Συνεντεύξεις στο "Μουσικόραμα"
Έλλη Πασπαλά - Συνέντευξη
21 Οκτωβρίου 2011
Είναι αναμφισβήτητα μια από τις πιο όμορφες και τεχνικά άρτιες φωνές. Έρχεται στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του Jazz festival στο Μύλο, μαζί με έναν επίσης εξαιρετικό μουσικό, τον πιανίστα Τάκη Φαραζή, την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου σε ένα πρόγραμμα διαφορετικό αλλά αναμφίβολα υψηλής αισθητικής.Έλλη Πασπαλά - Συνέντευξη στον Θόδωρο Εξηντάρη στο "Μουσικόραμα"
Θόδωρος: Έρχεστε στη Θεσσαλονίκη σε ένα jazz φεστιβάλ με ένα πρόγραμμα διαφορετικό απ’ ότι παλιότερα, με την έννοια ότι υπάρχει «απουσία» του ελληνικού στοιχείου και αρκετά διαφορετικό απ’ ότι σας είχαμε συνηθίσει, μέχρι πρόσφατα. Αυτό είναι μια πρόταση, μια ανάγκη για κάτι διαφορετικό, ποια ήταν η αφορμή;
Έλλη: Σαφώς είναι πρόταση. Ήθελα από καιρό να κάνω ένα τέτοιο πρόγραμμα και να τραγουδήσω αυτά τα τραγούδια και δε μου άρεσε η ιδέα να βάλω ένα-δύο τραγούδια σε ένα πρόγραμμα ελληνικό. Πιστεύω ότι αυτά τα τραγούδια ανήκουν σε ένα πρόγραμμα διαφορετικό. Είναι πολύ σημαντικά, πολύ ωραία τραγούδια και ευτυχώς βρήκα και έναν συνοδοιπόρο σ’ αυτό, τον Τάκη Φαραζή…
Θόδωρος: Θα αναφερθούμε βεβαίως στον Τάκη Φαραζή, σε λίγο… Αυτά τα τραγούδια, παραπέμπουν, λίγο, στη λογική της «λάμψης του φεγγαριού»;
Έλλη: Όχι, δε θα το έλεγα… μπορεί να είναι αγγλόφωνα αλλά δεν είναι του ίδιου είδους. Εκείνος ο δίσκος ήταν τραγούδια σε διαφορετικές γλώσσες και διαφορετικές εποχές και ήταν μια συγκεκριμένη, μικρή ορχήστρα που με συνόδευε με έγχορδα και πνευστά. Αυτό που κάναμε με τον Τάκη είναι πιο προσωπικό, είναι τραγούδια γνωστά: το “Somewhere over the rainbow”, το “Moonriver”, το “The man I love”, το “Someone to watch over me”, το “Dance me to the end of love” και κάποια άλλα που δεν είναι τόσο γνωστά.
Θόδωρος: Η σκέψη της παρουσίασης με πιάνο και φωνή ήταν πρωτογενής ή προέκυψε λόγω «ανάγκης» για κάτι πιο μινιμαλιστικό και συνεπώς και πιο οικονομικό;
Έλλη: Όχι, ήθελα πραγματικά να κάνω κάτι μόνο με πιάνο και φωνή… να τραγουδήσω αυτά τα τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα μόνο με πιάνο. Ο Τάκης είναι ένας μουσικός με τον οποίο έχω συνεργαστεί στο παρελθόν αλλά σαν πιανίστα σε σχήμα πιάνο – φωνή είχαμε πάρα πολλά χρόνια να παίξουμε. Επειδή είναι και ο ίδιος συνθέτης έχει μια πολύ πηγαία σχέση με τη μουσική και το τραγούδι, δεν είναι μόνο ερμηνευτής, αλλά και σαν ερμηνευτής είναι σπουδαίος. Προσεγγίζει αυτά τα τραγούδια με μια μεγάλη αγάπη, με σεβασμό και δέος το οποίο είχα κι εγώ ανάγκη να νιώσω. Δεν είναι μια διεκπεραίωση του τραγουδιού.
Θόδωρος: Η επιλογή έγινε κοινή συναινέσει;
Έλλη: Ναι, ξεκινήσαμε βέβαια από το “Somewhere over the rainbow” και δεν είναι τυχαίο ότι το Rainbows είναι και στον τίτλο της συναυλίας και της παράστασης. Πριν δυο χρόνια πριν, περίπου, σε κάποιες πρόβες, είπα στον Τάκη πόσο θέλω να τραγουδήσω αυτό το τραγούδι και άρχισε να το παίζει στο πιάνο και συγκινηθήκαμε πολύ και αποφασίσαμε ότι θέλουμε να κάνουμε κάτι σχετικό και …το κάναμε!
Θόδωρος: Παρατηρώντας κανείς τη δισκογραφική σας παρουσία όλα αυτά τα χρόνια, βλέπει κανείς πως κινείστε ανάμεσα σε δυο όχθες, του λεγόμενου έντεχνου και της jazz, με την ευρύτερη έννοια του όρου.
Έλλη: Δεν είμαι jazz τραγουδίστρια και δε θα μπορούσα ποτέ να πω ότι είμαι. Ομολογώ ότι δεν έχω καταλάβει γιατί πολλά απ’ αυτά τα τραγούδια αναφέρονται σαν jazz standards. Ίσως γιατί πολλοί jazz μουσικοί και τραγουδιστές τα έχουν ερμηνεύσει και θεωρείται ο πυρήνας του ρεπερτορίου. Απλά εγώ δεν είμαι αυτό, μια jazz τραγουδίστρια. Αυτά τα τραγούδια όμως τα αγαπώ και θέλω να τα ερμηνεύω.
Περνάμε μια δύσκολη περίοδο σαν κοινωνία, σαν χώρα και νομίζω ότι έχουμε μεγάλη ανάγκη από μια αλήθεια… ή να μας την πούμε ή να την πούμε…. Βρίσκω ότι εγώ μπορώ να πω την αλήθεια μου μέσα από αυτά τα τραγούδια γιατί εμπεριέχουν την αλήθεια και την φαντασία και το όνειρο… και τα χρειαζόμαστε σαν κοινωνία… κι εγώ σαν μουσικός και σαν τραγουδίστρια έχω απόλυτη ανάγκη και την αλήθεια και το όνειρο.
Θόδωρος: Αυτή πρέπει να είναι η στάση του καλλιτέχνη στην παρούσα οικονομική ύφεση;
Έλλη: Νομίζω ότι αυτό που πρέπει να κάνει ένας καλλιτέχνης είναι να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με κάτι ανώτερο απ’ αυτόν, πιο μεγάλο και πέρα από τον εαυτό του. Αυτός είναι ο ρόλος της τέχνης. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος είναι μουσικός, ζωγράφος, ποιητής αυτό είναι το μέσο…. και αυτό το μέσο είναι η γλώσσα που θα χρησιμοποιήσει για να εκφράσει κάτι, πιο μεγάλο και πιο σπουδαίο και μ’ αυτό θα επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και θα κάνει το ίδιο και σ’ αυτούς, θα τους πάει πέρα από τον εαυτό τους.
Σ’ αυτήν την κατάσταση που ζούμε οφείλουμε όλοι μας να κάνουμε ότι κάνουμε με πίστη, με αφοσίωση… είναι αυτό που έχει λείψει. Δεν θέλω να πω πως δεν υπήρξαν άνθρωποι που δεν λειτούργησαν έτσι… όσοι λειτούργησαν πρέπει να συνεχίσουν να το κάνουν αλλά κάτω από αυτές τις αντίξοες και δύσκολες συνθήκες ακόμα περισσότερο. Χρειάζεται τεράστιες ψυχικές δυνάμεις αλλά πρέπει να συμβαίνει…
Θόδωρος: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη και για τις όμορφες στιγμές που μας χαρίζεις.
Στις 21 Οκτωβρίου, το Club του Μύλου υποδέχεται την Έλλη Πασπαλά και τον Τάκη Φαραζή, σε μια ξεχωριστή μουσική βραδιά αφιερωμένη σε αμερικάνικα standards και όχι μόνο, αναβιώνοντας τη γοητεία μιας άλλης εποχής ταγμένης στο όνειρο του σήμερα την βραδια θα ανοιξουν οι: Νιοβη Κλαυδιανου με τον Γρηγορη Σημαδοπουλο.
Χορηγός επικοινωνίας: Μουσικόραμα
