Αξιολόγηση Χρήστη: / 5
ΧείριστοΆριστο 

10 Ιουλίου 2011

Ο Δημήτρης Μπάσης, που δεν χρειάζεται διαπιστευτήρια και συστάσεις, κυκλοφορεί τον καινούργιο του δίσκο με τίτλο «Η ΣΥΝΝΕΦΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ» και μου μιλάει από καρδιάς και για την καινούργια του δισκογραφική δουλειά αλλά και για όλα όσα τον απασχολούν και μας απασχολούν, τον αγχώνουν και μας αγχώνουν στις.. συννεφιασμένες μέρες που περνάμε. Μπείτε στην κουβέντα μας..

Δημήτρης Μπάσης συνέντευξη στη Μαρία Παπαδάκη στο "Μουσικόραμα"

 Μαρία: Γεια σου Δημήτρη. Καινούργιος δίσκος λοιπόν  με τίτλο «Η ΣΥΝΝΕΦΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ», σε σύνθεση του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Έκπληξη θα έλεγα.. έτσι δεν είναι;

 Δημήτρης: Έκπληξη με την έννοια ότι ο Λαυρέντης είναι ένας ροκάς και.. πως είναι δυνατόν να γράψει τραγούδια λαϊκά για έναν λαϊκό τραγουδιστή.. Όμως, συνήθως οι ροκάδες αγαπούν πολύ το λαϊκό τραγούδι, τόχουνε μέσα τους, και μπορούν να γράψουνε καταπληκτικές λαϊκές μελωδίες. Τον Λαυρέντη τον ξέρω αρκετά χρόνια και συζητάγαμε εδώ και καιρό..ότι  κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε κάτι μαζί. Ο Γιώργος Μακράκης λοιπόν που είναι ο παραγωγός μου, έκανε τη διαμεσολάβηση ώστε αυτό να γίνει και επίσημα.. Έτσι, απ’ το 2008 δουλεύαμε με τον Λαυρέντη, έγραφε τραγούδια, ακούγαμε, απορρίπταμε, κρατούσαμε, για να φτάσουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα. Είναι ένας δίσκος λαϊκός μεν, αλλά ακροβατεί σε κάποια σημεία και σε πιο ηλεκτρικά ηχοχρώματα, όπως ας πούμε το τραγούδι.. ΚΑΙ ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ.

 Μαρία: Ναι.. σε στίχους της Λίνας Δημοπούλου νομίζω.. Σημαντική στιχουργός.

 Δημήτρης: Όλοι οι στιχουργοί  .. ο Μάνος Ελευθερίου, ο Γιάννης ο Μαύρος, η Πέγκυ Πολίτου, η Λίνα Δημοπούλου, Νικόλας Τσιλιβαράκος, Γιάννης Κότσιρας, Ισαάκ Σούσης και Κώστας Μπακούρης, είναι πολύ σημαντικοί, έδωσαν ένα κομμάτι της ψυχής τους σ’ αυτό το δίσκο και τους ευχαριστώ.

 Μαρία: Αυτό φαίνεται όταν κανείς ακούσει τους στίχους. Διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι έκανες μαθήματα Βυζαντινής μουσικής.. Ποιος σε προέτρεψε σ’ αυτό; Κάποιος απ’ την οικογένεια;

 Δημήτρης: Κοίταξε, εγώ ήμουνα ένα παιδί που εκκλησιαζόμουνα από πολύ μικρός και μάλιστα μ’ άρεσε να κρατάω τα εξαπτέρυγα. Πηγαίνοντας μ’ αυτή την ιδιότητα στην εκκλησία, και με την παρότρυνση των δικών μου να βοηθάω στο ιερό μέσα, σιγά-σιγά ανακάλυψα τη μαγεία της Βυζαντινής μουσικής, οπότε ανέβηκα στο ψαλτήρι, άρχισα να μαθαίνω εμπειρικά να ψέλνω δίπλα στον ψάλτη του χωριού μας, και μετά προχώρησα παραπέρα, κάνοντας μαθήματα Βυζαντινής μουσικής  και την αγάπησα πολύ.

 Μαρία: Επίσης, μπήκες και πολύ μικρός στο τραγούδι. Απ’ ότι διαβάζω στο βιογραφικό σου, σχεδόν στα είκοσι σου χρόνια. Πως έκανες τα πρώτα σου καλλιτεχνικά βήματα;

 Δημήτρης: Ξεκίνησα να τραγουδάω σε μαθητικές εκδηλώσεις, σε παρέες, σε φίλους, σε πάρτι, και με την παρότρυνση των φίλων μου που μου έλεγαν πως έχω ταλέντο, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω σε κάποιο μαγαζί της πόλης μου το Κιλκίς, πήγα κι’ από τότε, απ’ το 1991 δηλαδή άρχισα ν’ ασχολούμαι επαγγελματικά. Το 1992 μ’ ανακαλύπτει ο Σταμάτης Κραουνάκης στη Θεσσαλονίκη, όπου τραγουδούσα σε μια μουσική σκηνή και πολύ γρήγορα διαδόθηκε το νέο πως ένας πιτσιρικάς τραγουδάει καλά στο.. τάδε μαγαζί, το Μπουέτο, έτσι λεγόταν. Ο Κραουνάκης λοιπόν, ως κυνηγών ταλέντων την περίοδο εκείνη πέρασε να μ’ ακούσει απ’ το μαγαζί, του άρεσε η φωνή μου και μούκανε την πρόταση να κατέβω στην Αθήνα στην ομάδα του, που ήταν τότε.. αυτός, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Ανδρέας Βουτσινάς που σκηνοθετούσε τις παραστάσεις, μια ομάδα, που τότε πρωταγωνιστούσε και πρωτοστατούσε στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ελλάδας. Με λίγα λόγια, είμαι πολύ τυχερός που ξεκίνησα έτσι...

 Μαρία: Αυτό θα σε ρωτούσα τώρα. Πως ένοιωσες ξεκινώντας τόσο.. σημαντικά;

 Δημήτρης: Κοίτα, εγώ πιστεύω πάρα πολύ στο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο μου λοιπόν ήταν να περάσει ο Σταμάτης Κραουνάκης απ’ το συγκεκριμένο μαγαζί, ν’ ακούσει έναν τραγουδιστή για τον οποίον του είπαν ότι τέλος πάντων είναι καλός, κι’ από κει να ξεκινήσουν όλα.  

 Μαρία: Τι νομίζεις ότι στάθηκε σταθμός στην πορεία σου μέχρι τώρα; Τι νομίζεις δηλαδή πως με κάποιο τρόπο ας πούμε.. σε σημάδεψε;

 Δημήτρης: Έχω κάνει πολύ σημαντικά πράγματα μέχρι τώρα στην καριέρα μου, αλλά έχω τρεις σταθμούς που είναι πολύ σημαντικοί για μένα.  Ο πρώτος είναι ότι μ’ ανακαλύπτει ο Σταμάτης Κραουνάκης και κατεβαίνω στην Αθήνα και ξεκινάω να συνεργάζομαι μ’ αυτή την ομάδα τρία χρόνια, που ήτανε η αρχή. Πήρα βάσεις, πήρα εφόδια, ώστε ν’ ανακαλύψω κι’ εγώ τον εαυτό μου, και ν’ ανακαλύψω επίσης ποιο είναι το καλό τραγούδι. Όταν είσαι πιτσιρίκος, η λάμψη του χώρου πολλές φορές δε σ’ αφήνει να διακρίνεις την ουσία. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ακριβώς αυτό. Με βοήθησαν να διακρίνω την ουσία και να μπω σε μια τροχιά που αργότερα την ακολούθησα με πίστη, όσες δηλαδή άλλες προτάσεις και να είχα. 

 Μαρία: Ναι.. Είχες δηλαδή προτάσεις που δεν.. δένανε με την πορεία που ακολουθούσες;

 Δημήτρης: Βέβαια είχα. Ο δεύτερος τώρα σημαντικός μου σταθμός ήταν ότι συνεργάστηκα με τον Χρήστο Νικολόπουλο, και ουσιαστικά με τις δισκογραφικές επιτυχίες που κάναμε προχώρησα πολύ. Ήταν ο άνθρωπος που με.. εκτόξευσε. Ο άνθρωπος που μ’ έκανε γνωστό στο Πανελλήνιο. Οι «ΨΙΘΥΡΟΙ ΚΑΡΔΙΑΣ» είχαν κάνει πολύ μεγάλη δισκογραφική επιτυχία και δεχόμουνα διάφορες προτάσεις, δελεαστικές οικονομικά, για συνεργασίες πιο εμπορικές . Δεν ενέδωσα  γιατί είχα πάρει αρκετά εφόδια. Δεν ξέχασα ποτέ μια κουβέντα της Λίνας Νικολακοπούλου. Μου είπε.. «οι καριέρες  χτίζονται όταν έχεις τη δύναμη να λες.. όχι».

Ο τρίτος σημαντικός μου σταθμός και ίσως ο μεγαλύτερος, ήταν η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη. Γνωριστήκαμε το 1999 σε μια συναυλία που έγινε προς τιμήν του στο φεστιβάλ του  Μανώλη Καλομοίρη στη Σάμο. Ήρθε στα καμαρίνια να μας συγχαρεί που τραγουδήσαμε τα τραγούδια του και μου είπε.. «εσύ είσαι πάρα πολύ καλός. Θα μπορούσες πάρα πολύ ωραία να πεις ένα απ’ τα έργα μου.. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ.. Του απάντησα .. «ευχαριστώ πολύ κύριε Μίκη» και το θεώρησα μια φιλοφρόνηση της στιγμής. Όμως μετά από οκτώ μήνες, με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να βρεθούμε γιατί ήθελε να επανεκτελέσει αυτό το συγκεκριμένο έργο ολοκληρωμένο. Το 1961 που πρωτοκυκλοφόρησε το έργο αυτό.. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ.. και το τραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, κάποια τραγούδια είχαν λογοκριθεί και του απαγόρεψαν να τα βάλει στο δίσκο τότε. Οπότε, το 2001, ήθελε να μας δώσει ολοκληρωμένα πια το έργο αυτό με τα τραγούδια που είχαν απαγορευτεί τότε. Ήταν μια πολύ μεγάλη τιμή. Με τον Μίκη κάναμε άλλον έναν δίσκο..με επανεκτελέσεις,  με τίτλο.. «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΙΑ». Υπάρχει κι’ ένα ανέκδοτο τραγούδι, που ήτανε σκέτη μελωδία, έβαλε στίχους η Ελένη Ζιώγα, κι’ έδωσε και τον τίτλο του δίσκου.. «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΦΩΤΙΑ»..
Από τότε, με τον Μίκη, έχω συνεργαστεί πάρα πολλές φορές. Στην τελευταία συναυλία που διεύθυνε ο Μίκης στο Ηρώδειο, τραγουδούσα εγώ «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ». Έχω μία μόνιμη συνεργασία με τη λαϊκή ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης, οπότε όλα αυτά μαζί συντελούν στο να είναι ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα μου ο Μίκης Θεοδωράκης. 

 Μαρία: Περίμενες ποτέ όταν ξεκινούσες την καριέρα σου, πως θα κάνεις τέτοια μεγάλα άλματα απ’ τη μια στιγμή στην άλλη;

 Δημήτρης: Όχι.. Πως μπορεί να το φανταστεί αυτό ένα παιδί που ξεκινάει από ένα χωριό πως κάποια στιγμή θα συνεργαστεί με τον Μίκη Θεοδωράκη, θα τον διευθύνει στο Ηρώδειο, θα του γράφει τραγούδια ο Νικολόπουλος, θα μοιράζεται τη σκηνή με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τον Ανδρέα Βουτσινά, τη Νικολακοπούλου, τον Κραουνάκη. Πολύ σημαντικά πράγματα που καμιά φορά αναρωτιέμαι και τώρα, όταν κάνω τον απολογισμό μου ή όταν κλείνω τα μάτια και κάνω την αυτοκριτική μου πως..  και να γινόταν τώρα να σταματούσα για κάποιο λόγο, θεωρητικά μιλώντας, θα ένοιωθα πάρα πολύ γεμάτος, γιατί έχω κάνει πολύ σημαντικές συνεργασίες. 

 Μαρία: Έχεις περάσει και ως ερμηνευτής απ’ το Μέγαρο Μουσικής, απ’ το Ηρώδειο που αναφέρθηκες  και πιο πάνω. Συναισθήματα που ένοιωσες όντας σ’ αυτούς τους σπουδαίους χώρους και ιδιαίτερα στο Ηρώδειο;

 Δημήτρης: Το Ηρώδειο είναι ένας χώρος που πραγματικά έχει μία ενέργεια απίστευτη. Με το που πηγαίνεις για πρόβα εκεί νοιώθεις δέος. Εάν σκεφτείς..  πριν χιλιάδες χρόνια τι ιστορία έχουν αυτές οι πέτρες που πατάμε. Είναι νομίζω απ’ τις σημαντικότερες στιγμές ενός καλλιτέχνη να τραγουδάει στο Ηρώδειο ή στην Επίδαυρο, κι’ εγώ είχα την ευτυχία να τα κάνω και τα δύο. Να τραγουδήσω και στο μικρό θεατράκι της  Αρχαίας  Επιδαύρου και στο Ηρώδειο. 

 Μαρία: Ξαναγυρίζουμε τώρα στον καινούργιο σου δίσκο. Πως προέκυψε αυτός ο τίτλος.. «Η ΣΥΝΝΕΦΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ»; Αναφέρεται και λιγάκι στην εποχή μας, που σίγουρα είναι.. συννεφιασμένη με όλα αυτά που περνάμε; 

 Δημήτρης: Ο τίτλος αυτός βγαίνει από ένα τραγούδι που λέει.. συννεφιά. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Το παραποιήσαμε λίγο και το είπαμε.. «Η ΣΥΝΝΕΦΙΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕ ΠΑΡΕΑ». Ο Λαυρέντης δηλαδή το είπε έτσι. Αυτός ο δίσκος έγινε στα πρότυπα της παρέας . Ήμασταν όλοι μια παρέα φίλων.. Εγώ, ο Λαυρέντης, ο Μαχαίρας ο Βαγγέλης, που έκανε την ενορχήστρωση, ο Γιάννης ο Μπαξεβάνης , ο καλός μου φίλος πια και παραγωγός μου ο Γιώργος ο Μακράκης.. Όλοι μαζί δουλέψαμε πάρα πολύ  καιρό σαν μια παρέα, και τα τραγούδια γίνανε όπως γινόντουσαν παλιά τα τραγούδια.
Όντως, αυτή την περίοδο βιώνουμε μια συννεφιά απίστευτη. Μας έχουμε απαγορέψει να ονειρευόμαστε.. Η συννεφιά λοιπόν περνάει καλύτερα με παρέα.. όχι η.. μετεωρολογική αλλά η  συννεφιά της ψυχής που έχει ο καθένας . Μπορεί να είναι η συννεφιά μετά από μια ερωτική απογοήτευση, ή συννεφιά απ’ οτιδήποτε βιώνει ο καθένας μας . Νομίζω ότι αυτό το πράγμα περνάει με παρέα και μείς ήμασταν μια παρέα όλοι, που γράψαμε τραγούδια για να μοιραστούμε με τον κόσμο και τις συννεφιές του και τις χαρές του και τις λύπες του. Γιατί η μουσική πιάνει όλα αυτά τα πράγματα. 

 Μαρία: Με τη μουσική τα μοιράζεσαι όλα.. αυτό είναι σίγουρο. Λοιπόν, σ’ αυτό το δίσκο έχεις κι’ ένα ντουέτο με το Δημήτρη Μητροπάνο, που είναι σε στίχους και μουσική του Γιάννη Κότσιρα..  Αυτό το τραγούδι, πώς προέκυψε τώρα ε.. σε έναν δίσκο που είναι εξ’ ολοκλήρου του Λαυρέντη; 

 Δημήτρης:  Ο Λαυρέντης, το 2009 προς ΄’10, δούλευε με τον Γιάννη Κότσιρα και μου πρότεινε τότε να βάλουμε μέσα κι’ ένα τραγούδι του καλού του φίλου του Γιάννη του Κότσιρα σε μουσική και στίχους δικούς του. Μου άρεσε και το πήγαμε και λίγο παραπέρα και είπαμε να το μοιραστούμε με τον Δημήτρη Μητροπάνο, επειδή στο ρεφρέν αναφέρει κάτι για τη.. ΡΟΖΑ.. κι’ έτσι προέκυψε ένα ντουέτο.. Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Μητροπάνο γιατί πραγματικά είναι πολύ καλός φίλος και γενναιόδωρος. Πάντα, όταν του ζητήσουμε κάτι είναι δίπλα μας. 

 Μαρία: Τιτλοφορείται.. ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ.. Ωραίος τίτλος...

 Δημήτρης: Ναι.. πολύ ωραίος.. 

 Μαρία: Ποια είναι η γνώμη σου για τη σχέση διαδικτύου και μουσικής;

 Δημήτρης: Κοίταξε να δεις.. Έχει δύο όψεις. Απ’ τη μια το διαδίκτυο είναι μια εξέλιξη. Είναι το μέλλον. Ταξιδεύει με απίστευτη ταχύτητα. Πριν πέντε χρόνια ας πούμε, είχαμε τα κούριερ και στέλναμε αυτά που τώρα στέλνουμε  με ιμέιλ.. Περισσότερα από πέντε χρόνια είναι, αλλά τα τελευταία πέντε νομίζω πως έχει μπει πιο έντονα στη ζωή μας. Το ανακαλύπτουν ακόμα και οι μεγαλύτεροι συνεχώς, και τα παιδιά που μόλις βγάλουν την πιπίλα, το πρώτο βήμα είναι να εξοικειωθούν με τα παιχνίδια που τους προσφέρει η τεχνολογία.
Νομίζω πως το διαδίκτυο σε βοηθάει απ’ τη μια να διαδίδονται πολύ εύκολα τα νέα, να μαθαίνει κάποιος απ’ τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη ότι έχεις βγάλει ένα δίσκο, ν’ ακούει τα τραγούδια σου, κι’ απ’ την άλλη βέβαια μπορείς πολύ εύκολα να κατεβάσεις ένα τραγούδι ή έναν ολόκληρο δίσκο και στερείς τη δυνατότητα απ’ αυτούς που δουλέψανε, όπως εμείς τώρα που δουλεύουμε τρία χρόνια, να έχει μια καλύτερη τύχη αυτό το προϊόν..που θάπρεπε να το σεβαστεί ο άλλος. Να καταλάβει ότι πληρώνοντάς το, πληρώνει μια ομάδα, που δούλεψε πάρα πολύ και επένδυσε  χρηματικά, γιατί ένας δίσκος για να κυκλοφορήσει θέλει κάποιες χιλιάδες ευρώ, και πια δεν μπορούν να αποσβεστούν με τις πωλήσεις που είναι λίγες έως ελάχιστες..

 Μαρία: Νομίζεις ότι στο μέλλον θα σταματήσουν να βγαίνουνε δίσκοι;

 Δημήτρης: Εάν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, που οι δίσκοι βγαίνουν πια απ’ τις εταιρείες για να μπουν σε κάποιο έντυπο ως δώρο ή για τους καλλιτέχνες , που το κάνουν πιο πολύ για να δηλώσουν παρόντες, ότι είναι δηλαδή μέσα στα πράγματα, ότι είναι ενεργοί και γράφουν τραγούδια. Γιατί πια σε επίπεδο παραγωγής, κόστους κ.λπ. είσαι ζημιωμένος, οπότε.. αν αυτό συνεχιστεί, δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί κάποιος να χρηματοδοτεί συνέχεια μια δισκογραφική παραγωγή και να ... μπαίνει μέσα, γιατί είναι οραματιστής και συναισθηματικός και βλέπει τη δισκογραφία με μια άλλη ματιά.
Φοβάμαι πως αν δεν βρεθεί μια χρυσή τομή, ώστε όταν κατεβάζεις την πνευματική ιδιοκτησία κάποιου, να δίνεις κι’ ένα αντίτιμο, να το πληρώνεις με κάποιο τρόπο αυτό, δε γίνεται τίποτα. Κατεβάζεις ας πούμε ένα τραγούδι και δίνεις 50 λεπτά.. Να ξέρει κι’ ο καλλιτέχνης πως όταν θα κάνει μια δουλειά και θα την παρουσιάσει στον κόσμο, να τύχει και του σεβασμού του κόσμου μ’ αυτόν τον τρόπο...

 Μαρία: Ναι.. και ειδικά τώρα που συζητιέται να ψηφιστεί νομοσχέδιο για.. αν όχι την κατάργηση των πνευματικών δικαιωμάτων, μιας κατανομής χρημάτων που.. θίγει μ’ όλους τους τρόπους τους δημιουργούς..

 Δημήτρης: Δεν νομίζω πως είναι εύκολο αυτό το πράγμα. Αν γίνει κατάργηση πνευματικών δικαιωμάτων θα φτάσει σε επίπεδο Ευρωπαϊκών δικαστηρίων και όχι μόνο. Γιατί δεν μπορεί όταν κάποιος χρησιμοποιεί τη μουσική σου, σ’ ένα μαγαζί που έχει, ένα μαγαζί για παράδειγμα.. που σερβίρει φαγητό, και παίζει ταυτόχρονα μουσική και βοηθάει στο περιβάλλον του χώρου, να μη συνεισφέρει κι’ αυτός στα πνευματικά δικαιώματα.. .. Μετά αυτό, θα πάει και στα βιβλία, θα μπορεί κάποιος να γράφει μια ταινία και να την κλέβει και να την προβάλλει σ’ ένα χώρο δημόσια χωρίς να πληρώνει δικαιώματα.. δηλαδή ένας φαύλος κύκλος. Είναι πολλά. Δεν είναι εύκολο να γίνει αυτό. Το πνευματικό δικαίωμα είναι μια παγκόσμια κατάκτηση. 

 Μαρία: Για πες μου τη γνώμη σου για τα δρώμενα των ημερών μας, με τις συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες της χώρας και με τις φασαρίες και τους βανδαλισμούς που γίνονται από τους.. γνωστούς μας άγνωστους κουκουλοφόρους;

 Δημήτρης: Δικαιολογώ την αγανάκτηση του κόσμου, για όσο ο κόσμος έβγαινε να διαμαρτυρηθεί σιωπηρά και ειρηνικά.  Όσο αυτό το πράγμα ήταν έτσι.. το πλήθος που μαζευόταν στις πλατείες έστελνε πολύ ισχυρό μήνυμα και στην κυβέρνηση και στο εξωτερικό. Το έβλεπαν αυτό τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία και έκανε αίσθηση ότι ο κόσμος κάθε Κυριακή γινόταν όλο και περισσότερος.. Δε χρειαζόταν λοιπόν ούτε να βρίσει κανείς, ούτε να πετάξει πέτρες, ούτε να ρίξει μολότοφ. Με τον τρόπο αυτό, αυτοί που τα έκαναν αυτά, πέρασαν άλλα μηνύματα και δεν είχε αυτό και κανένα αποτέλεσμα.
Το θέμα όμως είναι.. με τι είναι αγανακτισμένος ο καθένας μας... Κάποιος ας πούμε κατεβαίνει κάτω και είναι αγανακτισμένος γιατί έχει χάσει τη δουλειά του.. Αυτός λοιπόν μπορεί να έχει μπει στο Δημόσιο πριν κάποια χρόνια, όταν το Δημόσιο δε χρειαζόταν υπαλλήλους , όμως επειδή έπρεπε κάποιος πολιτικός να εξαργυρώσει κάποιους ψήφους, προσλάμβανε κόσμο. Σήμερα ας πούμε έχουμε έναν πολύ μεγάλο δημόσιο τομέα. Αυτόν λοιπόν που χάνει τη δουλειά του ξαφνικά, και σίγουρα δε φταίει σε τίποτα, τον προσλάβανε πριν δεκαπέντε- είκοσι χρόνια και τώρα του λένε.. είσαι υπεράριθμος.. σε διώχνουμε.
Το κράτος έχει πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους, τους οποίους δε χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει παροχή υπηρεσίας, γιατί δε δουλεύουνε όλοι αυτοί και εκτός απ’ αυτό είναι υπεράριθμοι και χρεώνουν όλους τους υπόλοιπους.
Εγώ είμαι αγανακτισμένος  με τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα, που έφτασαν την Ελλάδα σ’ αυτό το σημείο. Είμαι πολύ αγανακτισμένος γι’ αυτό. Θα παραδώσουμε μια Ελλάδα στα παιδιά μας, γιατί κι’ εγώ είμαι πατέρας, η οποία θα είναι καταχρεωμένη. Θα είναι μια Ελλάδα χωρίς μέλλον και τα παιδιά μας θα μας ζητάνε το λόγο γι’ αυτό. Θα μου πει λοιπόν το παιδί μου, που τώρα είναι δύο χρονών.. μπαμπά, τι κάνατε τότε εσείς, πριν είκοσι χρόνια και μας παραδώσατε μια Ελλάδα που τι είναι;;; Μια Ελλάδα στην οποία δεν έχουμε τίποτα δικό μας. Ο Ο.Τ.Ε είναι των Γερμανών, η Δ.Ε.Η θάναι των Γάλλων, ο Ο.Σ.Ε θάναι των Άγγλων και ούτω κάθε εξής. Εγώ λοιπόν είμαι αγανακτισμένος γι’ αυτό το πράγμα.
Εκεί, όλοι μαζεύονται γιατί ο καθένας έχει μια δική του αγανάκτηση, και συμφωνώ με την ειρηνική διαδήλωση και συγκέντρωση, δεν συμφωνώ με το.. κάφτε τη Βουλή, φτύστε τους Πολιτικούς κ.λπ. Γιατί, αυτούς τους πολιτικούς που είναι μέσα στη Βουλή, πριν ενάμιση χρόνο, τους δώσανε ισχυρή πλειοψηφία..

 Μαρία: Κατά βάση λοιπόν εμείς φταίμε που αυτοί οι πολιτικοί διαδέχεται ο ένας τον άλλον. Εμείς τους ανεβάζουμε και τους δίνουμε το πράσινο φως να κάνουνε αυτά που κάνουν..

 Δημήτρης: Βέβαια. Τις προηγούμενες δεκαετίες οι περισσότεροι θέλανε να επενδύσουν τη γνωριμία τους με κάποιον βουλευτή, πράσινο ή γαλάζιο, στην περιφέρεια, στα χωριά, και τρέχανε από πίσω τους με σκοπό κάποια στιγμή ο πατέρας να.. βοηθήσει το παιδί του, να διορίσει την κόρη του σ’ ένα νοσοκομείο ας πούμε, να κάνει το γιο του υπαξιωματικό και τα λοιπά.. Όλοι αυτοί λοιπόν τώρα, είναι αυτοί που διαμαρτύρονται στις πλατείες. 

 Μαρία: Νομίζεις πως οι μουσικοί δημιουργοί σήμερα, πρέπει να γράφουν τραγούδια διαμαρτυρίας;

 Δημήτρης: Κοίταξε να δεις. Τα τραγούδια γράφονται κατά καιρούς και οι δημιουργοί είναι επηρεασμένοι και εμπνευσμένοι από καταστάσεις  της στιγμής, της εποχής.. Μπορεί ας πούμε ένας δημιουργός να είναι ερωτευμένος και να γράψει ένα ερωτικό τραγούδι, κάποιος άλλος μ’ όλο αυτό το κλίμα που υπάρχει σήμερα μπορεί να γράψει ένα τραγούδι διαμαρτυρίας. Βλέπουμε ένα τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη.. ΟΙ ΚΑΤΣΑΡΟΛΕΣ.. που  επίκαιρο αυτή τη στιγμή, κι’ ας γράφτηκε πολύ πριν γίνουν αυτές οι συγκεντρώσεις. Η μουσική δέχεται ερεθίσματα απ’ οτιδήποτε και μπορούν να γραφτούν τραγούδια. 

 Μαρία: Δε βρίσκεις δηλαδή ότι προκαλούν ή ότι ας πούμε ότι δε χρειάζονται..

 Δημήτρης: Κάθε άλλο. Η μουσική καλείται να προκαλέσει. Να θυμίσω στον κόσμο τη μουσική και τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Τριανταπέντε χρόνια, ο κόσμος κατέβαινε στους δρόμους τραγουδώντας τα τραγούδια του και διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Άρα λοιπόν, η μουσική μπορεί να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο, ακόμα και τώρα και γενικά. Να θυμίσω ότι γινόντουσαν μεγάλες συναυλίες την περίοδο που γινόταν ο βομβαρδισμός στη Σερβία, αντιπολεμικές, οι οποίες μάζευαν χιλιάδες κόσμο που ήθελε να διαμαρτυρηθεί. Άρα η μουσική πρέπει να παίζει ένα ρόλο, και γενικά όχι μόνο η μουσική, αλλά και οι άνθρωποι του πνεύματος, των γραμμάτων, της τέχνης. Δόξα το Θεό έχουμε πάρα πολλούς. Η Ελλάδα αυτό έχει να επιδείξει.. πολιτισμό και σοφία.
Έχει ανθρώπους που πρέπει να υψώσουν το ανάστημά τους. Συμφωνώ πάρα πολύ με την οργάνωση.. ΣΠΙΘΑ.. του Μίκη Θεοδωράκη, που υψώνει τη φωνή του, λέει τη γνώμη του. Θεωρώ τον Μίκη έναν σοφό άνθρωπο και πρέπει αυτά που λέει να τα ακούσουμε, γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει αγαπήσει την Ελλάδα όσο κανείς άλλος, κι’ έχει δώσει αγώνες. Έχει ματώσει για να υπάρξει δημοκρατία, κι’ αυτή τη στιγμή, βγαίνει να υψώσει τη φωνή του και να μας πει κάτι. Ας τον ακούσουμε.  

 Μαρία: Και μια τελευταία ερώτηση Δημήτρη. Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι.. που θάθελες να πας, στο παρελθόν, στο μέλλον ή κάπου αλλού;

 Δημήτρης: Θα ήθελα να γυρίσω μερικές δεκαετίες πίσω, να βρεθώ στη δεκαετία του ’60 ’70 για να γνωρίσω το Μάνο Λοΐζο, να του σφίξω το χέρι, να του πω πως αγαπώ πάρα πολύ τη μουσική του, να γνωρίσω το Μάνο Χατζηδάκη, τότε που μεσουρανούσε κι’ έγραφε αυτά που έγραφε, τις απίστευτες μελωδίες του. Βέβαια ήμουν τυχερός που γνώρισα επίσης πολύ σπουδαίους δημιουργούς, όπως το Μίκη Θεοδωράκη, τον Ξαρχάκο που έχω κάνει μαζί του συναυλίες, το Σπανό που έχω τραγουδήσει και τραγούδια του, το Νικολόπουλο που ήταν αυτός που μ’ έβγαλε.
Αλλά θάθελα να πήγαινα τριάντα χρόνια πίσω και νάχα γνωρίσει και τους υπόλοιπους, γιατί αγαπώ τα τραγούδια τους και τα υπηρετώ. Δεν πρόλαβα να γνωρίσω και τον Ελύτη.. Ήθελα λοιπόν να ταξιδέψω με τη μηχανή του χρόνου εκεί, που γραφόταν ιστορία και πραγματικά.. γεννούσε η Ελλάδα πολιτισμό, τραγούδια.. Πήραμε νόμπελ λογοτεχνίας ..

  Μαρία: Σωστά, γιατί η εποχή μας μπροστά σε κείνα τα χρόνια φαντάζει στείρα.. 

  Δημήτρης: Βέβαια.. γι’ αυτό οι άνθρωποι του πνεύματος πρέπει να υψώσουν τη φωνή τους. Η Ελλάδα είναι μία χώρα που γέννησε τον Ξαρχάκο, τον Θεοδωράκη, τον Χατζηδάκη, για να μην πάω στους σοφούς.. Δεν πρέπει αυτή η Ελλάδα να.. κοιμάται και να καταπίνει παθητικά όλα αυτά τα πράγματα. Δεν επιτρέπεται.
Αν κατέβηκαν χιλιάδες μέχρι τώρα στο κέντρο και στις πλατείες, να κατέβουν ένα εκατομμύριο, δύο εκατομμύρια να διαδηλώσουν.. επιμένω.. ειρηνικά. Έτσι θα στείλουμε πολύ ισχυρά μηνύματα και σ’ αυτούς που είναι μέσα στη Βουλή και βλέπουν τι γίνεται απ’ έξω, κι’ αυτοί που είναι σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και βλέπουνε τι γίνεται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή και πόσος κόσμος κατεβαίνει κάτω, γιατί δεν έχει άλλο να δώσει, και δίνει το αίμα του. Έχει δώσει φόρους, έχει δώσει τα πάντα, έχει δώσει το σπίτι του, τη δουλειά του, τα παιδιά του που φεύγουνε στο εξωτερικό για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον, τι άλλο να δώσουν; Δεν πάει άλλο. 

 Μαρία: Ευχαριστώ Δημήτρη. Εύχομαι κάθε επιτυχία στην καινούργια σου δισκογραφική δουλειά και ευτυχία στη ζωή σου..