοτραγούδησε αλλά δεν θα έλεγα πως με αγχώνει η προηγούμενη εκτέλεση. Αν αποφασίσω να πω ένα κομμάτι , εάν κληθώ, έστω , κι εγώ δεχτώ να το πω, έχω όλο το «γνώθι σ' αυτόν», οπότε για να το κάνω , σημαίνει ότι δεν με αγχώνει. Εάν με αγχώσει και νιώσω ότι δεν μπορώ να ανταποκριθώ, θα το αφήσω και θα το κάνω όταν θα είμαι πια έτοιμη. Κάθε τραγουδιστής δίνει την δική του διάσταση στο κομμάτι...Οι επανεκτελέσεις είναι αναμφισβήτητα χρήσιμες....Και ξεχωρίζω κι εγώ το «Μαρμαρωμένο βασιλιά» o οποίος ήταν ένα στιγμιότυπο σημαντικό για μένα. Ήταν η πρώτη φορά που βγαινα μόνη μου σ' ένα κατάμεστο θέατρο και πίσω μια ορχήστρα αρκετά μακριά μου, δεν υπήρχε κανείς πάνω στην σκηνή για σιγόντο ή για οτιδήποτε άλλο και αισθανόμουν κάπως εκτεθειμένη μπροστά σ' όλο αυτό. Ότι και αν είχα , όπως και αν αισθανόμουν , είτε ήμουν καλά είτε δεν ήμουν, έπρεπε για τρία λεπτά να είμαι εκεί και να δώσω τα πάντα, να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Δεν είχα στο μυαλό μου το βάρος της προηγούμενης εκτέλεσης, αλλά το βάρος του κόσμου που περίμενε την δική μου εκτέλεση. Κι αυτό είναι σίγουρα ένα βάρος που θέλω να ελπίζω ότι σήκωσα με επιτυχία.

 Θ.Γ: Υπάρχουν κάποιοι συνθέτες με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Α.Σ: Υπάρχουν, φυσικά και υπάρχουν, αλλά δεν ξέρεις ποτέ, όσο και αν σ' αρέσει ένας συνθέτης, εάν θα «δέσει» η φωνή σου με τα τραγούδια του και το αντίθετο. Αυτό δηλαδή απαιτεί τη γνωριμία , την ωριμότητα και την οικειότητα που θα έρθει από τη γνωριμία...Να τραγουδήσεις τα κομμάτια του, να καταλάβεις τι θέλει και να μπορέσει να σου μεταδώσει αυτό που θέλει, για να μπορέσεις να εξωτερικεύσεις αυτό που έχει σκεφτεί για το συγκεκριμένο τραγούδι. . .

Στη συναυλία «Αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη» στη Φλώρινα
(30-8-08)

 Θ.Γ: Ποια είναι τα όνειρα και τα σχέδια της Ασπασίας Στρατηγού;

 Α.Σ: Δε συνηθίζω να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια , γιατί πιστεύω οτι είναι προτιμότερο να μην αιθεροβατώ. Έρχεται η στιγμή που όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν βάζω στόχους, απλά δεν βάζω μακροπρόθεσμους στόχους, για να μπορώ σιγά σιγά να τους υλοποιώ. Θα ήθελα να τραγουδήσω-κι εδώ απαντώ στην προηγούμενη ερώτησή σου- ένα είδος το οποίο θα περιλαμβάνει τα παραδοσιακά στοιχεία. Πολλοί από τους σημερινούς συνθέτες επειδή έχουν αυτές τις μουσικές ανησυχίες για τα παλιά, έχουν εντάξει το παραδοσιακό ύφος στα καινούργια τραγούδια, όπως ο Χρίστος Τσιαμούλης ή ο Ανδρέας Κατσιγιάννης που τον βοηθάει και το όργανό του κι έχει αγάπη για την παραδοσιακή μουσική, ο Καλαντζόπουλος, ο Παντελής Θαλασσινός κ.α...
Μ' ενδιαφέρει αυτό το είδος και νομίζω ότι κάπως έτσι ξεκίνησα δισκογραφικά.

 Θ.Γ: Kάποιος προσωπικός δίσκος;

 Α.Σ: Δε γνωρίζω, δεν απαντώ, και κυρίως δεν βιάζομαι, γιατί ότι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του. Όπως είπαμε όλα απαιτούν την ωριμότητα και όλα θέλουν το χρόνο τους για να γίνουν. Αν βρεθούν τραγούδια και αξίζουν, σίγουρα θα το ήθελα, αλλά δεν είναι κάτι που με αγχώνει.

Με το Γιώργο Νταλάρα και τη Λιζέττα Νικολάου  στη συναυλία  «Αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη» στη Φλώρινα
(30-8-08)

 Θ.Γ: Χαρακτηριστικό  παράδειγμα είναι η Χαρούλα Αλεξίου, η οποία ξεκίνησε το 1970 αλλά μέχρι να κάνει προσωπικό δίσκο πέρασαν πέντε χρόνια...Μέχρι τότε έκανε συμμετοχές...Αλλά τί συμμετοχές... «Μικρά Ασία», «Βυζαντινός Εσπερινός», «Οδός Αριστοτέλους» και πολλά άλλα.

 Α.Σ: Χαρακτηριστικές συμμετοχές...Και είναι πολύ σημαντικό όταν κάνεις το δίσκο, να καμαρώνεις γι' αυτό μετά από κάποια χρόνια, να λες «Αυτός ήταν ο πρώτος μου προσωπικός και είμαι περήφανη γι' αυτό».Όχι βιαστικά πράγματα και παρορμητικά, να τον βγάλουμε για να τον βγάλουμε, για να 'μαστε στις τηλεοράσεις ή στα ραδιόφωνα...Δεν με απασχολεί ούτε η τηλεόραση , ούτε το ραδιόφωνο. . . Αυτά. . .

 Θ.Γ: Ασπασία σ' ευχαριστώ πολύ. Καλή επιτυχία σε όλα...

 Α.Σ: Να 'σαι καλά Θανάση. . . Σ' ευχαριστώ πολύ κι εγώ. . .