Βαγγέλης Σίμος - Συνέντευξη Κυριακές που δεν έφυγαν

Βαγγέλης Σίμος - Κυριακές  που δεν έφυγαν - Συνέντευξη στον Κώστα Παπασπήλιου.
Ξεκινώντας  μια κουβέντα με τον Βαγγέλη Σίμο νιώθεις ότι όλα ανατρέπονται. Ξεχνάς τις ερωτήσεις που είχες  στο μυαλό να του θέσεις γιατί προκύπτουν άλλες πιο ενδιαφέρουσες.

Αισθάνεσαι ότι ξεκινάς ένα ταξίδι μαζί του στο παρελθόν, γιατί για τον Βαγγέλη Σίμο η ζωή είναι ένα παραμύθι γεμάτο συγκινήσεις, εκπλήξεις, μαγικά πρόσωπα, λόγια και χρώματα, ένα ταξίδι του αυθόρμητου, της υπομονής και της θέλησης, σ’ ένα κόσμο που τον ομορφαίνει η ίδια η καθημερινότητα. Αυτή την καθημερινότητα, χωρίς να τη στολίζει, την ανυψώνει με τους απλούς και απέριττους στίχους του και το αυθεντικό μουσικό του ρούχο, που κάθε φορά τους ντύνει.

Ο Βαγγέλης Σίμος δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά γενικός και αόριστος. Τα τραγούδια του λειτουργούν σε δυο επίπεδα. Θεματικά τα ορίζουν ο έρωτας, η νύχτα, η θάλασσα, η μνήμη, η μοναξιά, η νοσταλγία και στο βάθος τους, στο δεύτερο επίπεδο, αποτελούν καταγραφή προσωπικών βιωμάτων και απεικονίσεων, καταστάσεων που παρατήρησε και ταυτίστηκε μαζί τους. Με όση αντοχή διαθέτει αντιπαλεύει τη φθορά και την αλλοτρίωση με επιμονή στις πολιτιστικές του αξίες, στη λαϊκή έμπνευση, αλλά και στις προσεκτικές τομές στο έντεχνο ύφος.

Κουβεντιάζοντας μαζί του αντιλαμβάνεσαι ότι δεν πάσχει από καλλιτεχνικό ναρκισσισμό, δεν παριστάνει τον διανοούμενο, δεν περιφρονεί, δεν σνομπάρει, είναι απλός, ζεστός, ταπεινός, ανθρώπινος, έχει δηλαδή όλα αυτά τα μοναδικά στοιχεία ενός δημιουργού με πολλές ικανότητες.

  Κώστας: Ποιά  ήταν η πρώτη εκδήλωση της ανάγκης να εκφραστείς μέσα από  τους στίχους και  τη μουσική;

  Βαγγέλης: Είμαι γεννημένος στην Αμοργό. Ο αδερφός  της μητέρας μου, ο Μήτσος Σκοπελίτης, είναι ο καλύτερος οργανοπαίχτης  στο νησί. Θυμάμαι με πόσο πάθος  έπαιζε τις αμοργιανές μαντινάδες του κι εγώ παιδί να τρέχω να του ψιθυρίζω στο αυτί στιχάκια που αυτοσχέδια δημιουργούσα, ανάλογα με τις στιγμές.

  Κώστας: Πώς από το νησιώτικο τραγούδι δεθήκατε και με το λαϊκό;

  Βαγγέλης: Αν  και γεννημένος σε νησί μεγάλωσα στην Αθήνα, σε μια όμορφη συνοικία, στην Άνω Χαραυγή Υμηττού. Ο πατέρας μου είχε τη διαχείριση του κινηματογράφου της γειτονιάς. Ο κινηματογράφος εκείνη την εποχή ήταν μαγνήτης έλξης των ανθρώπων της γειτονιάς. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο, ήταν τρόπος διασκέδασης. Έτσι έβλεπα παιδί στις ελληνικές ταινίες τα μεγάλα ονόματα και τις μορφές του ελληνικού τραγουδιού να συμμετέχουν και να τραγουδούν. Πολύ συχνά έρχονταν και εμφανίζονταν με την ορχήστρα τους και τραγουδούσαν η Καίτη Γκεύ, η Πόλυ Πάνου με τον Γιάννη Καραμπεσίνη, Ο Σπύρος Ζαγοραίος με τη Ζωή Ζαγοραίου, ο Πάνος Γαβαλάς με τη Ρία Κούρτη, ο Βαγγέλης Περπινιάδης με τη Ρία Νόρμα, η Μαίρη Λίντα με τον Μανώλη Χιώτη. Έτσι δέθηκα και με το λαϊκό τραγούδι και το λάτρεψα. Θυμάμαι είχα αγοράσει ένα πικ-απ και μάζευα δισκάκια 45 στροφών, που τα τραγούδια τους, από τις πολλές επαναλήψεις, δεν ακούγονταν πια μέσα από τις χαρακιές των δίσκων. Ήμουν το μοναδικό παιδί στο σχολείο που ξόδευα όλο το χαρτζιλίκι μου για ν’ αγοράσω ένα από τα πρώτα μαγνητόφωνα της εποχής. – Ήταν μικρής ταινίας-μπομπίνας και μάρκας «Grunding», που το χρησιμοποιούσα για να μαγνητοφωνώ εκπομπές και να γράφω τραγούδια και να μουρμουρίζω μελωδίες. Ήταν τα πρώτα φανερώματα μιας συνθετικής ικανότητα, που δεν είχα συνειδητοποιήσει.

  Κώστας: Ποιούς  τραγουδιστές και  συνθέτες θαύμαζες εκείνη την εποχή;

  Βαγγέλης: Τη  Γιώτα Λύδια και την Ειρήνη Κονιτοπούλου τις αγάπησα με πάθος, καθώς και τα τραγούδια τους μέσα στα πανηγύρια και στα γλέντια  που αντηχούσαν μαγικά στην παιδική  μου ψυχή. Αργότερα, η Καίτη Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Βαγγέλης Περπινιάδης, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Πάνος Γαβαλάς, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μπάμπης Μπακάλης, ο Μάρκος Βαμβακάρης, Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, ο Κώστας Βίρβος, ο Θεόδωρος Δερβενιώτης, ο Γιώργος Μιτσάκης, ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης, ο Απόστολος Καλδάρας, ενώ παράλληλα, στο ελαφρό τραγούδι μου άρεσαν η Νάνα Μούσχουρη, η Τζένη Βάνου, ο Γιάννης Βογιατζής, η Νάντια Κωνσταντοπούλου, η Κλειώ Δενάρδου, η Άντζελα Ζήλια, ο Τέρης Χρυσός και άλλη.

  Κώστας: Πώς δεθήκατε με την εποχή του Νέου Κύματος και του έντεχνου τραγουδιού;

  Βαγγέλης:  Με  την εμφάνιση των Μίκη Θεοδωράκη  και Χατζιδάκη, που ήταν ως γνωστό η αφετηρία ενός μεγάλου μουσικού κινήματος, δεν μπορούσα φυσικά να αποδεχτώ ότι το λαϊκό τραγούδι τελειώνει, έτσι καθώς άνοιγα τα ημίωρα της  Columbia και της Odeon να το περιορίζουν, κάτι με ενοχλούσε βαθιά μέσα μου και με εκνεύριζε και δεν μου επέτρεπε να κατανοήσω και να αποδεχτώ την μεγάλη αξία των έντεχνων τραγουδιών, που αργότερα ανακάλυψα και σεβάστηκα. Θυμάμαι πως με πείραζε και ενοχλούσε ν’ ακούω τη Βίκυ Μοσχολιού, με το υπέροχο χρώμα της φωνής της, στα «Δειλινά» του Ζαμπέτα ή το χάθηκε το «Χάθηκε το φεγγάρι» και προτιμούσα να ακούω τις δικές μου λατρεμένες φωνές, που ένιωθα να δύουν. Και αυτό συνέβαινε γιατί η ζωή μου και η συνείδησή μου είχαν συνδεθεί απόλυτα και ταυτιστεί με το λαϊκό τραγούδι και δεν μπορούσα να κατανοήσω πως η εποχή άλλαζε. Ήρθε όμως η στιγμή που οι αγαπημένοι μου τραγουδιστές, Γιώτα Λύδια και Στέλιος Καζαντζίδης, τραγούδησαν Θεοδωράκη, η Πόλυ Πάνου Ξαρχάκο, οπότε άρχισα να συμπαθώ και αργότερα να αγαπήσω το έντεχνο τραγούδι.

  Κώστας: Ποιοί τραγουδιστές και  συνθέτες σας ενέπνευσαν την περίοδο εκείνη της  μεταπολίτευσης;

  Βαγγέλης: Λάτρευσα  τους Γιώργο Νταλάρα, Χάρις Αλεξίου, Γιάννη Πάριο, Δήμητρα Γαλάνη, Μανώλη Μητσιά, Γιάννη Πουλόπουλο, Άννα Βίσση, Μίκυ Θεοδωράκη, Μάνο Χατζιδάκη, Γιάννη Σπανό, Δήμο Μούτση, Νίκο Γκάτσο, Σταύρο Ξαρχάκο, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Χρήστο Λεοντή, Σταύρο Κουγιουμτζή, Γιώργο Κατσαρό, Μίμη Πλέσσα, Γιώργο Χατζηνάσιο, ενώ, παράλληλα, από τους νεότερους του λαϊκού τραγουδιού τον Άκη Πάνου, Τάκη Σούκα και τον Χρήστο Νικολόπουλο.

  Κώστας: Πώς ξεκίνησε η καριέρα  σας με τα μεγάλα ονόματα;

 Βαγγέλης: Αρχές της δεκαετίας του 1970 γνωρίζω  τον φοιτητή της Νομικής και  συνθέτη Νίκο Παπακώστα. Έτσι άρχισε η πρώτη συνεργασία με μεγάλα ονόματα σε πολιτικές συναυλίες όπως της Ελένης Βιτάλη, της Άννας Βίσση κ.ά. Αργότερα συνεργάστηκα με τον συνθέτη και τραγουδιστή Αντώνη Πολίτη, κάνοντας δισκογραφία με μεγάλα ονόματα, όπως Αντώνη Καλογιάννη, Μανώλη Αγγελόπουλο, Καίτη Γκρέυ κ.ά. 

  Κώστας: Από πότε εκφράζεστε και  σαν συνθέτης;

  Βαγγέλης: Τις συνθετικές μου ικανότητες τις δοκίμασα το 1984 με μια ολοκληρωμένη μου δουλειά σε στίχους και μουσική, που είχε τίτλο «Τα τραγούδια της φαμίλιας». Ήταν τραγούδια με λαϊκορεμπέτικη φόρμα και τα τραγούδησαν τρία νέα παιδιά της εποχής εκείνης: ο Γιώργος Τζωρτζής, η Κατερίνα Αντωνίου και ο Θανάσης Βαμβακούλας. Ακολούθησε και άλλη ολοκληρωμένη συνθετικά δουλειά μου, με τίτλο «Όμορφό μου καλοκαίρι», με τους Ελένη Βιτάλη, Ελένη Λεγάκη, Ηλία Κλωναρίδη και ύστερα άλλες είκοσι (20) ολοκληρωμένες δουλειές μου, πότε σαν στιχουργός πότε σαν συνθέτης, ή και με τις δυο ιδιότητές μου.

  Κώστας: Ποιοί σπουδαίοι καλλιτέχνες έχουν ερμηνεύσει τραγούδια σας;

  Βαγγέλης: Είναι πάρα πολλοί και όλοι είναι σπουδαίοι. Μπορεί βέβαια μερικοί να μην είναι  μεγάλα ονόματα, αλλά όλοι είναι μεγάλες  φωνές, και τους ευχαριστώ όλους  για τη συνεργασία μας, αλλά και για το συναίσθημα που εκφράστηκε μέσα από την ερμηνεία τους, όπως π.χ. η Καίτη Γκρέυ, η Γιώτα Λύδια, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Αντώνης Καλογιάννης, η Ελένη Βιτάλη, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Βασίλης Λέκκας, η Μαρία Σουλτάτου, ο Ηλίας Κλωναρίδης, ο Αλέξανδρος Χατζής, η Ελένη Λεγάκη, ο Βαγγέλης και η Νάσια Κονιτοπούλου, η Μαρία Σκουλά, η Μαρία Νομικού, ο Μάνος Μουντάκης και πολλοί άλλοι, που ας με συγχωρέσουν που δεν μπορώ να τους αναφέρω.  

  Κώστας: Τί  σας έκανε ιδιαίτερη  εντύπωση από τις  συνεργασίες σας  αυτές;

  Βαγγέλης: Η Καίτη Γκρέυ με εντυπωσίασε, εκτός από τη μεγάλη φωνή της, η θέληση και ο δυναμισμός της. Η Γιώτα Λύδια, πέρα από τη μαγική φωνή της, το ήθος και η αξιοπρέπειά της. Η Ελένη Βιτάλη για τη μοναδικότητα της ερμηνείας της, την αγνότητα και τη γλυκύτητά της. Ο Μανώλης Αγγελόπουλος, πέρα από την τεράστια φωνή του, η ευαισθησία του και το φιλότιμό του. Ο Ζαμπέτας για τη μοναδικότητα του παιξίματός του, για τη συνθετική του ικανότητα, αλλά και για το πηγαίο χιούμορ του. Η Πίτσα Παπαδοπούλου για την άνεση που ερμήνευε μοναδικά στην ηχογράφηση τα τραγούδια μου, για την αυθεντικότητα και για την καλοσύνη. Ο Βασίλης Λέκκας για την πλήρη κατάρτισή του στη μουσική, τη θεατρικότητά του και την ευγένειά του. Η Μαρία Σουλτάτου για την τεράστια φωνή της αλλά και τον επαγγελματισμό της. Η Ελένη Λεγάκη για την αυθεντικότητα της φωνής της και την αγάπη της στην παράδοση. Ο Γιώργος Κόρος για τη μαεστρία και την ψυχή στο παίξιμό του. Η Μαρία Σκουλά για την ερμηνεία της και την αμεσότητά της στο παραδοσιακό τραγούδι. Ο Βαγγέλης Κονιτόπουλος για την κατάρτισή του στα έγχορδα παραδοσιακά όργανα και την ερμηνεία του.

  Κώστας: Έχετε ετοιμάσει κάποια καινούρια σας  δουλειά;

  Βαγγέλης: Αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί ένα CD, που έχει γενικό τίτλο «Κυριακές που δεν έφυγαν». Πρόκειται για μια συλλογή με λαϊκά και παραδοσιακά χρώματα, ένα απόσταγμα της δουλειάς των τελευταίων είκοσι χρόνων με είκοσι δύο (22) τραγούδια, από τα οποία τα τέσσερα (4) είναι νέα και τα ερμηνεύει η Πίτσα Παπαδοπούλου.