Δημητριάδης Γιώργος - Συνέντευξη

Μαρία: Γιώργο, ξεκινάς λοιπόν τη μουσική σου πορεία απ' τη Θεσσαλονίκη. Κατάγεσαι απ' τη.... νύμφη του Βορρά ή απλά έτυχε να ξεκινήσεις από κει;

Γιώργος: Κατ’αρχήν είμαι γέννημα Αθηναίος, θρέμμα Σαλλονικιός. Είχα την τύχη να ζήσω και να ζω και τις δύο αυτές μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας. Το ότι ξεκίνησα από εκεί την μουσική μου πορεία νομίζω πως είναι ένας συνδυασμός τυχαίων και μη περιστατικών, με την έννοια πως από μικρός μεγάλωσα σε ένα σπίτι που ακουγόταν πολλή μουσική, συν την έμφυτη κλίση που είχα και μετά μία σειρά επιλογών μου που συνειδητά ή υποσυνείδητα με έσπρωχναν προς τη μουσική .Έπειτα στη Θεσσαλονίκη είχες πρόσβαση στις μουσικές ,μία πόλη μεγάλη και πολλές φορές πολύ κοντύτερα στις όποιες τάσεις μουσικές, μόδας και άλλες εξωτερικές επιρροές. Στο Παν/μιο άρχισα να παίζω με μπάντες .Εκεί συνάντησα πολλά παιδιά με παρόμοιες ανησυχίες.

Μαρία: Πες μου λίγο για την.. πριν τη μουσική ζωή σου. Πώς μεγάλωσες και τι εμπειρίες αποκόμισες απ' τα παιδικάτα σου;

Γιώργος: Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω πως η μουσική μου ζωή είχε αρχίσει χωρίς καν εγώ να το συνειδητοποιώ. Όλη μου η παιδική ηλικία είχε σαν μουσικό υπόβαθρο, κάτι σαν soundtrack, τους ήχους των Beatles πρώτα και κύρια, όπως όταν με έπαιρνε ο πατέρας μου βόλτα μετά τη δουλειά του στο ναυτιλιακό πρακτορείο που είχε και πηγαίναμε στο δισκάδικο του Βεργιάδη και μου αγόραζε τα σινγκλάκια τους, και μετά στα 70'ς που πήγαινα στου Ράμογλου και στο Blow Up όπως και στο Pop Seven που δούλευε ο καλός μου φίλος Γιώτης Μπάγκαλας… Εκείνη η Θεσσαλονίκη των 60’ς, που ήμουν πολύ τυχερός που την βίωσα, θύμιζε, φάνταζε σε ένα παιδικό μυαλό σαν το Λίβερπουλ, Ήταν συχνά βροχερή, με μουντό ουρανό, με τα πλοία να στέκουν ακίνητες φιγούρες ηρεμίας και ταξιδιών μακρινών μέσα στο Θερμαϊκό…Χάζευα από το γραφείο του πατέρα μου με κάτι Σοβιετικά κιάλια(ακόμα τα έχω) τα απέναντι παράλια της Πιερίας-αν φαίνονταν από το πούσι-και μετά κατέβαινα να ψαρέψω εκεί μπροστά δίπλα στο λιμάνι…Είχε εικόνες η

Θεσσαλονίκη

τότε, πολλές εικόνες….Έζησα μία υπέροχη παιδική ηλικία εκεί πάνω.

Μαρία: Ήσουν πάντα rock ψυχή τε και σώματι ή είχες διαφορετικές επιρροές απ' το σπίτι σου, κι' η ροκιά προέκυψε από παρέες κι' εποχή;

Γιώργος: Δεν ξέρω ακριβώς για νάμαι ειλικρινής.. Νομίζω πάντως πως δεν ήταν τόσο τυχαία η σχέση μου το ροκ εν ρολ…Μάλλον νομίζω πως ήρθε και με βρήκε αυτό. Βρήκε έναν ακόμα θετικό αγωγό. Εντάξει...η βασική μου μύηση έγινε από τον Γιώργο Σερίδη-τον Σουστάκια(λόγω μαλλιού)-που το καλοκαίρι του '72 όταν έκανα διακοπές στην Αγ. Τριάδα με πέτυχε ένα πρωί να καπνίζω αρειμανίως τα Καρελάκια μου και με κάλεσε στο σπίτι του εκεί να δω την δισκοθήκη που είχε κουβαλήσει από την Θεσσαλονίκη....Εκεί έπαθα την ζημιά....

Μαρία: Τι κινήσεις κάνεις στο ξεκίνημά σου σαν μουσικός και πως τα βγάζεις πέρα με το συντηρητισμό και την αφραγκία εκείνου του καιρού;

Γιώργος: Κοίτα, σαν πιτσιρικάς κι εγώ έπαιρνα χαρτζιλίκι από τον πατέρα μου κι έκανα και τα γούστα μου, δηλαδή δίσκους και πάλι δίσκους αλλά και σένια ντυσιματάκια, κανένα πονηρό παπουτσάκι ,κανένα paisley πουκάμισο. Πάντα μ’ άρεσε το καλό ντύσιμο, όχι βέβαια κάτι κυριλέ, αλλά πράματα με γούστο όπως βέβαια και στη μουσική. Άρχισα να δουλεύω παράλληλα με τις σπουδές μου ,κάνοντας ιδιαίτερα Αγγλικών και μετά με πήρε αμπάριζα το επαγγελματιλίκι το μουσικό και έπαιξα σε κάποιες καταστάσεις για να συντηρούμαι. Είχαμε γκρουπ αλλά φράγκα δεν βλέπαμε και αναγκαστήκαμε και πήγαμε κάποιοι από εμάς σε κοσμικό λαϊκό κέντρο για να βγάλουμε τίποτα. Εκεί ήταν που σαλτάρισα και πήδηξα από το πλοίο. Βέβαια ουδέν κακόν αμιγές καλού γιατί με αυτά τα λεφτά μπόρεσα και κατέβηκα μετά στην Αθήνα για να κάνω το vivere pericolosamente που το είχα ανάγκη. Ο συντηρητισμός τότε ,και μιλάμε πια για τα 70’ς δεν εκδηλωνόταν με τον ίδιο τρόπο όπως παλιότερα, αλλά με άλλους τρόπους έμμεσους, όπως γλωσσοφαγιά ,σνομπαρία κτλ…Οι αφραγκίες όμως ήταν στην Αθήνα, μετά που κατέβηκα, εκεί να δεις πείνα…Φρέσκος κι άσχετος στην πόλη, μου πήρε χρόνο να βρω ρυθμό και μια δουλειά για να στέκομαι στα πόδια μου. Αλλά ζούσα όμως....ζούσα αληθινά...

Μαρία: Ρεύματα στη μουσική διεθνώς και εγχωρίως που σ' επηρέασαν τόσο που έγιναν... θρησκεία μέσα σου;

Γιώργος: Ας αφήσουμε τις θρησκείες στην άκρη καλύτερα κι ας αντικαταστήσουμε την λέξη με αυτή της αγάπης...Έμαθα τον εαυτό μου και ωρίμασα ψυχολογικά και συναισθηματικά με το ροκενρολ.. Σε εποχές δύσκολες για μένα ,μεταβατικές, είχα τους ήρωές μου, τους πρίγκιπές μου που με τις ιστορίες τους ,τις μουσικές τους, τους ήχους τους ,τα ντυσίματά τους και εν γένει την όλα τρέλα τους, με συντρόφευαν και μου έδιναν δύναμη να αντέχω και να επιμένω να μένω άνθρωπος. Άρα αγαπώ αυτή την μουσική που εξάλλου δεν είναι ένα πράγμα αλλά πολλά μαζί, δηλαδή αν θέλουμε να λέμε ότι έχουμε μία παγκόσμια λαϊκή μουσική ,ε...αυτή είναι η ροκ. Χοάνη… όπου μέσα της χωράνε οι καλοί, οι στραβοί και οι ανάποδοι....Καταλαβαίνεις υποθέτω πως αυτό που ακούς από μένα είναι όλα αυτά τα παραπάνω.

Μαρία: Πως ήταν η πρώτη σου επαφή με δισκογραφική εταιρία;

Γιώργος: Απογοητευτική.....

Μαρία: Πως προχωρείς; Τραγουδάς δικά σου τραγούδια ή άλλων δημιουργών;

Γιώργος: Δικά μου στην πλειονότητα αν και μ' αρέσει να διασκευάζω κάποια κομμάτια που με σημάδεψαν ή που μου έκαναν έναν ιδιαίτερο κλικ...

Μαρία: Πως προέκυψε η συνεργασία σου με τον Διονύση Σαββόπουλο; Πως ένοιωσες δίπλα στο.. Νιόνιο που αγαπούσε κι' αγαπά όλη η Ελλάδα, κι' εννοώ βέβαια τον απλό κόσμο, τους ακροατές, όχι τα άτομα τα καθήμενα σε... καρέκλες και πόστα..

Γιώργος: Η συνεργασία προέκυψε μέσω μίας φίλης της Μαριαλένας Οικονομίδου που νάναι καλά, με είχε πάρει τηλέφωνο να μου πει πως ο

Διονύσης

γύρευε τραγουδιστές για κάτι που είχε κατά νου...Έτρεξα ξεπαπούτσωτος καταλαβαίνεις...Ήταν μία σπουδαία εμπειρία να τραγουδάς δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο και να βλέπεις, να ζεις την ιδιοφυΐα του.

Μαρία: Πότε ξεκινάς με δική σου δουλειά και πως;

Γιώργος: Η παρουσία μου στην δισκογραφία ξεκίνησε το 1987 σε ένα δίσκο με τίτλο

"ΦΥΣΑ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΣΟΥ"

(που σημαίνει στην μουσική αργκό 'παίξε το σαξόφωνό σου')όπου εκεί τα τραγούδια υπέγραφε ένας εξαιρετικός μουσικός ο Σπύρος Χ'νικολάου και εκεί εγώ απλά είχα αναλάβει την ερμηνεία των περισσότερων τραγουδιών. Ωστόσο θεωρώ πως ουσιαστικά η δική μου δισκογραφία άρχισε την Φλεβάρη του '94 με το

"ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΑΝΤΑΡΣΙΑ"

.

Μαρία: "Σα να μην πέρασε μιά μέρα" ΄Μικρέ ήρωα Γιώργο Δημητριάδη. Από πού ο τίτλος ο... πιασάρικος που θάλεγαν κάποιοι; Πως γεννήθηκαν τα τραγούδια του, που έκαναν αίσθηση για να μην πω.. πάταγο όταν πρωτακούστηκαν;

Γιώργος: Όλα αυτά τα κομμάτια βγήκαν μέσα από πολύ όμορφες στιγμές, απλά προέκυπταν φυσιολογικά. Η έμπνευση είναι ένα μυστήριο πράμα, κάτι σαν μία νεροποντή που κρατάει όμως για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα...δεν ξέρω ειλικρινά τι την φέρνει κοντά....δεν θέλω να μπλέξουμε με ψυχαναλύσεις ή απλουστεύσεις...

Μαρία: Και φτάνουμε στο "Ξύπνα φτάσαμε", που κυκλοφόρησε το 2002. Άλλος ένας.. πιασάρικος τίτλος με την καλή έννοια φυσικά, αφού ακούγοντάς τον, νοιώσαμε, πως όλοι έχουμε την ανάγκη να μας σκουντήσει κάποιος, να μας φωνάξει... ξύπνα φτάσαμε και να βρεθούμε σε μιά αφετηρία διαφορετική, πιο κοντά στην ψυχή μας.. Δίσκος... σταθμός με όλη τη σημασία της λέξης. Δίσκος που γεννά συναυλίες σ' όλη την Ελλάδα και ξεσηκώνει τον κόσμο όπου κι' αν ακουστεί. Πως εισέπραξες την επιτυχία τότε; Σαν.. βάρος στους ώμους σου, γιατί από κει και πέρα θάπρεπε να προχωρείς στην τσίτα, ψάχνοντας την επόμενη επιτυχία ή απλά... χαλάρωσες και το απόλαυσες..

Γιώργος: Για να είμαι ειλικρινής, την επιτυχία του

"Σαν Να Μη Πέρασε Μια Μέρα"

, δεν την περίμενα τέτοια...Ένιωσα αμήχανα....Εντάξει… ευχαριστημένος μεν, αλλά έχοντας μάθει τόσα χρόνια πριν να σκάβω σε έναν δρόμο ανώμαλο και εν τέλει παρεξηγημένο και μοναχικό αισθανόμουν περίεργα...Αντιφατικά πράγματα θα μου πεις.. αλλά αυτή είναι η αλήθεια.. Μάθαινα πως το εν λόγω τραγούδι το είχε βάλει στο στόμα του και ένας χώρος που εγώ δεν ήθελα να έχω καμία σχέση ,εννοώ τραγουδιστάδες της πίστας κτλ...και ενώ εγώ είχα δυσκολία να παίζω συχνά ζωντανά εξ αιτίας των επιτήδειων καλλιτεχνικών γραφείων, άκουγα ή έβλεπα να παίζεται το τραγούδι μου αυτό από ανθρώπους που καμία σχέση δεν είχαν με όσα εγώ αγαπούσα μέσα στη μουσική. Με αποτέλεσμα να γνωρίζει όλος ο κόσμος το τραγούδι αλλά όχι ποιος το λέει...αυτό όσο νάναι με γέμιζε με πίκρα....Η συνέπεια όλων αυτών ήταν ο δίσκος ΞΥΠΝΑ! ΦΤΑΣΑΜΕ.. ένας διαφορετικός δίσκος, κλειστός ,πιο μουντός, βαρύς.. Ναι, το είχα ανάγκη αυτό γιατί ήθελα να παρουσιάσω ρισκάροντας κάτι άλλο.

Μαρία:

"ΣΑΒΒΑΤΟ"

, καινούργιος δίσκος με τραγούδια της πόλης και των ανθρώπων της.. αστικοί ύμνοι όπως τα χαρακτηρίζεις κι' εσύ. Πες μου γι' αυτή την ολοκαίνουργια πορεία σου .. Βαδίζεις μόνος ή συνεργάζεσαι με άλλους και με ποιους;

Γιώργος: Σε αυτή τη δουλειά είχα την τύχη να συνεργαστώ σε κάποια τραγούδια με ταλαντούχα νέα παιδιά στον στίχο, την Δήμητρα Νεοφύτου, τον Σταύρο Σταύρου(αμφότεροι από Κύπρο)και τον στενό μου φίλο και χρόνιο πιστό συνεργάτη Σταμάτη Πανταζόπουλο. Στο στούντιο είχα δίπλα μου τον Αντρέα Βαιτούδη, σπουδαίος ηχολήπτης και μουσικός, άνθρωπος με αντίληψη και υπέροχο γούστο ,τον Γιώργος Φλαμμουρίδη που έχει το στούντιο GFS PRO και φυσικά τον

Άγγελο Σφακιανάκη

στην διεύθυνση της παραγωγής. Να μην ξεχάσω δε να αναφέρω την πολύτιμη παρουσία της εξαιρετικής Σοφίας Στρατή που τραγούδησε μαζί μου το ΝΑ ΠΟΝΑΜΕ ΚΙ ΟΙ ΔΥΟ(σε στίχους Δήμητρας Νεοφύτου)

Μαρία: Πως γεννιούνται μέσα σου η μελωδία ή οι στίχοι ενός τραγουδιού; Από κάποιες δικές σου εμπειρίες, από εμπειρίες άλλων που έτυχε ν' ακούσεις ή βάζεις μπροστά σου μιά λευκή κόλλα χαρτιού και γράφεις... αποκλεισμένος εθελοντικά σε.. λημέρια και.. σκοτάδια;

Γιώργος: Η γέννηση της μελωδίας, αυτής της πρώτης βασικής μελωδικής γραμμής που ανοίγει έναν νέο δρόμο εκεί που πριν λίγο δεν υπήρχε, είναι μία μοναδική εμπειρία για μένα αλλά και για όσους δεν έχουν μετατρέψει αυτή την διαδικασία σε μία μικρή ή μεγάλη βιομηχανία φασόν τραγουδιών....Έρχεται από κάπου μέσα μας βαθιά, σε εκείνες τις στιγμές όπου αγκαλιά με την κιθάρα σου 'χάνεσαι' σε ένα είδος έκστασης...δεν ξέρω ακούγεται λίγο μυστικιστικό χωρίς να επιδιώκω να του δώσω αυτή την διάσταση. .Οι ήχοι θα'λεγα είναι η φωνή της ψυχής μας χωρίς λόγια...Πολλές φορές μου'χει τύχει εκεί που κάθομαι να μου έρχεται στα καλά καθούμενα μία μελωδία και να αντηχεί δυνατά στο μυαλό μου και να απορώ… 'μα πως στην ευχή τώρα μου έκατσε αυτό;'.. Ίσως φαίνεται έτσι πια λειτουργεί ο εγκέφαλός μου, η ψυχή μου... Επίσης αν έχω γράψει κανέναν καλό στίχο ή κάποιος φίλος μου έχει δώσει κάτι αξιόλογο που μου προκαλεί ένταση. Έχει τύχει πολλές φορές να έχω γράψει μέσα σε 5 λεπτά ένα τραγούδι.... Χωρίς να θέλω να συνεισφέρω κι άλλο στην στερεότυπη μυθολογία του τραγουδοποιού που είδε ένα πουλί να πετά κι έβαλε τα κλάματα (γέλια),γράφω μουσική σε ανύποπτες στιγμές, βασικά στο δωμάτιό μου, μόνος ,ολομόναχος είτε είναι νύχτα ,είτε μέρα....Άλλοτε μέσα από μία ξεδοντιάρικη ακόμα μελωδία ξεπηδούν κάποιοι στίχοι λες και μου τους υπαγόρευσε μία φωνή ,κι άλλοτε ναι...έχω κάτσει κάτω και έχω γράψει κάτι που με απασχολεί πολύ καιρό...Άλλοτε πάλι δεν κάνω απολύτως τίποτα...μα τίποτα...περνάνε μέρες και μήνες πολλές φορές χωρίς καμία απολύτως διάθεση να γράψω κάτι γιατί ξέρω απλά πως δεν έχω διάθεση...σαν να μην έχω βγάλει από πάνω μου ό,τι προηγούμενο έκανα...Θέλει καιρό για μένα...η έμπνευση. Θέλει σεβασμό όπως και κάθε ένα ανυπόταχτο στοιχείο στη ζωή μας, μοιάζει με την θάλασσα ξέρετε....

Μαρία: Ανάμεσα στην προηγούμενη και την τωρινή δισκογραφική σου δουλειά, έχει μεσολαβήσει ένα μεγάλο διάστημα. Ένα κενό. Ήταν.. διάλειμμα που θέλησες εσύ να κάνεις ή προέκυψε λόγω των... πέτρινων χρόνων της δισκογραφίας στην Ελλάδα και νομίζω και διεθνώς;

Γιώργος: Κάθε άλλο παρά έχει συμβεί κάτι τέτοιο...οι δίσκοι δεν είναι λαγουδάκια που ξεπηδούν από το καπέλο του 'μάγου' πρώτον και δεύτερον η προηγούμενή μου δουλειά

"ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ/ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΑΚΟΜΑ"

, αυτό το διπλό album κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2006...Επίσης δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός στον κόσμο. Εξάλλου καλύτερα να πεθυμάς κι εσύ έναν δίσκο σου, αλλά και το κοινό. Η δημιουργία ενός επόμενου δίσκου στην ουσία ξεκινά για μένα μόλις βγω από το στούντιο κι έχω ολοκληρώσει αυτό που έκανα. Αυτό όμως είναι μία διαδικασία που απαιτεί ένα λογικό διάστημα χρόνου για να ωριμάσουν μέσα σου όλα αυτά που ίπτανται ατάκτως σαν μυγάκια γύρω από μία λάμπα που είναι μία κεντρική ιδέα..

Μαρία: "ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ"... λες σ' ένα σημείο στη βιογραφία σου στο Μουσικόραμα, κι' εγώ εισπράττω... θυμό κι' απογοήτευση για κάποιους. Θέλεις να μου πεις κάτι γι' αυτό;

Γιώργος: Το λέω μάλλον στο σημείωμα μου για τον νέο μου δίσκο, αν θυμάμαι καλά κι αυτό είναι ένας στίχος από το τραγούδι 'Η ΟΥΤΟΠΙΑ ΜΟΥ' που είναι κι ένα από τα αγαπημένα μου εκεί μέσα. Ίσα ίσα που δεν σηματοδοτεί κάποια απογοήτευση αυτός ο στίχος, αλλά πείσμα πάνω στην αξιοπρέπεια μας ,στην ακεραιότητά μας και τελικά στην ελπίδα μας και τον αγώνα του καθενός μας για μία καλύτερη ζωή για εμάς αλλά και για όλους...

Μαρία: Έχεις κάτι στα σκαριά δισκογραφικά ή είναι πολύ νωρίς ακόμα;

Γιώργος: Όπως είπα παραπάνω μόλις βγω από το στούντιο αρχίζει και με τρώει μέσα μου το επόμενο βήμα....όχι όμως σαν σκάκι καριέρας οκ; Αλλά καθαρά δημιουργικά πού θα το πάω...δεν ξέρω ακόμα. Έχω τόσα στο κεφάλι μου που μου χτυπάνε την πόρτα και ζητούν μία θέση...Θα δείξει.. Θα δεις, θα ακούσετε όταν έρθει η ώρα.. Τώρα ακούστε αυτή τη δουλειά που μας πήρε τόσο χρόνο εμένα και στους συνεργάτες μου που τους ευχαριστώ για όλα. Χωρίς αυτούς όλα αυτά που ακούτε τώρα δεν θα ήταν εφικτά.

Μαρία: Κι' η ερώτηση.... κρίσεως!!! Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι στο άγνωστο; Κι' αν ναι... τι θάθελες να επισκεφθείς... παρελθόν, μέλλον ή να πας κάπου αλλού;

Γιώργος: Θα κάτσω στ' αυγά μου...Η εποχή μου είναι ό,τι καλύτερο βιώνω, με την έννοια πως από τη μία στο παρελθόν βλέπω εφιαλτικές εικόνες και από την άλλη στο μέλλον τίποτα γιατί δεν είμαι προφήτης κι ούτε θα'θελα και δεν τους συμπαθώ. Έπειτα οι μηχανές του χρόνου ακόμα δεν έχουν εφευρεθεί και αν ποτέ χρησιμοποιηθούν. .εγώ με το ζόρι μπαίνω στο αεροπλάνο τι συζητάμε τώρα(γέλια)...

Μαρία: Ευχαριστώ Γιώργο για το άνοιγμα της ψυχής σου και το ταξίδι στο παρελθόν σου για το χατίρι του Μουσικοράματος!!! (Είδες που μπήκες τελικά στη μηχανή του χρόνου; Εύχομαι το.. ΣΑΒΒΑΤΟ να τραγουδιέται και ν’ ακούγεται παντού..