Διονύσης Τσακνής - Συνέντευξη

Ο Διονύσης Τσακνής, με απαντήσεις σαφείς κι’ εμπεριστατωμένες, κατασταλαγμένος στις απόψεις του, πολιτικοποιημένος με τη φευγάτη έννοια της πολιτικοποίησης, πολιτικοποιημένος με τη φευγάτη έννοια της πολιτικοποίησης,

καταγγέλλοντας τα κακώς κείμενα, αναγγέλλοντας τα σχέδιά του για το μέλλον και βουτώντας στο παρελθόν του για να μας δώσει πληροφορίες για την πορεία της ζωής και της καριέρας του.. Μια συνέντευξη που χάρηκα ιδιαίτερα, γιατί βρήκα τον.. ανακρινόμενο έτοιμο να πει τη γνώμη του αληθινά, δίχως δισταγμούς και ψεύτικα κρατήματα..

  Μαρία: Πως είδατε τα πρόσφατα γεγονότα, την τραγωδία στη Marfin και τη μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας του κόσμου;

   Διονύσης: Είναι δύο ξεχωριστά γεγονότα, πολύ μεγάλης σημασίας και τα δύο. Η πορεία των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, μία από τις σπουδαιότερες πορείες των τελευταίων τριάντα χρόνων, σκιάστηκε από τον θάνατο τριών αθώων ανθρώπων, ένα γεγονός που ο τρόπος με τον οποίο έγινε, δείχνει ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίος, διότι λειτούργησε φοβικά αφενός και αφετέρου έδωσε την ευκαιρία σε κάποιους να συκοφαντήσουν τους αγώνες των εργαζομένων που ειρηνικά διαδήλωσαν τη μέρα εκείνη…

  Μαρία: Νομίζετε πως ζούμε σ’ έναν απελπισμένο πια κόσμο;

  Διονύσης: Έτσι κι’ αλλιώς υπάρχει μια απελπισία στον κόσμο σήμερα…

  Μαρία: Φταίμε που θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας έναν απελπισμένο κόσμο;

   Διονύσης: Δεν έχει την ίδια ευθύνη ο απλός άνθρωπος του μεροκάματου, ο οποίος ενδεχομένως κάποια στιγμή να συμβιβάστηκε για να τα φέρει βόλτα, με τους ανθρώπους που εκμαύλισαν τη συνείδησή του όλα αυτά τα χρόνια, με τους ανθρώπους που διοίκησαν τις μοίρες μας και τη χώρα.. Οι τεράστιες ευθύνες ας αναζητηθούν κυρίως σε κείνους που χειρίστηκαν τις τύχες μας.. Οι όποιες επιμέρους ευθύνες μπορεί να έχουν οι πολίτες, οι οποίοι ορισμένες φορές ή συμβιβάστηκαν ή στρογγυλοκάθισαν και στον καναπέ τους ενδεχομένως ή βολεύτηκαν, είναι υπαρκτές κι’ αυτές, αλλά δεν μπορώ να βάλω στη ζυγαριά τις ευθύνες των δύο αυτών κατηγοριών.

  Μαρία: Ο καλλιτέχνης νομίζετε πως πρέπει να βγει στις επάλξεις του εκάστοτε αγώνα για να βοηθήσει τον κόσμο και να ασκήσει επιτέλους.. λειτούργημα κι’ όχι επάγγελμα, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια;

  Διονύσης: Δεν υπήρξα ποτέ ο καλλιτέχνης που έκανε καριέρα. Πάντα ήμουνα απ’ αυτούς που χρεώθηκαν ή πιστώθηκαν, όπως θέλετε πάρτε το, στην κατηγορία των εφησυχασμένων, και τα τραγούδια μου, αλλά και γενικότερα η πολιτική στάση μου δεν έδειξαν ποτέ ότι ήμουνα μακριά απ’ τις αγωνίες του διπλανού μου. Νομίζω πως αυτός είναι και ο ρόλος της τέχνης. Ο ρόλος της τέχνης δεν μπορεί να είναι ας πούμε η αυταρέσκεια της δημιουργίας και το κλείσιμο σε μια γυάλα, αλλά η συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

  Μαρία: Υπάρχουν στην εποχή μας αληθινοί αντιεξουσιαστές;

  Διονύσης: Αληθινοί αντιεξουσιαστές προφανώς και υπάρχουν. Δεν είναι ένα τωρινό ρεύμα..

  Μαρία: Όχι δεν είναι. Αλλά μήπως είναι μιά αξία που στην εποχή μας φθίνει;

  Διονύσης: Η έννοια του αντιεξουσιασμού δεν είναι μια τωρινή έννοια όπως σας είπα και πριν. Πάντα στο πλαίσιο μιάς ανατροπής του συγκεκριμένου συστήματος, υπήρχαν διαφορετικές προσεγγίσεις, διαφορετικές απόψεις για τον τρόπο που το σύστημα αυτό θα ηττηθεί.. Αντιεξουσιαστές και αναρχικοί υπήρχαν και στην περίοδο στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, όπως υπήρξαν και στην περίοδο της μπολσεβίκικης επανάστασης, όπως υπήρξαν και αργότερα, κι’ όπως ενδεχομένως υπάρχουν και στις μέρες μας και θα υπάρχουν και στο μέλλον. Υπήρχαν πάντοτε και υπάρχουν και σήμερα. Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται ορισμένες φορές, μπορεί να λειτουργεί κάπως αντίθετα απ’ ότι το γενικό ρεύμα της αντίστασης ας πούμε, αντίθετα απ’ το δρόμο που ακολουθεί το ρεύμα της αντίστασης και πολλές φορές πράξεις και τέτοιες ενέργειες αντιεξουσιαστών με ή χωρίς εισαγωγικά, μπορεί να χρησιμοποιηθούν και σε βάρος του λαϊκού κινήματος.

  Μαρία: Αυτό είναι σίγουρο. Συνέβη ήδη…

  Διονύσης: Έτσι.