"Άφραστον Θαύμα" μιας ξεχασμένης ομορφιάς

"Άφραστον Θαύμα" μιας ξεχασμένης ομορφιάς
Μ. Τρίτη,

Πρωταπριλιά του 2010 και όσοι παρακαλουθήσαμε την εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά "Έχει γούστο" στη ΝΕΤ, μα την αλήθεια μας φάνηκε σαν ...πρωταπριλιάτικο ψέμμα.

Ένα όνειρο στον εφιάλτη που κοιμόμαστε και μία όαση στην έρημο της κατάντιας, της κακογουστιάς, της φτήνιας, της ανοχής και της μιζέριας που μας περικυκλώνει, από μια Ελλάδα που έμαθε να καθηλώνεται σε μεσημεριανά κουτσομπολιά και σε αξιολύπητες ροζ ιστορίες, να άγεται και να φέρεται σε ό,τι του πλασάρεται και να διασκεδάζει την άγνοια και τη μετριότητά της με δελτία ειδήσεων κινουμένων σχεδίων, κουλτούρα της οκάς και διαφημιστική πλύση εγκεφάλων. Σαν από μια άλλη Ελλάδα λες, ίσως καλύτερα από μια άλλη εποχή που έχει θαφτεί ξεχασμένη σε κάποια σκονισμένα σημεία του ασυνειδήτου και της συλλογικής ιστορικής μας μνήμης, οι φωνές του Χρόνη Αηδονίδη και της Νεκταρίας Καραντζή ήταν λες και άνοιξαν μια μικρή χαραμάδα στο παράθυρο του σκοτεινού μας δωματίου για να μπει φως.
Χρόνης Αηδονίδης, Δάσκάλος με Δ κεφαλαίο της Παράδοσης, σεμνός και ήσυχος. Η φωνή του σαν τη ψυχή του, μέλι και γάλα. Πάντα αναρωτιέμαι αν το επώνυμό του είναι επιλογή του ως καλλιτεχνική προσθήκη ή επιλογή του λαού που με την αλάθητη σοφία του ήξερε να δίνει παρατσούκλια που μας κληροδοτήθηκαν ως επώνυμα. Κάθε φθόγγος της αηδονίσιας λαλιάς, γλυκιά μαχαιριά στην κοιμισμένη μας ιστορική συνείδηση, πόνος αληθινός από συγκίνηση και νοσταλγία. Η φωνή της ίδιας της ιστορίας μας.
Νεκταρία Καραντζή, μια συγκλονιστική ιέρεια που φυλάει στη φωνή της ευλαβικά το ξεχασμένο παρελθόν μας και μια θρησκευτική παράδοση, που -ανεξαρτήτως θρησκευτικών ΄πιστεύω"- καταντήσαμε γραφική και πεπερασμένη. Μια φωνή που δεν μπορείς να περιγράψεις τι είναι αυτό ακριβώς που σαγηνεύει πάνω της μα που πάνω στη μαγεία της, το νέκταρ της φωνής της σε κάνει "ήσυχα κι απλά" να το αισθάνεσαι να εισχωρεί απ' τ' αυτιά ως τα βάθη της ψυχής σου σαν άγγιγμα αγγέλου. Σεμνότητα νιότης και ομορφιά αρχαίας Θεάς, λόγος πολύτιμος, μεστός παιδείας και καλλιέργειας, και φωνή-σαγήνη. Τυχαία άραγε μαθήτρια του Δασκάλου; Τίποτα τυχαίο.
Η συγκίνηση της παρουσιάστριας και όλων των συμμετεχόντων δεν περιορίστηκε στα στενά όρια του πλατώ, αλλά ταρακούνησε όλη την Ελλάδα και ειδικά εκείνη που μας κρατά και μας φυλάει, κοιτώντας μας από τα ξένα...
Αυτό που έγινε τη μέρα εκείνη δεν ήταν, πριν απ' όλα, παρά ένα "σύμβολο", Σύμβολο υπενθύμισης ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που μπορεί να θυμάται ότι η παράδοση δεν είναι ούτε το μουσείο ούτε το απολίθωμα, αλλά ό,τι καλύτερο έχει επιλέξει η ιστορία για να μεταφέρει από γενιά σε γενιά στους αιώνες. Είναι ο ίδιος ο καλός μας εαυτός.
"Να 'ταν μια φορά και πάει" άραγε αυτό το "άφραστον θαύμα", όπως γίνεται με τα θαύματα, που μόλις γίνονται μετά αμφισβητείται η ύπαρξή τους ή θα το φυλάξουμε για πάντα στις καρδιές μας σα μια ανάσα ανάνηψης και σα φιλί ζωής;

Σπύρος Παλλίδης