Συνεντεύξεις στο "Μουσικόραμα"
Τάσος Ποταμιάνος Συνέντευξη
02 Δεκεμβρίου 2011
Ο Τάσος Ποταμιάνος με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου του δίσκου " Έξω στο Αίθριο" μας μιλά για το απροσδόκητο της ζωής, το αλλοπρόσαλλο του χαρακτήρα του και τί απάντησε όταν τον κάλεσαν από το Μέγαρο Μαξίμου να αναλάβει χρέη...
Τάσος Ποταμιάνος συνέντευξη στον Άγγελο Σφακιανάκη στο "Μουσικόραμα"
Άγγελος: «ΕΞΩ ΣΤΟ ΑΙΘΡΙΟ» είναι ο 4ος σας δίσκος πείτε μας τί κερδίζει και τί χάνει ο τραγουδοποιός από αυτό το ταξίδι της έκφρασης;
Τάσος: Κερδίζει την ησυχία του γιατί αν δεν εκφραστεί μπορεί να τρελαθεί και χάνει την ώρα του προσπαθώντας να κερδίσει την ησυχία του!
Άγγελος: Ανήκετε σε μιά ομάδα δημιουργών που η σχέση τους με την μουσική δεν είναι αμιγώς επαγγελματική. Γιατί κρατάτε αποστάσεις από την Τέχνη;
Τάσος: Δεν κρατώ αποστάσεις από την τέχνη. Αντιθέτως, η άλλη μου επαγγελματική ιδιότητα με διευκολύνει και τροφοδοτεί την τέχνη μου και τούμπλαλιν. Λόγω σχιζοφρένειας μου είναι αδύνατον να κάνω το ένα χωρίς το άλλο. Θα ήμουν καταδικασμένος σε ανίατη και στείρα μονολιθικότητα. Σε σχέση με τη δουλειά μου είμαι αυστηρά πολυγαμικός!
Άγγελος: Πώς συνδυάζετε τον βιοπορισμό με την τέχνη;
Τάσος: Η απάντηση στην προηγούμενη ερώτηση καλύπτει και αυτήν. Χωρίς αυτό να αφαιρεί φυσικά τίποτα από την σχιζοφρένεια.
Άγγελος: Πώς γράφεται τα τραγούδια, πρώτα ασχολείστε με τον στίχο και μετά με τη μουσική; Σε ποιό όργανο;
Τάσος: Δεν έχω συνταγή. Όλα παίζουν. Βρίσκω ίσως μεγαλύτερη πρόκληση και ευχαρίστηση να βάζω στίχους σε μια μελωδία, να χωρέσω το συγκεκριμένο της αφήγησης στο αφηρημένο της μουσικής. Αυτό επιτρέπει ένα μεγαλύτερο άνοιγμα στον υπερρεαλισμό και στην έκπληξη.
Γράφω συνήθως στο πιάνο, μερικές φορές στην κιθάρα, άλλες σιγοτραγουδώντας ενώ οδηγώ το σκούτερ. Σπουδαίο όργανο το σκούτερ.
Άγγελος: Τα τραγούδια σας είναι βιωματικά;
Τάσος: Ασφαλώς διότι η τέχνη είναι ξόρκι και γιατροσόφι. Κι έχω την ανάγκη να εκφράσω όσα νοιώθω, είναι θέμα ψυχικής επιβίωσης. Ζηλεύω αυτούς που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να χρειάζεται να εκφραστούν καλλιτεχνικά, χωρίς να έχουν την ανάγκη να μετουσιώνουν τα όνειρά τους και αρκούνται στις ονειροπολήσεις τους. Αν μη τι άλλο, γλυτώνουν τα πήγαιν’ έλα στο στούντιο!
Όπως επίσης ζηλεύω όσους γράφουν τραγούδια χωρίς να το ‘χουν βαθιά ανάγκη. Αυτό πάλι δεν ονομάζεται τέχνη αλλά εμπόριο. Και είμαι παντελώς ατάλαντος έμπορος.
Άγγελος: Η αισιοδοξία που αποπνέει ο δίσκος είναι του χαρακτήρα σας ή μιά στάση ζωής απέναντι στην γκρίνα των καιρών;
Τάσος: Το πρώτο. Ανήκω στην κατηγορία των αθεράπευτα ενθουσιωδών τρελών.
Τραγούδι: Αργύρης Μπακιρτζής
Από το cd Έξω στο αίθριο
Μουσική - στίχοι: Τάσος Ποταμιάνος
Άγγελος: Στο «¨Έξω στο Αίθριο» αρκετοί στίχοι είναι ποτισμένοι με την γλυκειά πίκρα του χωρισμού, θα μας πείτε κάτι γι αυτό;
Τάσος: Ο έρωτας είναι πηγή έμπνευσης. Είτε σαν παρουσία είτε σαν απουσία. Επεξεργάζομαι συχνά την απώλεια. Γράφοντας τραγούδια γεμίζω με εικόνες το κενό μου.
Άγγελος: Από την Αρλέτα με το « Άσπρο άλογο» στο ντουέτο της Τσαϊρέλη με την Τσαλιγοπούλου «Μεθυσμένα Καλοκαίρια» . Υπάρχει κάποια συνταγή στην επιτυχία;
Τάσος: Αυτό το «συνταγή στην επιτυχία» μου κάνει κάτι σαν «Εγχειρίδιο για την ευτυχία» ή ακόμα σαν το βιβλίο του Ζωρζ Περέκ «Η ζωή: τρόπος χρήσεως». Άλλωστε δεν έχω κάνει και τόσες επιτυχίες. Όχι πως δεν χαίρομαι όταν τα τραγούδια μου αγαπιούνται. Σημαίνει πως κατάφερα να επικοινωνήσω. Ο Κοκτώ έλεγε πως γράφουμε για να κάνουμε φίλους. Άλλο φυσικά αν δεν τους γνωρίσουμε ποτέ.
Άγγελος: Πείτε μας πως αισθάνεστε στο στούντιο όταν τραγουδάνε τα τραγούδια σας μοναδικοί ερμηνευτές όπως η Δήμητρα Γαλάνη, ο Γιάννης Κούτρας, ο Αργύρης Μπακιρτζής;
Τάσος: Πράγματι μοναδικοί διότι είναι όλοι τους υπέροχοι άνθρωποι που αγαπούσα και θαύμαζα πολύ πριν τους γνωρίσω. Μεγάλη μου τιμή που με «παίζουν». Άνθρωποι ιδιαίτερα ταλαντούχοι, ευαίσθητοι, αυθεντικοί, δημιουργικοί και με μεγάλη αίσθηση του χιούμορ. Δεν καταλαβαίνω άλλωστε πως μπορεί κάποιος να είναι καλλιτέχνης χωρίς χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Ο Στέφανος Κορκολής μου είχε πει κάποτε το εξής: Κάνουμε στα σοβαρά τη πλάκα μας. Νομίζω πως τα συνοψίζει όλα σε μια φράση.
Άγγελος: Ποιός είναι ο καλύτερος σας δίσκος;
Τάσος: Ο επόμενος φυσικά. Και μετά ο μεθεπόμενος. Και τον καλύτερο όλων σκοπεύω να τον γράψω μετά τον θάνατό μου.
Άγγελος: Πείτε μας μιά απροσδόκητη ιστορία από το στούντιο..
Τραγούδι: Μάκης Παπαγαβριήλ - Νωαίνα
Από το cd Έξω στο αίθριο
Μουσική - στίχοι: Τάσος Ποταμιάνος
Ο ενορχηστρωτής Γιώργος Μπουσούνης μού είπε σε αυστηρό τόνο: Σταμάτα επιτέλους να γελάς! Είναι προβληματικό να θεωρείς αυτό το τραγούδι αστείο. Είναι ένα βαθιά ερωτικό τραγούδι!
Άλλα λοιπόν τα μάτια του λαγού…
Άγγελος: Τί θα προτείνατε για την δισκογραφική κρίση;
Τάσος: Σας είπα, δεν τα πάω καλά με το εμπόριο της τέχνης άρα δεν έχω άποψη. Γενικά θεωρώ τις κρίσεις καλές. Προέρχονται από το ρήμα «κρίνω». Το ζουμί πάντως της μουσικής παίζεται στις συναυλίες. Εκεί υπάρχει η αμεσότητα της ανταλλαγής ενέργειας ανάμεσα στο κοινό και στους μουσικούς. Εκεί κοινωνούμε και εκεί δημιουργούνται τα μικρά θαύματα που μας φέρνουν όλους πιο κοντά. Πιο κοντά, πιο ζεστά, πιο γλυκά…
Άγγελος: Αν σας έπαιρναν από του Μαξίμου για πρωθυπουργό τί θα κάνατε;
Τραγούδι: Μάκης Παπαγαβριήλ
Από το cd Έξω στο αίθριο
Μουσική - στίχοι: Τάσος Ποταμιάνος
Άγγελος: Ποιά είναι τα μελλοντικά σας μουσικά σχέδια;
Τάσος: Είμαι γενικώς ασχεδίαστος. Αφήνω τα πράγματα να έρθουν κι ακολουθώ έναν εσωτερικό αόρατο οδηγό που ξέρει τον δρόμο καλύτερα από μένα. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο που η ανάγκη και το ένστικτο γεμίζουν σιγά σιγά με νότες και όνειρα, με φόρμες και χρώματα. Σαν διακοσμητής εσωτερικών χώρων. Δεν ξέρω από τώρα ποιό θα είναι το αποτέλεσμα. Γι αυτό και συνεχίζω. Για να δω τι θα συμβεί, για να δω τι θα βγει.
Άγγελος: Τί θυμάστε από τον «μουσικό» πατέρα σας και τη συνεργασία του με την Φλέρυ Νταντωνάκη;
Τάσος: Μουσικά σχεδόν τίποτα. Η συνεργασία τους γινόταν στο στούντιο που δεν πήγα δυστυχώς ποτέ, άλλωστε εγώ έτρεχα τότε ολημερίς σε σχολεία, φροντιστήρια και γήπεδα. Θυμάμαι όμως πολύ καλά την Φλέρυ σαν μια μεγάλη αγκαλιά που έμπαινε στο σπίτι γελαστή και φώτιζε ο τόπος. Ήταν ανατριχιαστικά ευαίσθητη και διαπεραστική. Δεν θα ξεχάσω μια φορά που κοίταζε μια φωτογραφία μιας Βυζαντινής αγιογραφίας και μιλούσε επί μισή ώρα γι αυτήν. Έβλεπε πράγματα κι έκανε συνειρμούς που ούτε ο μεγαλύτερος κριτικός τέχνης δε θα μπορούσε να κάνει. Μιλούσε τη γλώσσα της καρδιάς της. Μπροστά στην απεραντοσύνη της σιωπούσαμε όλοι μήπως και ρουφήξουμε κάτι απ’ το μεγαλείο της. Καμιά φορά, δακρύζαμε. Μέγα ψυχικό βάθος. Ανάλογο βάθος έχει και η Γαλάνη που προαναφέρατε.
