Κώστας Σμοκοβίτης - συνέντευξη

κι’ απαντώντας μου, με περπάτησε σε μέρη πολύ διαφορετικά απ’ τα σημερινά και σε χρόνια που πρωταγωνιστούσαν οι μεγαλύτερες αξίες του Ελληνικού πενταγράμμου, που θα μείνουν αιώνια στην ψυχή μας…

 Μαρία: Γεια σου Κώστα. Ας ξεκινήσουμε μπαίνοντας στη μηχανή του χρόνου και πηγαίνοντας πίσω στα χρόνια του ξεκινήματός σου. Σπούδασες ένα εντελώς διαφορετικό αντικείμενο απ' αυτό της μουσικής, εκεί στην πατρίδα σου τη Λαμία. Εύλογο λοιπόν είναι να ρωτήσω ποιος σε ώθησε ν' ασχοληθείς με το τραγούδι;

 Κώστας: Ναι σπούδασα ηλεκτρονικά στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών «Η ΛΑΜΙΑΚΗ» στη Λαμία, όπου και γεννήθηκα. Ήταν και είναι το δεύτερο μεράκι μου. Το πρώτο είναι και θα είναι το τραγούδι. Δεν με ώθησε κάποιος στο τραγούδι παρά μόνο η αγάπη μου στη μουσική. Σε ηλικία 3-4 ετών, ο αδερφός της αείμνηστης μητέρας μου, μου έκανε δώρο μια φυσαρμόνικα. Έμαθα μόνος μου και άρχισα να παίζω τις καταπληκτικές μελωδίες του Θεοδωράκη και του Χατζηδάκη. Μέσα στο οικογενειακό μου περιβάλλον είχα υγιή ακούσματα από την μητέρα μου, η οποία ήταν δασκάλα, είχε φωνή αηδονιού και άκουγα τραγούδια που προβάριζε για τις χορωδίες στο σχολείο. Επίσης η αγάπη μου ήταν τα πανηγύρια της περιοχής Λαμίας, όπου άκουγα καταπληκτικούς, αυθεντικούς δημοτικούς τραγουδιστές και μουσικούς. Όλα αυτά τα βιώματα, δημιούργησαν μία στέρεα βάση για την μετέπειτα πορεία μου. Κάποια στιγμή παράτησα τη φυσαρμόνικα, από ένα πρόβλημα που μου δημιούργησε όταν ήμουν στο Λύκειο και άρχισα να βάζω δίσκους και να τραγουδώ μαζί με τους τραγουδιστές που τραγουδούσαν σ’ αυτούς. Έτσι όπως άκουγα τη φωνή μου, μου άρεσε αλλά ήθελα την επιβεβαίωση. Ήρθε από τους φίλους μου και από έναν διαγωνισμό τραγουδιού που έγινε στην «Πανελλήνια Έκθεση Λαμίας», όπου ο Κώστας Βενετσάνος και ο αείμνηστος Χρήστος Μουραμπάς μου έκαναν την τονωτική ένεση. Από 50 συμμετοχές πήρα το πρώτο βραβείο και μου πρότειναν να κάνω ακρόαση σε κάποια εταιρεία δίσκων. Έτσι έγινε, παρουσία του αείμνηστου Πυθαγόρα, του Πάνου Ιατρού που με συνόδευσε στην κιθάρα, του ηχολήπτη Γιώργου Κωνσταντόπουλου και του αείμνηστου επίσης μουσικού παραγωγού Σπύρου Ράλλη για λογαριασμό της «ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑΣ & ΥΙΟΣ» στο STUDIO COLUMBIA στον Περισσό. Ύστερα όλα πήραν το δρόμο τους.

Μαρία: Μετά τα πρώτα σου βήματα στη δισκογραφική εταιρία ΜΙΝΟΣ ΜΑΤΣΑΣ και ΥΙΟΣ, ασχολήθηκες πολύ με το θέατρο. Σε ποιες παραστάσεις και πότε;

Κώστας: Το 1972, ο συνθέτης Βασίλης Δημητρίου με επέλεξε με την Χάρις Αλεξίου να ερμηνεύσουμε τα τραγούδια σε στίχους του αείμνηστου Μπόστ, για την παράσταση «Τα χρυσά φτερά» της Ραλλούς Μάνου στο Αρχαίο Θέατρο Πειραιά. Το 1974, όταν επέστρεψε ο Μίκης Θεοδωράκης από το Παρίσι, έγραψε τη μουσική για δύο θεατρικές παραστάσεις: «Προδομένος λαός» - «Μαντώ Μαυρογένους» σε στίχους Βαγγέλη Γκούφα, όπου συμμετείχα με την Χαρούλα Αλεξίου, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Μάνο Κατράκη και όλο τον θίασο που ανέβηκε στο θέατρο της Αλίκης. Και «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» σε στίχους του Νότη Περγιάλη, όπου συμμετείχα με την Χαρούλα Αλεξίου, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και όλο τον θίασο που ανέβηκε στο θέατρο «Κάβα» της οδού Σταδίου από τον θίασο του Νίκου Χατζίσκου και της Τιτίκας Νικηφοράκη.

Μαρία: Με την τηλεόραση πότε γνωρίζεσαι για πρώτη φορά;

Κώστας: Με την τηλεόραση και μάλιστα την ασπρόμαυρη έρχομαι σε επαφή για πρώτη φορά το 1974, σε μουσικά προγράμματα του Γιώργου Παπαστεφάνου και στα τραγούδια του «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ» του Μάνου Λοίζου και του Δημήτρη Χριστοδούλου.

Μαρία: Πως έκανες τα πρώτα σου βήματα στη δισκογραφία;

Κώστας: Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησα για λογαριασμό της «ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑΣ & ΥΙΟΣ», ήταν «Ο Χάρος βγήκε παγανιά» και «Μια Κεφαλλονίτισσα» το 1972.

Μαρία: Συνεργάστηκες με τους πιο μεγάλους Έλληνες συνθέτες και στιχουργούς και σε βρίσκω πολύ τυχερό γι' αυτό. Πώς ήταν αυτές οι συνεργασίες και τι σούχει μείνει απ' την... αύρα τους;

Κώστας: Και βέβαια είμαι τυχερός, διότι τα τραγούδια που μού εμπιστεύθηκαν όλα αυτά τα ιερά τέρατα της

Αρχείο ΕΡΤ Το μανιφέστο Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος Στίχοι: Ρασούλης Μανώλης

μουσικής και του στίχου, τα θεωρώ προίκα στο σεντούκι μου και καμαρώνω. Όλες αυτές οι συνεργασίες ήταν μαγευτικές και ιδιαίτερες. Θα τις θυμάμαι με σεβασμό και αγάπη διότι η κάθε μία απ’ αυτές ήταν ξεχωριστή. Ήταν ευλογία για μένα να με διευθύνουν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Λοίζος, ο Σταύρος Κουγιουμτζής, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Θόδωρος Δερβενιώτης, ο Γιώργος Μητσάκης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης, ο Τάκης Σούκας, ο Μιχάλης Τερζής, ο Χρήστος Γκάρτζος κ.α, πάντα με μοναδικό τρόπο ο καθένας απ’ αυτούς.

Μαρία: Μπορείς να με ξεναγήσεις στα κυριότερα... στέκια σου στη δισκογραφία.. Δίσκους που σίγουρα άφησαν εποχή..

Κώστας: Θεωρώ πως το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας μου είναι σημαντικό, όπως: «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ», «ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ», «ΓΙΑ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ», «Ω ΤΙ ΚΟΣΜΟΣ ΜΠΑΜΠΑ», «ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ», «ΤΡΕΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ». Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες οι οποίες αδικήθηκαν, διότι δεν διαφημίστηκαν με αποτέλεσμα, να μην τις γνωρίζει πολύς κόσμος.

Μαρία: Εμφανίστηκες σε άπειρες συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ποιες σε σημάδεψαν που λένε και ειδικά στο εξωτερικό που είχες να κάνεις με τον απόδημο Ελληνισμό και την αγιάτρευτη νοσταλγία τους για την πατρίδα..

Κώστας: Σε όλον τον Απόδημο Ελληνισμό που είχα την τύχη να επισκεφθώ (Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Γερμανία, Αυστρία, Βρυξέλες, Ελβετία κ.λ.π), ένοιωσα περισσότερο ΕΛΛΗΝΑΣ, απ’ ότι εδώ στην Ελλάδα. Οι συμπατριώτες μας αυτοί κρατάνε γερά τα ήθη και τα έθιμα της Πατρίδας μας, ενώ εμείς έχουμε ως πρότυπο τα ξενόφερτα. Πιστεύουν στις αξίες μας, στον πολιτισμό μας, διατηρούν άσβεστη τη φλόγα της νοσταλγίας για την Πατρίδα και έχουν πολύ ψηλά την Ελλάδα. Έχω κάνει πολλές συναυλίες εντός Ελλάδας και μου έχουν μείνει πολύ γλυκές αναμνήσεις απ’ αυτές. Εκείνη όμως που θα μου μείνει αξέχαστη και με μεγάλη συγκίνηση, ήταν η συναυλία που συμμετείχα με την Αλέκα Αλιμπέρτη και που μας διεύθυνε ο Μάνος Λοίζος στο Γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λ. Αλεξάνδρας τον Σεπτέμβριο του 1974, στα «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ» που κινηματογράφησε ο Νίκος Κούνδουρος.

Αρχείο ΕΡΤ (Αφιέρωμα στον Μάνο Λοϊζο) Καλημέρα ήλιε

Μαρία: "ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ".. είναι η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά, που σε σύστησε στον κόσμο και περιέχει κομμάτια που τραγουδιούνται ακόμα και θα τραγουδιούνται. Πως προέκυψε και ποιοι ήταν οι συντελεστές της;

Κώστας: Ο Αχιλλέας Θεοφίλου, μαζί με τον Μάκη Μάτσα, με έστειλαν το Πάσχα του 1973 στο Λοίζο για να με ακούσει. Πήγα στο σπίτι του στο Χολαργό κι αφού με άκουσε στο τραγούδι “Στην απάνω γειτονίτσα” (“Η γοργόνα”), μου έδωσε μια μπομπίνα και μου είπε, “πάρε αυτά τα τραγούδια και να τα φυλάξεις καλύτερα κι απ’ τα δυο σου μάτια”! Πρόσεξε, μου είπε, γιατί είχαμε χούντα. Τα έμαθα όλα τα τραγούδια του δίσκου κι αυτά που είπε η Χαρούλα, αλλά  δεν υπήρχαν, μέσα το “Καλημέρα Ήλιε” και το “Δώδεκα παιδιά”. Αυτά συμπληρώθηκαν στην πορεία.  Είχε έρθει καλοκαίρι κι ο Μάνος πηγαινοερχόταν Πόρτο Ράφτη – Αθήνα. Τον πήρα λοιπόν τηλέφωνο και του είπα, τα ’μαθα!  Πήγαμε στο στούντιο Κολούμπια στον Περισσό και τα γράψαμε όλα με τη φωνή μου και κατόπιν, τα πήρε, να τ’ ακούσει και να κρίνει, σε ποια είμαι καλός και ποια μου πάνε. Μετά τα μοίρασε κι έδωσε και στη Χαρούλα και ξεκινήσαμε τις τελικές ηχογραφήσεις. Οι ορχήστρες γράφτηκαν στο στούντιο του Γιάννη Σμυρναίου, Πατησίων και Σκαραμαγκά, με πάρα πολύ καλούς μουσικούς, Νικολόπουλο, Πολυκανδριώτη, Λαβράνο, Τσεμπερούλη κ.ά. Μετά, πήρε τις πολυκάναλες ταινίες με τις ορχήστρες και πήγαμε στο στούντιο Κολούμπια στον Περισσό, για να γράψουμε τις φωνές και μάλιστα, γράφαμε πότε στο στούντιο 1, πότε στο στούντιο 2 και πότε στο στούντιο 3, μεσ’ στα δέντρα, για να χάσουν τα ίχνη μας, γιατί είχαμε χούντα. Υπήρχε μυστικισμός, ο Λοίζος φοβόταν, γιατί, κάθε λίγο και λιγάκι, τον έπαιρναν στην ασφάλεια. Θυμάμαι, πριν ξεκινήσουμε να βάλουμε τις φωνές, με έπιασε ο Χριστοδούλου – με τον οποίο, απ’ όσο γνωρίζω το ‘χε απωθημένο ο Λοϊζος να γράψει μαζί του – είδε μάλλον το νεαρό της ηλικίας μου, 22 χρονών ήμουν, με τράβηξε παραδίπλα και μου είπε… «Κώστα παιδί μου, έχεις καταλάβει τι σημαντικό έργο πρόκειται να ερμηνεύσεις;»  Νόμιζε, πως ένα 22χρονο παλικάρι, θα ’χει το μυαλό πάνω απ’ τη σκούφια του! Του απάντησα…. «Κύριε Χριστοδούλου και γραφή και ανάγνωση γνωρίζω, έχω τελειώσει το “μικρό Πολυτεχνείο”, βεβαίως κι έχω καταλάβει!».
Το “Δώδεκα παιδιά”, αφού το γράψαμε, πήγε στη λογοκρισία και μας το γύρισαν με τους απαγορευμένους στίχους. Το διόρθωσε ο Χριστοδούλου και το είπα ξανά, με τους διορθωμένους στίχους, μαζί με τη Χορωδία

Δώδεκα παιδιά - Μάνος ΛοΪζος Είναι ένα τραγούδι ερμηνείας Κώστα Σμοκοβίτη και μουσικής Λοϊζου και κυκλοφόρησε με τον δίσκο (Καλημέρα ήλιε). Έχει σαν σημείο αναφοράς τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

του Εθνικού Ωδείου του Κακίτση. Τα “Δώδεκα παιδιά” γράφτηκαν για την επιτροπή του Πολυτεχνείου, η οποία ήταν 12μελής. Είχαν περάσει περίπου 10 μέρες, αφότου τα είχαμε γράψει όλα τα κομμάτια και με πήρε τηλέφωνο ο Μάνος και μου ’πε… «Κώστα έχουμε στούντιο».  Υπέθεσα ότι κάποια επανάληψη θα θέλει να κάνει σε ’κάνα τραγούδι ή κάτι δεν θα του άρεσε. Αλλά, όταν πήγα στο στούντιο, είδα και την ορχήστρα εκεί. Ο Μάνος καθόταν στο πιάνο και μου είπε… έλα δίπλα μου και προσπάθησε να μάθεις γρήγορα το τραγούδι που θα σου παίξω…. Μοίρασε παρτιτούρες στους μουσικούς και το άκουσα 2-3 φορές με οδηγό τη φωνή του. Μόλις τέλειωσαν και φύγανε οι μουσικοί, γράψαμε τη φωνή κατευθείαν. H ερμηνεία αυτή που υπάρχει στο δίσκο, είναι αυτή, όπως το έμαθα το τραγούδι μέσα στο στούντιο! Αφού μόλις το είπα και βγήκα έξω από το στούντιο, προσπαθούσα να το τραγουδήσω και δε θυμόμουνα τη μελωδία. Δεν είχα προλάβει να το χωνέψω! Ο δίσκος βγήκε, ανεπίσημα, το Δεκέμβρη του ’73, πάνω στα επεισόδια του Πολυτεχνείου κι, επίσημα, το Γενάρη του ’74. Το “Καλημέρα Ήλιε” και τα “Δώδεκα παιδιά”, παίζονταν μαζί με το “Πότε θα κάνει ξαστεριά” και τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Μάλιστα, το “Καλημέρα Ήλιε”, κινδύνεψε να κοπεί τότε από τη λογοκρισία μαζί με τα τραγούδια του Θεοδωράκη! Συγκεκριμένα, στις αρχές του ’74, όλα τα τραγούδια του Μίκη κόπηκαν από τη λογοκρισία, ακόμα και τα ερωτικά του! Και μαζί κόπηκε και το “Καλημέρα ήλιε”, γιατί νόμιζαν ότι ήταν του Θεοδωράκη. Παρενέβη η εταιρεία στην επιτροπή λογοκρισίας και τους είπε ότι το τραγούδι δεν είναι του Θεοδωράκη αλλά του Λοίζου κι έτσι άρθηκε η απαγόρευση. Από τότε άρχισε να παίζεται στο ραδιόφωνο και θέριεψε!

Μαρία: Από τριάντα ολόκληρα χρόνια νυχτερινών εμφανίσεων με αξιόλογες συνεργασίες και τριβή με το κοινό, σίγουρα θα αποκόμισες εμπειρίες ζωής. Πες μου γι' αυτό..

Κώστας: Έχω νοιώσει ανάμικτα συναισθήματα από τους διαφορετικούς χώρους που εργάσθηκα, μεγάλα κέντρα διασκέδασης, μπουάτ της Πλάκας, αναψυκτήρια, πρωϊνά Κυριακών σε κινηματογράφους των Αθηνών κ.λ.π Άλλοι άνθρωποι συμμετείχαν μ’ αυτό που ζούσαν (τραγουδούσαν, χόρευαν) και ήταν ήσυχοι και άλλοι ήταν αδιάφοροι, έκαναν ζημιές (σπασίματα, φασαρίες) για να τους προσέξουν και να κάνουν επίδειξη.

Μαρία: Φεστιβάλ Ελληνικού τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Μεγάλο κεφάλαιο για το Ελληνικό τραγούδι, που άγνωστο για ποιους λόγους μπήκε πάλι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Παίρνεις μέρος το 1997 κι' αποσπάς το τρίτο βραβείο με το τραγούδι "ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ" σε μουσική Παναγιώτη Αποστολίδη και στίχους του ποιητή Δημήτρη Μπρούχου. Πες μου πως ένοιωσες κι' αν τέτοιοι διαγωνισμοί θα πρέπει να κρατάνε στα χρόνια για το.. πολύτιμό τους;

Αρχείο ΕΡΤ Μουσική:Παναγιώτης Αποστολίδης Στίχοι:Δημήτρης Μπρούχος Τρίτο βραβείο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης(1977)

Κώστας: Το τραγούδι «ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΑ ΤΡΕΝΑ» που ερμήνευσα, έτυχε μεγάλης αποδοχής από τον κόσμο και αυτό που ένοιωσα ήταν μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά. Πρέπει να υπάρχουν αυτού του είδους οι διαγωνισμοί τραγουδιού και να εξελίσσονται.

Μαρία: Παράλληλα με το τραγούδι εργαζόσουν στον Ο.Τ.Ε. Πως μπορούσες να μοιράζεσαι ανάμεσα στα δυό εκ διαμέτρου αντίθετα επαγγέλματά σου;

Κώστας: Επειδή αγαπούσα και τα δύο αυτά επαγγέλματα, προσπαθούσα να ανταποκρίνομαι εξ’ ίσου καλά.

Μαρία: Τιμήθηκες από συλλόγους και οργανισμούς αρκετές φορές για την πολιτιστική σου προσφορά σε διάφορους τομείς. Πες μου λίγα λόγια γι' αυτό.

Κώστας: Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε όλους αυτούς που με τίμησαν, διότι τέτοιες πράξεις τιμούν τους ίδιους και σου δίνουν κουράγιο και δύναμη να συνεχίσεις.

Μαρία: Και φτάνουμε στο σήμερα. Σχέδια για βήματα μελλοντικά στο τραγούδι υπάρχουν στο μυαλό σου;

Κώστας: Και βέβαια υπάρχουν. Ένα απ’ αυτά βρίσκεται ήδη στο τέλος του. Συγκεκριμένα πρόκειται για μια σύγχρονη και γνήσια λαϊκή δισκογραφική δουλειά που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα και που πιστεύω ότι θα αρέσει στον πολύ κόσμο. Οι μουσικές των κομματιών ανήκουν σε έναν σχετικά νέο συνθέτη, ταλαντούχο, τον Βασίλη Σδούκο. Τους στίχους τους, υπογράφουν ο Δημήτρης Κούτρας, ο  Γιάννης Νικολαίδης, ο Λάζαρος Τσόλκας και τιμητικά, οι αγαπημένοι μου φίλοι, ο Φίλιππος Γράψας, ο Δημήτρης Ιατρόπουλος κι ο Δημήτρης Μπρούχος. Με πολλή χαρά, δέχτηκε να συμμετάσχει, σ’ ένα ντουέτο, και να τραγουδήσει μαζί μου η Πίτσα Παπαδοπούλου, την οποία  θεωρώ μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια, πολύ καλή μου φίλη και την ευχαριστώ από καρδιάς.

Μαρία: Σε ικανοποιεί η σημερινή εικόνα του τραγουδιού και του χώρου της μουσικής γενικά στην Ελλάδα;

Κώστας: Όχι. Επειδή έζησα την καλή εποχή του τραγουδιού, έχω όλο το δικαίωμα να είμαι επιλεκτικός. Και σήμερα γίνονται κάποιες καλές προσπάθειες αλλά χάνονται γιατί υπερτερούν τα σκουπίδια που πλασάρουν και μας βομβαρδίζουν τα Μ.Μ.Ε.

Μαρία: Πολιτική στην Ελλάδα. Τι μέλλει γενέσθαι κατά τη γνώμη σου; Πως θα βρεθεί η χρυσή τομή για να πάρει ανάσα ένα σύστημα που είναι προφανές πως καταρρέει;

Κώστας: Να βάλει το χέρι Του ο μεγάλος καλός Θεός

Μαρία: Αν ξανάπιανες απ' την αρχή τη ζωή σου, θα ξαναδιάλεγες τον ίδιο δρόμο... του τραγουδιού δηλαδή ή θα τον απέφευγες γιατί τώρα ξέρεις πως είναι γεμάτος συμπληγάδες;
 
Κώστας: Πάλι τον ίδιο δρόμο θα διάλεγα, αλλά τώρα θα πρόσεχα τις παγίδες του.

Μαρία: Θα εμφανίζεσαι κάπου το φετινό χειμώνα;

Κώστας: Φέτος το χειμώνα δεν θα εμφανίζομαι κάπου σταθερά, αλλά θα εμφανίζομαι σε κάποια αφιερώματα μεγάλων δημιουργών στην Αθήνα, στην περιφέρεια και πιθανόν στο εξωτερικό.

Μαρία: Με ποιον σύγχρονο συνθέτη ή στιχουργό θα συνεργαζόσουν ευχαρίστως;

Κώστας: Με όλους αυτούς που έχουν ταλέντο, σέβονται και αγαπούν το καλό Ελληνικό τραγούδι.

Μαρία: Τα σημερινά τραγούδια σίγουρα δεν έχουν το χρώμα κα την αμεσότητα των παλιών. Τι νομίζεις πως φταίει γι' αυτό; Υπάρχει ελπίδα για αναβίωση;

Κώστας: Φταίει το γεγονός ότι τα σημερινά τραγούδια δεν γράφονται με πόνο ψυχής, μεράκι, συναίσθημα και αλήθεια, είναι εύπεπτα και αβασάνιστα. Αν θα αναβιώσει το σημερινό τραγούδι εξαρτάται απ’ όλους εμάς.

Μαρία: Και μια ερώτηση, που θα περιμένει την απάντησή της πολύς κόσμος..  Το «Καλημέρα ήλιε» πώς έγινε έμβλημα του ΠΑΣΟΚ;

Κώστας: Το δίσκο “Καλημέρα ήλιε”, όπως σου είπα τον γράψαμε το 1973, το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι γνωστό, ιδρύθηκε το 1974.  Όταν, βέβαια, κυκλοφόρησε ο δίσκος, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν στην Ελλάδα, ήταν στον Καναδά.. Ο Κίμωνας Κουλούρης με τον οποίον μίλησα, μου είπε πως εκείνον τον καιρό πήγαινε και έβλεπε τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Καναδά, αφού ήταν στενός του συνεργάτης όπως και ο Αντώνης Λιβάνης. Του πήγε τον δίσκο και όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου άκουσε το τραγούδι που αναφερόταν στον ήλιο, επειδή ήταν αισιόδοξος άνθρωπος και αγαπούσε τον ήλιο, το φως και τη θάλασσα, του έδωσε την ιδέα για τον ήλιο ως έμβλημα του κόμματος.

Μαρία: Ας υποθέσουμε όπως είπαμε και στην αρχή, πως πραγματικά υπάρχει μηχανή του χρόνου. Θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι.. που θάθελες να βρεθείς, στο παρελθόν, στο μέλλον  ή κάπου αλλού;

Κώστας: Επειδή το παρελθόν το έζησα, το μέλλον μου είναι άγνωστο, προτιμώ το παρόν.

Μαρία: Ευχαριστώ πολύ Κώστα. Ελπίζω να σε… ταξίδεψα αρκετά σε αναμνήσεις τέτοιες που άμα τις ανασκαλέψει η ψυχή, το πιο γλυκό χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη. Σου εύχομαι καλά.. ξαναξεκινήματα σε δισκογραφία και σ’ όπου αλλού…

Κώστας Σμοκοβίτης: Βιογραφικό & δισκογραφία