Πρόσφατες

Δεσύπρης Γρηγόρης - Συνέντευξη

28 Οκτωβρίου 2009

Είχα από καιρό στη σκέψη μου, στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνουμε να παρουσιάζουμε μέσα από την ιστοσελίδα μας τους ανθρώπους της Τέχνης και του Πνεύματος γενικώς, αλλά και που ανήκουν στην αποκαλούμενη Έντεχνη Ροκ Μουσική Σκηνή στην Ελλάδα, να ψάξω καλλιτέχνες που δεν είναι ευρέως γνωστοί...

Ένα από αυτά τα ονόματα του συγκεκριμένου χώρου, αλλά με διάρκεια και με άποψη σ΄ αυτό που κάνει, πιστεύω πως είναι και αυτό του Γρηγόρη Δεσύπρη...
«Πέφτοντας» κάποια στιγμή πάνω σε κάποιο βίντεό του στο Youtube, μου είχε κάνει εντύπωση το πάντρεμα στίχου, (το συγκεκριμένο τραγούδι –το «Θα Πάρω το Τρένο» - είχε την υπογραφή του ), με τη μουσική του Γρηγόρη να στολίζεται από την ενορχήστρωση του

Ψάχνοντας λίγο περισσότερο, βρήκα πολλά και διάφορα που ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης είχε γράψει, αλλά κανένα από αυτά δεν φαινόταν να έχει γίνει ευρύτερα γνωστό, αν και σε όλα υπήρχε διάχυτη μια τιμιότητα και ειλικρίνεια, χωρίς ίχνος σχεδιασμένης εμπορικότητας...Παρ όλ΄ αυτά, η έλλειψη μιας ραδιοφωνικής επιτυχίας, κόντρα στα συγκεκριμένα ακούσματα, με έκανε αφ' ενός να απορήσω και αφ ετέρου να προσπαθήσω να τον συναντήσω...Κλείσαμε ραντεβού σε γνωστό μουσικό μπαρ της Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία μιας επίσκεψής του στην πόλη...
Εκείνος κάπνιζε το τσιγάρο του, αλλά εγώ ότι είχα σχεδιάσει να του πω, από το χαρτάκι με τις ερωτήσεις που είχα ετοιμάσει, μου φάνηκε άσχετο. Του το 'πα και χαμογέλασε. Έξω οι μουσικοί της ορχήστρας του, έκαναν δοκιμές. Έκλεισε την πόρτα για ν' ακουγόμαστε. Η κουβέντα άρχισε με κοινοτυπίες μα γρήγορα ζεστάθηκε...Για κάποιο λόγο, ξεκίνησε από τα παιδικά χρόνια. Η φωνή του γλύκανε. Άναψε κι άλλο τσιγάρο κι άρχισε να μιλά ακατάπαυστα με πάθος... Παρέμεινα σιωπηλός...Αφέθηκα να με παρασύρει στο ποτάμι με τις μουσικές, τους ήχους και τα χρώματα των παιδικών του αναμνήσεων.

Συνέντευξη του Γρηγόρη Δεσύπρη στο "Μουσικόραμα"

Μουσικόραμα : Τι θυμάσαι από την ημέρα Ἀλφα;

Μουσικόραμα _ Γρηγόρης Δεσύπρης

Θυμήθηκε, πως μωρό ακόμα, ήταν δεν ήταν 8-10 χρονών, στη γειτονιά του, τη Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη της Αθήνας, άκουσε να ξεχύνονται οι νότες από ένα απ τα περίφημα clubs της εποχής, το Igloo...Κουτρουβάλησε στη σκάλα, ακολουθώντας τους ήχους των τραγουδιών των Beatles, που έπαιζαν μαζί με άλλα τραγούδια οι Juniors...Τα μάτια του είχαν ανοίξει διάπλατα και τ' αυτιά του είχαν γίνει ο δίαυλος για την ψυχή! Αυτό ήταν! Από κει και μετά, ήξερε ότι ο μεγάλος έρωτας της ζωής του θα ήταν η μουσική!
Με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, γεννήθηκε κι ένα άλλο μουσικό ρεύμα, μια άλλη λαϊκή μουσική, πέραν του Καζαντζίδη...Ήρθε ο , ο , οι πρώτοι , κι «απ έξω» έφτασαν μαζί και οι …Ήρθαν και τα πρώτα προσωπικά συγκροτήματα για τον Γρηγόρη, τα πρώτα σανίδια, οι πρώτες «κιθαριές»...

Κάπου στο 1978, οι βιοποριστικές ανάγκες τον έκαναν να ξεκινήσει να πετάει για την Ολυμπιακή Αεροπορία (Θεός σχωρέστην!!!), απομακρύνοντάς τον κατ' ανάγκη από τα μουσικά δρώμενα...

Μουσικόραμα: Με τη δισκογραφία, πως έμπλεξες;

Γρηγόρης: Ήταν το 1987, που μαζί με συνάδελφους ιπταμένους, αλλά και μουσικούς, αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια μπάντα, έτσι για να χουμε και ψυχική ισσοροπία στη ζωή μας, μιας και είχαμε το φαί και το νερό (βλέπε σταθερό μισθό), αλλά μας έλειπε η αναπνοή! Αυτό ήταν το νέο ξεκίνημα, που με οδήγησε το 1992 μ' έναν απ αυτούς, τον Ηλία Σκριμιζέα, να προχωρήσουμε στη δημιουργία του σχήματος «Ταξιδιώτες» το 1992...Με πιο πολύ ποπ ήχο και εύκολα ακούσματα –επιλογές του Ηλία... Μείναμε μαζί κανα τριάρι χρόνια, κάνοντας και το δίσκο «Τελικός Προορισμός»με την ΜΒΙ, το 1993...

Αλλά εγώ ήμουν αλλού...Ήμουν ροκ στη συμπεριφορά, στη σκέψη, στον τρόπο διαβίωσης...Έπρεπε να γράψω κι έπρεπε να γράψω γι αυτά που ένοιωθα πως μ απασχολούν στη ζωή μου (και πιστεύω και τη ζωή πολλών άλλων) – Θέματα κοινωνικά, θέματα δύσκολα και άρα σ ένα βαθμό, αντιεμπορικά για μια Δισκογραφική...Αλλά, αυτό δεν είναι η ζωή μας και σήμερα; 10% χαρές και 90% δυσκολίες...Κι εκεί που «αυτο-τάχτηκα», εκεί έχω μείνει έκτοτε...

Μουσικόραμα: Στουρνάρα, Πολυτεχνείο, καταλήψεις κλπ...Υπέρ ή κατά;

Γρηγόρης:Μεγάλωσα και κατά πολλούς, μυαλό δεν έβαλα! Κι όμως πιστεύω ακριβώς το αντίθετο...Ίσως και να έχω παρα-βάλει...
Κι έχοντας το μυαλό που χρειάζεται, ακούω πολύ δυνατά και καθαρά, αυτό που φωνάζουν τα παιδιά: Μην μας γράφετε και κάνετε του κεφαλιού σας! Εμείς θα μείνουμε κι εσείς θα φύγετε...Αφήστε μας να χτίσουμε τον κόσμο μας, όπως τον έχουμε φανταστεί...
Οι περισσότεροι βολεμένοι λοιπόν, κλείνουν τα δικά τους αυτιά και την αγκαλιά τους...Και τότε τα παιδιά, τους αμφισβητούν και σπάνε τους τοίχους (μαζί με πόρτες, παράθυρα και βιτρίνες)...Δεν έχουν άλλο τρόπο...Αυτός είναι ο δικός τους και το όπλο τους...Αν αρχίσουμε ν' ακούμε, τα τζάμια θα μείνουν στη θέση τους...

Μουσικόραμα: Μεγάλη δόση Πολιτικής στα λεγόμενά σου...Ποια η σχέση σου μαζί της;

Γρηγόρης: Είμαι Πολίτης – Δεν είμαι Οπαδός...Κι αυτό τα λέει όλα...Η Πολιτική όπως την ξέρουμε, έχει παιχνίδια, μπόλικο παραμύθι κι εξουσία...Εμένα δεν μ αρέσει κανένα απ' τα τρία...Θέλω σοβαρότητα, υπευθυνότητα και βλέμμα στο μέλλον...

Μουσικόραμα: ΕΟΚ & ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο; Μέσα ή έξω λοιπόν;

Γρηγόρης: Επαναλαμβάνω...Είμαι Πολίτης...Πολίτης του κόσμου...Μένω στην Ελλάδα, που γεωγραφικά ανήκει στην Ευρώπη, που είναι μια από τις 5 Ηπείρους...Θέλω να μπορώ να κυκλοφορώ και στις 5, να μοιράζω τη μουσική μου σε όλους, γιατί αυτή είναι ο Λόγος μου, αυτά που πρεσβεύω και να μένω έξω από Ομάδες που άλλοι κατασκεύασαν...Μέσα η έξω λοιπόν, το ίδιο μου κάνει, όσο μ αφήνουν να μοιράζομαι τον αέρα μου με όλους...Μου αρέσει ο Κύκλος και το Όλον, αυτά που κλείνονται μέσα τους...Αν αποφασίσουν να μου τα στερήσουν, να με περιορίσουν, αυτό θα είναι μια άλλη ιστορία...

Μουσικόραμα: Γάμος, παιδιά, σχέσεις;

Ναι, ναι και ναι...Χώρισα βέβαια το 2003, αλλά έχω δυο εξαιρετικά παληκάρια –με διαφορά 16 μήνες ο ένας απ τον άλλον –που λατρεύω...(Ο μικρός έχει τη δική του μπάντα και μελετάει Μουσική Τεχνολογία).
Αν με ρωτάς τι πιστεύω για όλ αυτά, θα σου απαντήσω ως εξής: Αν δεν μας είχαν διδάξει το «μια μέρα θα μεγαλώσεις και θα παντρευτείς», δεν θα το γνωρίζαμε...Ένας σύντροφος όμως, που μοιραζόμαστε μαζί του, είναι απαραίτητος..Τα παιδιά, είναι η καλύτερη «εφεύρεση» του κόσμου...Οι σχέσεις σήμερα (αλλά και πάντα), δύσκολες...Αλλά γι αυτό γεννηθήκαμε..Για τα δύσκολα!

Μουσικόραμα: Ναρκωτικά...

Γρηγόρης: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας...Όσοι έχουμε παιδιά, αυτό τρέμουμε...Όσοι έχουμε ζωές, αυτό τρέμουμε...Όσοι είμαστε ενεργοί πολίτες, αυτό φοβόμαστε! Γιατί μας το φέρνουν εύκολα στο πιάτο για έναν και μόνο λόγο: Για να μας ελέγχουνε! Μπαίνεις λοιπόν εύκολα και βγαίνεις-αν βγεις-δύσκολα...Και για να το 'χεις, γίνεσαι δούλος! Χρειάζεσαι χρήμα, χρειάζεσαι τον συγκεκριμένο, χρειάζεσαι εξάρτηση...Κι έτσι σε κάνουν ότι θέλουν, όποτε το θέλουν...Εσύ λες να μην μπορούσαν να καταστραφούν οι φυτείες στην Κολομβία (και αλλού) εν μία νυκτί, αν πραγματικά υπήρχε η πολιτική βούληση;

Και μια και το φέρνει η κουβέντα, έχω ένα πολύ ωραίο τραγούδι στο δίσκο μου (του 2005), που λέγεται «Άννα»..Έχω γράψει και το στίχο, πέραν της μουσικής...Για αγαπημένη μου φίλη, που πλέον ψωνίζεται –Θεέ και Κύριε, αν είναι δυνατόν –στην Ομόνοια, για να εξασφαλίζει τη δόση της!
Θερμή παράκληση, στα νέα παιδιά: ΑΝΟΙΞΤΕ τα μάτια σας! ΜΗΝ ψήνεστε! ΜΗΝ αγοράζετε! ΜΗΝ δοκιμά
Μουσικόραμα: Τηλεόραση, Ραδιόφωνο, Δισκογραφία και (αναγκαστικά μαζί μ αυτά), Δισκογραφικές...
Γρηγόρης: Αντιλαμβάνομαι ότι όλα τα παραπάνω, είναι εμπορικές επιχειρήσεις και πρέπει να ζήσουν...Δεν είναι Φιλανθρωπικά Ιδρύματα...Αλλά, ήμαρτον πια! Ένα κομμάτι τους, ένα μικρό κομματάκι, δεν μπορεί ν ασχοληθεί επιτέλους και με ουσιαστικότερα πράγματα πέραν του, πως το λένε, Life Style, (τρομάρα του, αν είναι αυτή η πραγματικότητα, εγώ πηδάω απ το βουνό αύριο το πρωί), ή κάπως έτσι, που αναγκάζει και όλο το εμπλεκόμενο «κύκλωμα» να προωθεί μόνον ότι είναι στις παρυφές αλλά και στο κέντρο αυτού του στυλ ζωής, μουσικής, θεάτρου και λόγου;ζετε! Το παραμύθι αυτό, έχει πολύ δυσάρεστο τέλος!

Μουσικόραμα: Δηλαδή, κανείς δεν βλέπει ότι υπάρχει κοινό, που περιμένει να του περιγράψουν τα κοινωνικά φαινόμενα της εποχής μας, όλ αυτά που μας /σας ταλαιπωρούν σήμερα; Να επιτρέψουν να τα ενσωματώσουμε στους στίχους μας, στα γραφτά μας, στις μουσικές μας;

Γρηγόρης: Δεν ξέρω...Εγώ μ αυτά ασχολήθηκα και στους δύο προσωπικούς μου δίσκους («Θα πάρω το τρένο»-1998 & «Απλά & Μπερδεμένα»-2005), σε συνεργασία με τους στιχουργούς μου, Σταμάτη Μεσημέρη και . Και μ αυτά θέλω ν ασχολούμαι και να καταπιάνομαι...Ξέρεις...Έχω ένα «έργο» στα σκαριά, σε συνεργασία με τον Κολοβό, που το χουμε πιάσει απ τα μέσα του 2008, (σήμερα έχουμε 2009 και τελειώνει), και το χουμε μισοπαρατήσει, γιατί αν τελικώς δεν το βγάλω δωρεάν μέσα απ' το site μου (www.dessypris.com – εκεί έχω και free download το «Τρένο»), δεν ξέρω ποιος θα δεχτεί να το εκδώσει...Και είναι πραγματικά έργο ζωής, εμπειρίας, ιδεών...Και θα στοιχίσει, να το βγάλω μόνος μου...Ἀσε που δεν είμαι υπέρ του...ακουμπιστάν!!! Δεν ξέρω..Ίσως το αποφασίσω τελικά...

Μουσικόραμα: ΟΚ...Μάλλον το έχουμε «πιάσει το υπονοούμενο» για το τι πιστεύεις για τη ζωή, αλλά και τη μουσική –που είναι ζωή - , οπότε κάπου εδώ θα σ' ευχαριστήσουμε και θα σου ευχηθούμε καλή επιτυχία σ' ότι αποφασίσεις από δω και μπρος...
Θα ήθελες να ευχηθείς κάτι με τη σειρά σου στους αναγνώστες μας πριν κλείσουμε;

Γρηγόρης: Ναι...Να φιλτράρουν ότι τους σερβίρουν (μουσικά, πολιτικά κλπ) και να τους επιστρέφουν το απόσταγμα!

Δεσύπρης Γρηγόρης: Βιογραφικό & δισκογραφία