Παπάζογλου Σοφία - Συνέντευξη

Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

07 Οκτωβρίου 2009

 Σοφία Παπάζογλου! Μια απ' τις νεότερες, άκρως σημαντικές λαϊκές ερμηνεύτριές μας. Φωνή με λυγμό Ανατολής και γρέζι χρωματιστό τραγουδίστριας του μεσοπολέμου.
Η Σοφία με το πλατύ χαμόγελο, που σε προκαλεί να την αποκαλέσεις.. Σοφάκι και να τη δεις τόσο οικεία, όσο βλέπεις την.. καλή φωνή της παρέας σου, που σηκώθηκε να πει ένα τραγουδάκι σ' ένα πάρτι και να ... φτιάξει τη βραδιά.

Συνέντευξη της Σοφίας Παπάζογλου από την Μαρία Παπαδάκη για το "Μουσικόραμα"

 Μαρία: Σοφία, καλώς σε βρήκαμε και καλώς μας βρήκες!
Από έξι χρονών στη Θεσσαλονίκη λοιπόν. Μεγάλωσες και σπούδασες δασκάλα αν δεν κάνω λάθος στη συμπρωτεύουσα. Η επιλογή του κλάδου των σπουδών που έκανες ήταν δική σου ή έγινε μετά από προτροπή της οικογένειάς σου, όπως γίνεται τις περισσότερες φορές, ειδικά στις Ελληνικές οικογένειες;

 Σοφία: Η επιλογή ήταν δική μου, αλλά βρήκε ασφαλώς σύμφωνους και τους δικούς μου. Ήθελα να περάσω στο πανεπιστήμιο εξ άπαντος και για να ζήσω τη φοιτητική ζωή και γιατί θεωρούσα και θεωρώ πως η μόρφωση και η γνώση είναι το υπέρτατο αγαθό. Εξημερώνουν τον άνθρωπο και τον καλλιεργούν.

 Μαρία: Ενώ σπούδαζες, ασχολήθηκες και με τη μουσική. Συνεργάστηκες με τον ουτίστα Κυριάκο Καλαϊτζίδη σε συναυλίες στη Μακεδονία και πήρες μαθήματα κινησιολογίας και φωνητικής. Απ' αυτά σου τα βήματα, μπορεί κανείς εύκολα να συμπεράνει, πως είχες ιδιαίτερη αδυναμία στη μουσική πολύ πριν αποφασίσεις τι θα σπουδάσεις. Από που πηγάζει αυτή η έκδηλη αγάπη; Υπήρχε κάποιος στην οικογένειά σου, που σε.. προσηλύτισε σε νότες και μελωδίες ή τόχεις μέσα σου ανεξάρτητα γονιδίου και οικογενειακής κουλτούρας;

 Σοφία: Το τραγούδι και η μουσική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας της οικογένειας μου. Το ραδιόφωνο έπαιζε όλη μέρα σχεδόν παλιά λαϊκά και δημοτικά ενίοτε, ο μπαμπάς, μας μάθαινε ποντιακούς χορούς με τη φωνή του Χρύσανθου στο πικάπ, και στις γιορτές γλεντούσαμε με νησιώτικα, Ρόζα Εσκενάζυ και Τσιτσάνη-Νίνου. Είναι και οι καταγωγές των γονιών ισχυρές. Πόντιος ο μπαμπάς, Ροδίτισσα η μαμά, μετανάστες κι οι δύο (γεννήθηκα στις Βρυξέλλες), κάτι που έκανε πιο έντονη τη διάθεση να νοιώθουν Έλληνες και τα ελληνικά τραγούδια, τους συνέδεαν με τον τόπο τους.....Τι άλλο να πω....Ήθελαν και οι δύο να γίνουν τραγουδιστές αλλά δεν τους το επέτρεψαν οι δικοί τους. Παρ' όλα αυτά, οι παππούδες και οι γιαγιάδες και των δύο πλευρών τραγουδούσαν καλά και αγαπούσαν τα γλέντια και τον χορό. Όπως αντιλαμβάνεσαι η «παρουσία» της μουσικής και του ρυθμού ήταν πολύ έντονη στο σπίτι μας και πέρασε σε μένα σαν κάτι πολύ φυσικό. Μου προέκυψε εντελώς αβίαστα.

 Μαρία: Πώς.. παντρεύτηκε για πρώτη φορά η ερμηνεία σου με τον κύκλο των τραγουδιών του Νίκου Μαμαγκάκη "Στεναγμός Ανατολίτης";
 
 Σοφία: Ενώ σπούδαζα και είχα ξεκινήσει τη συνεργασία μου με τον Κ. Καλαϊτζίδη, τραγουδώντας παραδοσιακά και σμυρναίικα τραγούδια, μου έγινε πρόταση να τραγουδήσω στην μπουάτ «Τήνελλα» στην οποία ήμουν θαμώνας, και μαζί με το «Πλατό» ήταν τότε τα καλύτερα μουσικά στέκια της Θεσσαλονίκης. Φυσικά δέχτηκα, γιατί και το χαρτζιλίκι μου θα έβγαζα και θα τραγουδούσα και θα ζούσα τη μποέμικη ζωή! Μετά από έναν μήνα ο μπουζουξής του σχήματος, μου είπε πως ο Νίκος Μαμαγκάκης ψάχνει μια νέα φωνή για τον νέο του δίσκο. Χωρίς να πιστεύω πως θα γίνει κάτι έγραψα με εξωτερική ηχογράφηση μια κασέτα με άθλιο ήχο, με τις φωνές των θαμώνων να ακούγονται κτλ. Έστειλα λοιπόν την κασέτα και σε έναν μήνα μου τηλεφωνεί ο Δημήτρης ο Κοντογιάννης και μου λέει «Θέλει να σου μιλήσει ο μαέστρος». Αυτό ήταν. Ήρθα στην Αθήνα, όπου τον χειμώνα τραγουδούσα στα «9/8» της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενώ παράλληλα δούλευα τα τραγούδια του δίσκου με τον μαέστρο κάτι που διήρκεσε ενάμιση χρόνο. Ο Νίκος Μαμαγκάκης είναι σπουδαίος και ιδιαίτερος συνθέτης, εξαιρετικά απαιτητικός με τους συνεργάτες του και ο μέντορας μου. Του χρωστάω πολλά, κυρίως όμως ότι χάρη σ' αυτόν μπήκα στην περιπέτεια της μουσικής και του τραγουδιού με τα καλύτερα διαπιστευτήρια. Τον ευχαριστώ από καρδιάς.

 Μαρία: Πώς ήταν η πρώτη σου νύχτα με το μικρόφωνο στο χέρι;

 Σοφία: Δεν τη θυμάμαι ιδιαιτέρως. Αυτό που θυμάμαι είναι η πρώτη φορά που τραγούδησα μπροστά σε κοινό, στη γιορτή της 17 Νοέμβρη στη δευτέρα λυκείου. Κοίταζα το ταβάνι και η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, που νόμιζα πως θα βγει έξω απ' το στήθος μου. Αυτό το συναίσθημα θα μου μείνει αξέχαστο.

 Μαρία: Πώς βρέθηκαν στη ζωή σου όλοι αυτοί οι άκρως αξιόλογοι δημιουργοί, με τους οποίους συνεργάστηκες στη συνέχεια, δηλαδή από το 1995 που ξεκίνησες μέχρι σήμερα;

 Σοφία: Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω σ' αυτό. Τα πράγματα στη ζωή προκύπτουν είτε τυχαία είτε μέσα από φιλίες, από κοινές οπτικές, στόχους, χημεία και αλληλοεκτίμηση, που μπορεί να έχεις με κάποιους ανθρώπους. Θεωρώ πως είμαι επιλεκτική και τυχερή στις συνεργασίες μου, ακόμη κι αν διαφώνησα με συνεργάτες στο παρελθόν για κάποια ζητήματα. Κι αυτό δημιουργικό αποδείχτηκε στην πορεία. Χαίρομαι όμως ειλικρινά για τις συνεργασίες μου τις δισκογραφικές και τις «επί σκηνής», γιατί έχτισαν την πορεία μου, «δυνάμωσαν» τον χαρακτήρα μου και άνοιξαν την ψυχή μου.

 Μαρία: Είναι αλήθεια αυτό που λένε πως.. αν σου ανοίξει η πρώτη πόρτα που θα χτυπήσεις στην καριέρα σου, οι επόμενες είναι.. μισάνοιχτες και μπαίνεις;

 Σοφία: Αυτό ισχύει ως ένα σημείο κατά την άποψη μου. Η τύχη κάποια στιγμή σταματά να σε ευνοεί, αν ο ίδιος δεν ξέρεις τι θέλεις και προς τα που βαδίζεις. Επίσης, οι πόρτες μπορεί να είναι μισάνοιχτες, αλλά να μην τις βλέπεις. Οι κεραίες πρέπει να είναι ανοιχτές, το ίδιο και η ψυχή και το μυαλό. Αλλιώς θα πέφτεις πάντα στο ντουβάρι κι όχι στην πόρτα.

 Μαρία: Πώς ένοιωσες όταν ξεχώρισες το 2003, όταν ο δίσκος "Όσα σου μοιάζουν" σε μουσική Μανώλη Πάππου και στίχους καταξιωμένων στιχουργών, απέσπασε εξαιρετικές κριτικές απ' τον τύπο και μπήκε μέσα στους εικοσιπέντε καλύτερους;

 Σοφία: Ήταν σημαντική στιγμή για μένα, και σίγουρα έτσι νοιώθεις, πως ο κόπος που κάνεις αναγνωρίζεται. Όμως δεν παίχτηκε πολύ απ 'το ραδιόφωνο, παρόλο που το περιμέναμε όσοι εργαστήκαμε γι αυτό τον δίσκο. Θεωρήθηκε «δύσκολος» δίσκος. Έχουμε συνηθίσει τόσο στο εύκολο άκουσμα που ο,τιδήποτε σπάει τη μανιέρα δεν το δεχόμαστε. Οι παραγωγοί θέλουν την ευκολία τους και τη σιγουριά τους και ως εκ τούτου το κοινό δεν έχει άλλες επιλογές. Με χαροποιεί όμως το γεγονός ότι αυτός ο δίσκος βρίσκει σιγά-σιγά το κοινό του και το μεγαλώνει, που σημαίνει πως οι ακροατές δεν είναι τόσο άσχετοι ούτε μασάνε κουτόχορτο. Ξέρουν να ξεχωρίζουν το αληθινό απ' το στημένο. Αγαπώ πολύ τα τραγούδια του Μανώλη του Πάππου και είναι προίκα μου και τραγούδια ρεπερτορίου, όχι του εξαμήνου.

 Μαρία: Πώς προέκυψε η συνάντησή σου με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο το 2004, στο δίσκο "Πέμπτη απόγευμα", που επίσης ξεχώρισε, μπαίνοντας στη λίστα με τα δέκα πρώτα L.P. του World Music Charts Europe, και καταλήγοντας την ίδια χρονιά στο νούμερο επτά;

 Σοφία: Με τον Παναγιώτη δεν είχε τύχει να συναντηθούμε πριν τον δίσκο. Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα μια μέρα την άνοιξη του 2004, όπου μου είπε πως του αρέσω ως τραγουδίστρια και θα ήθελε να συνεργαστούμε. Η αφορμή ήταν όταν με άκουσε να λέω κάποια παλιά λαικά σε μια συναυλία που προβλήθηκε απ' την τηλεόραση το Πάσχα της χρονιάς εκείνης. Έτσι προέκυψε η συνεργασία μας. Τα τραγούδια του με κέρδισαν αμέσως και μου πήγαιναν. Μίλησαν στην καρδιά μου δηλαδή. Είναι πραγματική τύχη να συνεργάζεσαι με συνθέτες σαν τον Παναγιώτη και με ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους με όλη τη σημασία. Ότι μπήκε στα ευρωπαϊκά τσαρτς ήταν αναπάντεχο, αλλά και μια καταξίωση. Επίσης αυτός ο δίσκος και ειδικά το «Να 'χα δυό ζωές» αγαπήθηκε πολύ απ΄ το κοινό και ήταν ένα σημαντικό βήμα για μένα στην πορεία μου. Η επιτυχία είναι πως ακόμα παίζεται ο δίσκος και αγαπιέται απ΄ τον κόσμο. Έχει φανατικούς θαυμαστές!

 Μαρία: Συμμετείχες σε αρκετές δουλειές αξιοπρόσεχτων δημιουργών κι' ερμηνευτών. Πώς γίνεται αυτό; Σου προτείνουν ή τους προτείνεις μιά τέτοιου είδους συνεργασία;

 Σοφία: Συνήθως μου προτείνουν, αλλά μπορεί να συμβεί και το αντίθετο αν και σπανιότερα. Προσωπικά μόνο μια φορά εκδήλωσα την επιθυμία να συμμετάσχω σε δίσκο αλλά είχα το θάρρος να το κάνω με τον συγκεκριμένο άνθρωπο και βγήκε κάτι πολύ όμορφο. Πρόκειται για τον Θοδωρή Κοτονιά των «μακρινών ξαδελφιών» και τη συμμετοχή μου στο δίσκο «Καλό ταξίδι ». Επίσης, στις συμμετοχές συνήθως με καλούν να πω ένα τραγούδι και στην πορεία μου προσφέρουν κι άλλα! Κι έτσι πλουτίζω το προσωπικό μου ρεπερτόριο....

 Μαρία: Πώς νοιώθεις όταν κάνεις συμμετοχές κι' ερμηνεύεις ένα ή δύο κομμάτια σ' έναν δίσκο, αντί νάχεις τη... γλυκιά ευθύνη και την αμεσότητα ενός δίσκου, που θα τον ερμηνεύσεις ολόκληρο;

 Σοφία: Και οι δύο περιπτώσεις έχουν τη μαγεία τους και σου αφήνουν διαφορετικά συναισθήματα. Στις συμμετοχές, νοιώθω δημιουργικό μέλος και αρωγός στη δουλειά κάποιου άλλου και με ενδιαφέρει να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό για το αρτιότερο αποτέλεσμα και ερμηνευτικά, αλλά και να στηρίξω τη συμμετοχή μου όταν μου ζητηθεί (με εμφανίσεις ζωντανές ή στην τηλεόραση κτλ). Επίσης οι συμμετοχές είναι απαραίτητες στη δουλειά μας και γιατί προκύπτουν καλές δισκογραφικές στιγμές και γιατί έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικούς δημιουργούς, όπου καλείσαι να δώσεις ψυχή στο τραγούδι τους. Είναι ιδιαίτερη αυτή η διαδικασία. Στον προσωπικό δίσκο είναι αλλιώς τα πράγματα. Σε αφορά άμεσα και «καίγεσαι» για το πως και τι θα βγει, τι απήχηση θα έχει και γενικά όλα παίρνουν μια πιο προσωπική διάσταση. Είσαι χωμένος σε μια δουλειά δηλαδή ως τα μπούνια, ενώ η συμμετοχή έχει μια «ελαφράδα» γιατί έχεις ένα μέρος της ευθύνης όχι όλη την ευθύνη.

 Μαρία: Παιδικά τραγούδια πως είπες; Προέκυψε ή το επεδίωξες;

 Σοφία: Προέκυψε με τα τραγούδια του Γιώργου Χατζηπιερρή και τον δίσκο «ο τεμπέλης δράκος» το 2005. Είχε ένα τραγούδι που το σκέφτηκε με τη φωνή μου ο Γιώργος, τη «γιορτή των αστεριών». Τα περασμένα Χριστούγεννα συμμετείχα στα «τραγουδάκια γάλακτος» με ένα πολύ γλυκό τραγούδι, το «βιολάκι» και η επιτυχία συνεχίζεται με τη συνέχεια του «τεμπέλη δράκου», που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο! Εδώ να πω, πως παίξαμε τα τραγούδια του «τεμπέλη δράκου» στο παιδικό φεστιβάλ στο Γουδί με τον Αλκίνοο, τον Δώρο Δημοσθένους και τον Αποστόλη Ρίζο και εξεπλάγην ευχάριστα όταν διαπίστωσα πως εκτός από τα παιδάκια, και οι γονείς ήξεραν όλα τα τραγούδια του δίσκου! Αυτό σημαίνει κάτι: Πως όσο και να βομβαρδίζουν τα παιδιά με τα ζουζούνια και αλλά σαχλά παιδικά τραγούδια, υπάρχει ένα ισχυρό αντίπαλο δέος.

 Μαρία: Συνεργάστηκες σε συναυλίες με τα πιο ηχηρά ονόματα του Ελληνικού πενταγράμμου. Με ποιον ένοιωσες.. δέος, γιατί το είδες κάτι σαν εκπλήρωση ενός κατά κάποιον τρόπο παλιού σου απωθημένου;

 Σοφία: Νοιώθω απέραντο σεβασμό και αγάπη για όλους αυτούς που με κάλεσαν να πω τα τραγούδια τους ή να τραγουδήσω μαζί τους στη σκηνή. Ο καθένας απ' αυτούς μου πρόσφερε μια ξεχωριστή εμπειρία και μπορώ να πω πως τους νοιώθω σαν συγγενείς μου. Πρώτη φορά τραγούδησα μπροστά σε πολύ κόσμο στη Σφεντόνα με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, κάτι απίστευτο και πρωτόγνωρο για μένα, καθώς ήμουν πιτσιρίκα τότε, αλλά και με τον Γιώργο Νταλάρα στο Μέγαρο μουσικής σχετικά πρόσφατα, πήρα μαθήματα επικοινωνίας με το κοινό. Με τη Βιτάλη έμαθα πως να είσαι ο εαυτός σου στη σκηνή και με τον Νίκο Μαμαγκάκη, εκτός των άλλων, έμαθα πως είναι καλύτερο να κάνουμε αυτό που θέλουμε και μας εκφράζει με κάθε τίμημα.

 Μαρία: Συναυλίες σε ανοιχτό χώρο ή μουσικές σκηνές; Ποιες είναι οι διαφορές και ποια τα κοινά τους σημεία;

 Σοφία: Ειλικρινά δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω και θα το δικαιολογήσω αμέσως. Αν το κοινό έχει έρθει με καλή διάθεση και ανοιχτή ψυχή και είναι και ο τραγουδιστής και οι μουσικοί σε καλή μέρα, επιτυγχάνεται η απόλυτη μαγεία. Η απόλυτη επικοινωνία σε ό,τι χώρο και να' σαι. Στη μουσική σκηνή γίνεσαι ευκολότερα ένα με το κοινό. Υπάρχει μια αμεσότητα και ζεστασιά. Στον μεγάλο χώρο με τη μαζικότητα, χάνεται η αμεσότητα, αλλά υπάρχει μεγαλύτερη άνεση κινήσεων και έκφρασης συναισθημάτων. Υπάρχει μεγαλύτερη εξωστρέφεια κι απ' τις δυό πλευρές. Παρόλα αυτά, εμμένω στην αρχική μου πεποίθηση που αφορά τη χημεία της στιγμής μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών.

 Μαρία: ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ!! Πες μου γι' αυτή την πραγματικά υπέροχη ορχήστρα. Πώς μπλέχτηκε στα.. γρανάζια της πορείας σου;

 Σοφία: Επειδή με ρωτάς πως έγινε το ένα και πως έγινε το άλλο και απάντησα πιο πάνω πως γίνονται αυτά, πρέπει να ομολογήσω πως μερικά πράγματα στη ζωή είναι ανεξήγητα και ίσως καλύτερα να παραμένουν έτσι. Σχετικά με την ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ λοιπόν, ήμουν ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή. Πρόκειται για μια απ' τις ευτυχέστερες στιγμές στην πορεία μου με εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές, περιοδείες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με μια εξαιρετικά δημιουργική παρέα με όρεξη για δουλειά και αγάπη για το τραγούδι, με καταπληκτικούς μουσικούς και μοναδική παρέα. Κάποια στιγμή ένοιωσα την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ, γιατί ο κόσμος με συνέδεσε αποκλειστικά με το σμυρναίικο τραγούδι και εγώ δεν είμαι μόνο αυτό. Είμαι μια τραγουδίστρια των καιρών μου. Ευγνωμονώ όλα τα παιδιά της εστουδιαντίνας για τις ωραίες στιγμές που περάσαμε, και γιατί μαζί τους με γνώρισε ένα μεγάλο κοινό. Απ 'τις πιο αξιόλογες ορχήστρες που συνεργάστηκα με ιδιαίτερο ήχο και πολλές δυνατότητες.

Μπάμπης Τσέρτος-Σοφία Παπάζογλου-Παντελής Θαλασσινός-Γιώργος Νταλάρας - Παναγιώτης Λάλεζας-Γλυκερία και ο Ανδρέας Κατσιγιάννης στην ηχογράφηση του δίσκου «Smyrne» το 2003
(Συνέντευξη στο Μουσικόραμα Ανδρέας Κατσιγιάννης)

 Μαρία: Πότε πρωτοτραγούδησες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, πώς έγινε και πώς αισθάνθηκες τραγουδώντας σε τέτοιο χώρο;

 Σοφία: Πρωτοτραγούδησα το 2000 στην παράσταση «Τα ιερά τραγούδια του έρωτα» του Νίκου Μαμαγκάκη και έκτοτε έχω τραγουδήσει πολλές φορές με την ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Γιώργο Νταλάρα. Στο μέγαρο μουσικής επιστρατεύεις όλη σου τη σοβαρότητα απέναντι στη μουσική και στο τραγούδι, αλλά νομίζω πως δεν χρειάζεται να χάνουμε και τον αυθορμητισμό μας. Είναι σπουδαία εμπειρία για να έχεις στις «αποσκευές» σου.

Από τις παραστάσεις «Σαν τραγούδι μαγεμένο» με τον Γιώργο Νταλάρα και τη Ασπασία Στρατηγού στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (15-2-08) (Συνέντευξη Ασπασίας Στρατηγού στο Μουσικόραμα)

 Μαρία: Έχεις λάβει μέρος σε πολλά φεστιβάλ. Πώς είναι να τραγουδάς έξω απ' την Ελλάδα και δη σε φεστιβάλ;

 Σοφία: Ο κόσμος στο εξωτερικό λειτουργεί χωρίς κλισέ, πιο ανοιχτόμυαλα και χωρίς στερεότυπα. Είναι λοιπόν ευκολότερο κοινό απ' τους Έλληνες. Έχω εισπράξει αγάπη και αποδοχή από κοινό και μουσικούς στο εξωτερικό, που στην Ελλάδα λίγες φορές μου έχει συμβεί. Το ρεπερτόριό μας βέβαια είναι λίγο «εξωτικό» για τους ξένους. Δεν ξέρω πως θα μας δέχονταν αν παίζαμε τζαζ για παράδειγμα. Εννοώ πως δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για τη δική μας μουσική εκτός συνόρων. Είναι κάτι μοναδικό γι' αυτούς. Την αγαπούν όμως από την Παλαιστίνη ως τη Νέα Υόρκη κι απ' το Ισραήλ ως την Αυστραλία, κι αυτό είναι κέρδος για τον πολιτισμό μας, γιατί έτσι διευρύνεται.

 Μαρία: Τον Ιούνιο του 2004 με την ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ ανοίξατε τη συναυλία του Peter Gabriel στο ROCK WAVE FESTIVAL της Αθήνας. Πώς σου προτάθηκε κάτι τόσο σημαντικό, και πώς είδες αυτό το... ιερό τέρας της Rock σκηνής;

 Σοφία: Αυτό έγινε στα πλαίσια της συνεργασίας μου με την ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ. Τραγουδήσαμε εγώ κι ο Παναγιώτης Λάλεζας. Αρέσαμε στους ροκάδες πάντως. Ο Γκάμπριελ, εκτός από ιερό τέρας όπως είπες, είναι και ωραίος άντρας πρέπει να πω παρά την ηλικία του! Αφού παίξαμε με την ΕΣΤΟΥΔΙΑΝΤΙΝΑ, παρακολουθήσαμε το σόου του με τον Θωμά τον Κωνσταντίνου και χτυπιόμασταν με τα τραγούδια του! Είχε πολύ πλάκα πώς από τα σμυρναίικα που παίζαμε, μεταμορφωθήκαμε στα μοντέρνα παιδιά που έχουν εμπεδώσει για τα καλά την αμερικάνικη κουλτούρα.

 Μαρία: Ρεμπέτικο και Σμυρναίικο τραγούδι!! Ποια είναι η σχέση σου μαζί τους; Στο ρωτάω αυτό, γιατί και έχεις ασχοληθεί πολύ με τα δυό είδη.. κολοσσούς του τραγουδιού, και γιατί, ακούγοντάς σε ο ακροατής όταν τα ερμηνεύεις, εισπράττει απέραντη αγάπη από μέρους σου για την ιδιαιτερότητά τους και.. λυγμούς φωνής, που προδίδουν ίσως.. καταγωγή σου απ' τους πιο πονεμένους τόπους του γένους μας...

 Σοφία: Έτσι είναι όπως τα λες. Την καταγωγή, μου την κουβαλάω χρόνια στην πλάτη μου σαν βάρος, και στην ψυχή μου σαν νταλκά αγιάτρευτο. Με αυτά τα τραγούδια ξορκίζω τον πόνο που κουβάλησαν για χρόνια οι πρόγονοί μου. Ομολογώ πως αγαπώ περισσότερο τα σμυρναίικα και τα λαικά του '50 από τα ρεμπέτικα, όμως ασχολήθηκα επισταμένως με αυτά τα «είδη» τραγουδιού και με τα δημοτικά για χρόνια και επιστρέφω σ' αυτά με κάθε ευκαιρία. Θεωρώ πολύ σημαντική τη βαθιά γνώση, έστω και ασυνείδητα, αυτών των τραγουδιών, γιατί είναι η ρίζα μας. Όπως ο κορμός ενός δέντρου δεν μπορεί να σταθεί χωρίς ρίζα και ξεραίνεται, έτσι και το τραγούδι μας για να προχωρήσει, για να γεννηθεί το καινούριο που θα μείνει ως παράδοση, πρέπει να στηριχθεί στη λαϊκή μας μουσική παράδοση. Κι εμένα με ενδιαφέρει να διατηρηθεί το παλιό, αλλά κυρίως να γεννηθεί το καινούριο για να υπάρξει η συνέχεια, που είναι το απόλυτο ζητούμενο αυτήν τη στιγμή.

 Μαρία: Ηρώδειο!!!!! Ποια ήταν η αφορμή των εμφανίσεών σου εκεί και πώς ένοιωσες τραγουδώντας στην.. ιερή αγκαλιά του;

 Σοφία: Είναι ένα θέατρο που κουβαλάει μιά μεγάλη ιστορία από την αρχαιότητα ως σήμερα και δεν μπορείς παρά να νοιώσεις δέος τραγουδώντας εκεί. Σε υποβάλλει στην ιερότητα του είτε το θέλεις είτε όχι. Αυτό το συναίσθημα το ένοιωσα κυρίως στις δύο συναυλίες με τον Γιάννη Μαρκόπουλο τον Ιούλιο του 2005.

Ιωαννίδης, Μαρκόπουλος, Παπάζογλου

 Μαρία: Ναι βέβαια.. ο Γιάννης Μαρκόπουλος!! Ένας σταθμός στο Ελληνικό τραγούδι!! Ένας μεγάλος δημιουργός!! Αλήθεια, πώς συναντήθηκαν οι δρόμοι σας; Συνεχίζεται ακόμη η σύμπραξή σου μαζί του;

 Σοφία: Η πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε ήταν με αφορμή τις παραστάσεις του Ηρωδείου που ανέφερα προηγουμένως. Από τότε συνεργαστήκαμε σε παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Μάλιστα θυμάμαι στην Κύπρο, είχαμε παίξει στο θέατρο «Ριάλτο» στη Λεμεσό προ δύο ετών, και τη στιγμή που τραγουδούσε ο Λάκης Χαλκιάς τη «Φάμπρικα» βούρκωσα πάνω στη σκηνή και με το ζόρι κράτησα τα δάκρυά μου. Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Τα τραγούδια και τις μουσικές του, τις έχει εμπνευστεί από την παράδοσή μας και έχουν κάτι πρωτόγονο που χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Αγάπησα πολύ τα τραγούδια του και ήταν μαγεία να βρισκόμαστε επί σκηνής με τον Αλκίνοο, τον Λάκη τον Χαλκιά, τον Γεράσιμο τον Ανδρεάτο και να διευθύνει ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Νομίζω πως δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια.

 Μαρία: Ποια ήταν τα.. μουσικά σου σπίτια το χειμώνα που μας πέρασε και πώς συνεχίζεις το καλοκαίρι;

 Σοφία: Πέρασα έναν καταπληκτικό χειμώνα στο Χάραμα με τον Δημήτρη Μπάση. Ο Δημήτρης είναι καταπληκτικός τραγουδιστής, ταιριάξαμε σαν φωνές και το πρόγραμμα μας είχε μεγάλη επιτυχία. Πρόσφατα δώσαμε συναυλίες στην Κύπρο και στο Λονδίνο στα πλαίσια ενός αφιερώματος στον Καζαντζίδη και τον Μπιθικώτση.
 Παράλληλα, εμφανίστηκα στο Παλλάς με τα μουσικά σύνολα του Δήμου Αθηναίων στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων των Χριστουγέννων, υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Κατσαρού και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην παράσταση-αφιέρωμα στο ρεμπέτικο του Γιώργου Νταλάρα «Σαν τραγούδι μαγεμένο».
 Να πω επίσης, ότι πήγαμε πρόσφατα με τον Χρήστο Τσιαμούλη για μιά πολύ ενδιαφέρουσα περιοδεία στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών.
Το καλοκαίρι θα κάνω συναυλίες με τον Ντάσο Κούρτι και τον Βασίλη Κετεντζόγλου ανά την Ελλάδα, με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου μας, καθώς και συναυλίες με τον Χρήστο Λεοντή από τέλη Αυγούστου, με αφορμή τα εκατό χρόνια απ' τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου, παρουσιάζοντας το «καπνισμένο τσουκάλι» και άλλα τραγούδια του Λεοντή. Αυτά τα ολίγα!

 Μαρία: Υπάρχει κάποια πρόσφατη δισκογραφική δουλειά σου που κυκλοφορεί και με ποιους συμπορεύεσαι σ' αυτήν;

 Σοφία: Κυκλοφορεί το cd «Ένα παράξενο ταξίδι» από την εταιρεία Μετρονόμος αυτόν τον καιρό. Πρόκειται για επανεκτελέσεις τραγουδιών ελληνικών και ξένων που έχουν «χαθεί» στον χρόνο και δεν τα ακούμε συχνά γιατί δεν είναι γκραν σουξέ. Είναι όμως τραγούδια με ιστορία, συγκίνηση, αλήθεια και λαϊκό αίσθημα, παρόλο που δεν είναι λαικά, τα περισσότερα τουλάχιστον. Αφορμή ήταν οι παραστάσεις που κάναμε με τον Ντάσο Κούρτι στο Ακορντεόν και τον Βασίλη Κετεντζόγλου στην κιθάρα, η ανταπόκριση του κόσμου σ' αυτά τα κομμάτια και η κοινή αισθητική που έχουμε με τα παιδιά. Με μια φωνή ,ένα ακορντεόν και μια κιθάρα είναι παιγμένα τα τραγούδια στον δίσκο, δίνοντας την αίσθηση του live. Αν μη τι άλλο είναι ένας δίσκος-πρόταση.

 Μαρία: Ποιο θάναι το επόμενό σου βήμα δισκογραφικά;

 Σοφία: Εδώ και χρόνια μαζεύω τραγούδια για έναν πολυσυλλεκτικό προσωπικό δίσκο .Έχω κατασταλάξει στα πιο πολλά κομμάτια και ευελπιστώ από το φθινόπωρο να μπω στο στούντιο.

 Μαρία: Πιστεύεις στα λεγόμενα πολλών, πως... το Ελληνικό τραγούδι περνά μεγάλη κρίση, ότι πρέπει να επαναπαυτούμε στα παλιά πλην αξιόλογα ακούσματα, γιατί δεν υπάρχουν τη σήμερον ημέρα αρκετά καλοί δημιουργοί στη μελωδία, στο λόγο ή στην ερμηνεία, για να διαδεχθούν τους δεξιοτέχνες του παρελθόντος;

 Σοφία: Ε, καλά αυτή η ιστορία με την κρίση του Ελληνικού τραγουδιού έχει καταντήσει γραφική. Λες και οι υπόλοιποι τομείς της ζωής μας και της κοινωνίας μας, περνούν τις ευτυχέστερες μέρες τους. Ζούμε την μεγαλύτερη οικονομική κρίση μετά το κραχ του '29 -'30 και εμείς μιλάμε σαν όλα να περιστρέφονται γύρω απ΄ το ελληνικό τραγούδι. Με κρίση ή χωρίς, το τραγούδι συνεχίζει το δρόμο του, άλλες φορές με βροχές και καταιγίδες και άλλες με λιακάδα. Ο καθένας από μας κάνει ό,τι μπορεί και η ιστορία θα δείξει.

 Μαρία: Δισκογραφικές εταιρίες για τον κάθε καλλιτέχνη ή προσωπικές παραγωγές;

 Σοφία: Δεν υπάρχουν πια πολλές επιλογές. Μόνο μιά εταιρεία υπάρχει που κάνει ελληνικές παραγωγές στο καλό λεγόμενο τραγούδι, αλλά κι αυτοί είναι αποπροσανατολισμένοι και τα έχουν κάνει όλα τουρλουμπούκι. Καλύτερα λοιπόν, να κάνει κανείς δική του παραγωγή, για να έχει τον έλεγχο και να κάνει αυτό που θέλει. Από την άλλη, όλοι βγάζουν έναν δίσκο, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί το κριτήριο και να υπάρχει σύγχυση και ισοπέδωση. Μιά κυριαρχία της μετριότητας και της κακογουστιάς, που στον κυκεώνα τους χάνονται και τα καλά πράγματα που κυκλοφορούν.

 Μαρία: Ο στίχος ή η μελωδία σ' ένα κομμάτι κάνουν τη διαφορά στ' αυτί του ακροατή;

 Σοφία: Και τα δύο είναι το ίδιο σημαντικά, αλλά θεωρώ πως παίζει ρόλο και η διάθεση της στιγμής. Μπορεί να σε συνεπάρει η μελωδία σ' ένα κομμάτι ή να σε ταξιδέψει ο στίχος. Εξαρτάται. Στα μη ελληνικά τραγούδια σίγουρα η μουσική είναι αυτή που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον απ' τη στιγμή που δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα.

 Μαρία: Πιστεύεις πως η καριέρα σ' έναν καλλιτέχνη.... χτυπά την προσωπική του ζωή, είναι δυό πράγματα εκ διαμέτρου αντίθετα και δεν πρέπει να μπλέκονται ή μπλέκονται από μόνα τους θέλοντας και μη;

 Σοφία: Εννοείται πως δεν πρέπει να μπλέκονται αν και μερικές φορές συμβαίνει αναπόφευκτα. Στο χέρι μας είναι να κρατάμε τις ισορροπίες.

 Μαρία: Τα ταξίδια που κάνεις με αφορμή την καριέρα σου, σ' έχουν κάνει να θες να.. ριζώσεις σ' έναν τόπο ή.. όπου γης πατρίς, ανεξαρτήτως κούρασης επαγγελματικών ταξιδιών;

 Σοφία: Ένα από τα καλά της δουλειάς μας είναι τα ταξίδια. Σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις διαφορετικούς τόπους και κουλτούρες, να συναναστραφείς με ανθρώπους διαφορετικής νοοτροπίας και ηθών εντός και εκτός συνόρων και πλουτίζεις σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης. Είναι κουραστική η συνεχής μετακίνηση πολλές φορές, αλλά αξίζει τον κόπο για τις εμπειρίες που αποκομίζεις.

 Μαρία: Θάθελες να συνεργαστείς με κάποιον δημιουργό, συνθέτη ή στιχουργό που δεν έχεις συνεργαστεί ακόμα; Αν ναι.. με ποιον ή ποιαν;

 Σοφία: Έχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους όσους εκτιμώ. Φέτος, ξεκινάω μιά συνεργασία με τον Χρήστο Λεοντή, κάτι που ήθελα από καιρό. Επίσης, θα ήθελα να γράψουν τραγούδια για μένα ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Σωκράτης Μάλαμας (αυτά τα ωραία λαϊκά που γράφει).

 Μαρία: Και μιά ερώτηση που κάνω σ' όλους.. Αν υπήρχε "μηχανή του χρόνου", θάθελες να ταξιδέψεις σ' άλλους κόσμους; Αν ναι... που θάθελες να βρεθείς; Σε μέλλον ή παρελθόν. Σε ποια ακριβώς χρονολογική περίοδο;

 Σοφία: Θα ήθελα να είμαι τζαζ τραγουδίστρια σε κλαμπς την εποχή του μεσοπολέμου στη Νέα Υόρκη ή λαϊκή τραγουδίστρια στα κέντρα της δεκαετίας του '50 στην Ελλάδα, σαν τη Μαρίκα Νίνου ένα πράγμα!

 Μαρία: Ευχαριστώ Σοφία μου. Εύχομαι να σου πάνε όλα καλά και να συνεχίσεις να περπατάς στο φωτεινό δρόμο που έχεις χαράξει, με τις ίδιες ξεκάθαρες εικόνες για τη ζωή... Όσο για τη μηχανή του χρόνου... που ξέρεις.. Μπορεί κάποτε να εφευρεθεί και να βρεθείς για λίγο στα.. τζαζ κλαμπς και στα κουτούκια της ψυχής σου...

Σοφία Παπάζογλου: Βιογραφικό - Δισκογραφία