Καναβάκη Μαρία - Συνέντευξη

H Μαρία Καναβάκη… παραδοσιακά σύγχρονη, με χροιά στη φωνή της σαν από παλιά ..  ακριβά λαρύγγια φερμένη και γρέζι στο ταμπεραμέντο της Κρητικό, συμβάλλει στην αναβίωση εποχών… αναμμένων φανών για το τραγούδι, που πιστέψτε με.. το χρειαζόμαστε όσο τίποτα εδώ και τώρα!!!

Μαρία Π.: Συμπατριώτισσα λοιπόν Μαρία, Κρητικιά και λεβέντισσα, γιατί να μην το παινευτούμε άλλωστε;
Πες μου για την πρώτη- πρώτη σου επαφή με τη μουσική εκεί στο Ηράκλειο που γεννήθηκες. Πως ξεκινάς σπουδές κι' ενασχολήσεις με τις νότες και τα ταξιδιάρικα παραμύθια τους;

Μαρία Κ.: Ξεκίνησα από πολύ πιτσιρίκι να τρίβομαι με τις νότες. Κάπου στα 5 μου, ζήτησα να με “γράψουν” στο πιάνο, αλλά ήμουν πολύ μικροκαμωμένη και δεν έφτανα τα πλήκτρα! Όταν πια τα κατάφερα ξεκίνησα μαθήματα πιάνου στο Ελληνικό Ωδείο του Ηρακλείου με την κυρία Βίλμα Αντωνακάκη. Κάπου στα γυμνασιακά μου χρόνια, μια ομάδα κολλητοί, φτιάξαμε μια μπάντα και με το θράσσος της άγνοιάς μας αρχίσαμε να παίζουμε μουσική. Κάπως έτσι άρχισαν όλα.

Μαρία Π.: Σε μιά στροφή του δρόμου σου, συναντάς το Γιώργο Σταυρακάκη και το Μίλτο Πασχαλίδη. Πολύ μεγάλη τύχη για κάποιον που κάνει τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι. Πώς έγινε και πως ένοιωσες;

Μαρία Κ.: Πρώτα γνωριστήκαμε με τον

Γιώργο Σταυρακάκη

. Εκείνος είχε μια μουσική σκηνή στο Ηράκλειο τότε, το “Τρομπόνι”, και με την μπάντα που σας είπα παραπάνω πήγαμε να συζητήσουμε για να παίξουμε εκεί ένα βράδυ. Λίγο καιρό μετά ξεκινήσαμε μαζί παραστάσεις. Εκείνος μίλησε αργότερα για μένα και στον Μίλτο Πασχαλίδη με τον οποίο κάναμε μουσική παρέα κοντά μια δεκαετία.Τόσο ο Γιώργος, όσο και ο

Μίλτος

, μου πρόσφεραν απλόχερα πολλά από τα πράγματα που ξέρω για τη μουσική. Είμαι πραγματικά πολύ τυχερή που βρέθηκαν στο δρόμο μου.

Μαρία Π.: Πως... μπερδεύεται το.. θέμα.. μουσική με το θέμα.. σπουδές σε άλλον κλάδο; Ανασφάλεια για το.. αφηρημένο της μουσικής ή συνειδητοποιημένη κίνησή σου για άλλους λόγους;

Μαρία Κ.: Κοίτα...το θέμα των σπουδών προέκυψε ελαφρώς τυχαία. Έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Οικονομικό της Θεσσαλονίκης. Ήθελα όμως να περάσω σε μία μεγαλύτερη πόλη από το Ηράκλειο, για να συνεχίσω τις σπουδές μου στη μουσική σε ένα μεγαλύτερο ωδείο. Βλέπεις...το “αχόρταγο” της εφηβείας. Βρέθηκα λοιπόν στη σχολή αυτή, και επειδή γενικά μου αρέσει να κλείνω τα κεφάλαια που ανοίγω μόνη μου, αποφάσισα και να την τελειώσω. Βέβαια μη με ρωτήσεις συμβουλές για τα οικονομικά σου...δε θα σου το συνιστούσα!

Μαρία Π.: Πότε ξεκινάς εμφανίσεις και γενικά.. ζωή στην Αθήνα;

Μαρία Κ.: Στην Αθήνα βρέθηκα τα τελευταία 6-7 χρόνια. Λίγο που με είχαν φάει οι δρόμοι με τις συναυλίες, (το Θεσσαλονίκη-Αθήνα το είχα κάνει Κυψέλη-Ομόνοια), λίγο που ήθελα και γω να προσπαθήσω κάποια πράγματα σχετικά με τη δισκογραφία, ο δρόμος με κατέβασε προς τα κάτω.

Μαρία Π.: Πως εμπλέκεσαι ενεργά με τη δισκογραφία;

Μαρία Κ.: Πριν καιρό συζητήσαμε παρέα με τον Χρήστο τον Παύλη και είπαμε να ετοιμάσουμε αυτή την πρώτη μας δισκογραφική δουλειά. Το “Παράξενο τοπίο”. Μπήκαμε στο στούντιο και είχαμε ως πρωταρχικό σκοπό μας να φτιάξουμε τα τραγούδια όπως ακριβώς τα είχαμε ονειρευτεί και να το διακεδάσουμε όσο γίνεται περισσότερο. Είναι πραγματική ευτυχία στα πρώτα βήματα ενός ανθρώπου στη δισκογραφία να έχει τόσα “απλωμένα χέρια” για βοήθεια. Και γω σ’αυτόν τον τομέα στάθηκα ιδιαίτερα τυχερή.

Μαρία Π.: Συνεργάστηκες και με άλλους πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες όπως τον Βασίλη Σκουλά, την Πέμη Ζούνη, τον Γεράσιμο Ανδρεάτο, τον Κώστα Λειβαδά, τη Γιώτα Νέγκα, τον Γιάννη Χαρούλη, τον Λάκη Χαλκιά, τον Σταύρο Σιόλα, τον Haig Yazdjian κι' η λίστα δεν τελειώνει!! Πως έγινε και σε ποιες δισκογραφικές δουλειές ή ζωντανές εμφανίσεις;

Μαρία Κ.: Το πως έγινε δεν το πολυκαταλαβαίνεις. Το ένα φέρνει το άλλο. Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί οι πολύ σημαντικοί άνθρωποι, μου άφησαν μια τεράστια κληρονομιά από την εμπειρία τους. Είμαι πολύ ευτυχής που μπόρεσα να τους γνωρίσω από κοντά και να συνεργαστώ μαζί τους. Ο καθένας τους μου άνοιξε έναν καινούριο κόσμο και γι’αυτό τους είμαι ευγνώμων.

Μαρία Π.: Συμπράττεις και σαν μουσικός σε θεατρικές παραστάσεις που ανεβαίνουν στο Ηρώδειο. Πως κατάφερες να ξεπεράσεις το.. μονάχα ερμηνεύτρια και να.. πατήσεις στα χωράφια του.. μουσικού δημιουργού, ούσα ακόμη στην αρχή της καριέρας σου; Ξέρω πως αρκετά δύσκολο, για να μην πω.. αδύνατον πολλές φορές αυτό, λόγω πολλών και διαφόρων.. εμποδίων, που αν αναφερθώ τώρα σ’ αυτά, θα μας πάρει έναν.. αιώνα να λέμε και να λέμε.. Εσύ πως τα κατάφερες λοιπόν;

Μαρία Κ.: Για μένα το δύσκολο μέρος ήταν αυτό της ερμηνεύτριας. Βλέπεις, στη βάση μου κυρίως νιώθω μουσικός. Αυτό σπούδασα, αυτό αγαπάω περισσότερο από όλα να είμαι. Η τραγουδοποιία και η ερμηνεία, μου προέκυψαν στην πορεία, μάλλον γιατί υπήρχαν πράγματα που ήθελα να πω και δεν ήξερα άλλον τρόπο. Δεν είχα ποτέ λοιπόν τρομερό άγχος για τα “χωράφια που θα πατούσα” γιατί απλά δεν ήταν προσχεδιασμένο!

Μαρία Π.: Σταθμός στην καριέρα σου η γνωριμία σου εκεί στη Θεσσαλονίκη με τον Χρήστο Παύλη. Πως έγινε και πως προχωρείτε... κοινή πορεία δισκογραφικά;

Μαρία Κ.: Με τον

Χρήστο

πρωτογνωριστήκαμε σε μια μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Στην πορεία είδαμε ότι μουσικά με έναν τρόπο συμπληρώναμε ο ένας τον άλλο. Παρ’όλο που φαινομενικά ήμασταν πολύ διαφορετικοί, είχαμε πολλά πολλά κοινά. Έτσι το “Παράξενο τοπίο” το φτιάξαμε παρέα και σκοπεύουμε στο μέλλον σίγουρα να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί. Τώρα έχουμε στα σκαριά την καινούρια δουλειά,που θα λέγεται “Μικρές ατασθαλίες” και θα έχει σίγουρα μέσα και κομμάτια του Χρήστου. Εξάλλου, ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις, έτσι δεν είναι;

Μαρία Π.: Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο, που είμαι σίγουρη που θάχει να κάνει με τη μουσική; Κάποιο απωθημένο σου. Κάποια ευχή σου που αν πραγματοποιότανε θα σ' έκανε πιο ευτυχισμένη κι' απ' την.. ευτυχία;

Μαρία Κ.: Απωθημένο δεν μπορώ να πω ότι έχω, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης...κυρίως γιατί είμαι πολύ μα πάρα πολύ πεισματάρα και δεν μπορώ να φανταστώ κάτι και να μην το επιχειρήσω...Ανεξάρτητα με το αν θα το κάνω πετυχημένα ή όχι τελικά, εγώ θα το επιχειρήσω, ακόμα κι’ αν ξέρω εκ των προτέρων ότι θα σπάσω τα μούτρα μου. Αν εύχομαι κάτι; Να μπορώ να συμμετέχω και να δημιουργώ πράγματα που θα με γεμίζουν αληθινά. Να έχω ανθρώπους να τους νοιάζομαι και να με νοιάζονται...Α! Και παγκόσμια ειρήνη!

Μαρία Π.: Ποιον ή ποια απ' τους παλιότερους συναδέλφους σου έχεις πρότυπο και θάθελες ν' ακολουθήσεις τα χνάρια του ή της;

Μαρία Κ.: Είναι πολλοί άνθρωποι του χώρου, γιατί το συνάδελφοι το βρίσκω ακόμα λιγάκι βαρύ, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν για μένα πρότυπο. Ονόματα δε θα αναφέρω. Θα σου πω όμως κάτι... Αυτούς που ζηλεύω περισσότερο, είναι αυτοί που έκαναν λιγότερες υποχωρήσεις στην αισθητική τους και σ’αυτό που τους πρωτοέκανε να μπουν στη μουσική. Αυτό, θα το παλέψω πολύ να το αντιγράψω κατά γράμμα...

Μαρία Π.: Ατραπούς ή έστω μικρές δυσκολίες που συνάντησες στο ξεκίνημά σου στο τραγούδι και τη μουσική γενικά; Πως φαντάζει ο κόσμος της μουσικής βιομηχανίας στα ονειροπόλα μάτια ενός κοριτσιού που ξεκινά σε τόσο μικρή ηλικία να περπατά στα.... αγκάθια και σίγουρα... ξυπόλυτη, δηλαδή δίχως.. γνωριμίες.. υψηλά ιστάμενες;

Μαρία Κ.: Σαφώς και συνάντησα...Τί είμαι εγώ δηλαδή για να αποτελέσω εξαίρεση στον κανόνα; Όλοι που ασχολούμαστε με τον χώρο της τέχνης αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Εντάξει...άλλοι λίγο περισσότερες και άλλοι εννοείται λιγότερες. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι είμαι τρομερά συγκεντρωτική ως άνθρωπος, αλλά τελικά θεωρώ πως αυτός που πρώτα απ’όλα μας βοηθάει είναι ο εαυτός μας και οι επιλογές μας. Δε μου αρέσει να περιμένω πράγματα να μου χαριστούν, κυρίως γιατί τελικά δεν χαρίζονται ακριβώς...Σαφώς και μετράει να έχουμε γύρω μας ανθρώπους, που σε κάποιο στραβοπάτημα θα μας πουν μια σωστή κουβέντα, αλλά αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι να είμαστε εμείς ασφαλείς με αυτό που κάνουμε και να το βελτιώνουμε συνεχώς.

Μαρία Π.: Πως πορεύτηκες το χειμώνα που μας πέρασε μουσικά, πως προχώρησες το καλοκαίρι και τι σχέδια έχεις για το χειμώνα που μας έρχεται;

Μαρία Κ.: Τον περασμένο χειμώνα όπως και το καλοκαίρι φτιάξαμε με μία ομάδα συνεργατών την μουσικοθεατρική παράσταση Power G620+ένσημο. Ήταν μια παράσταση αφιερωμένη στη γενιά των 700€. Το καλοκαίρι παράλληλα είχα τη χαρά να κάνουμε κάποιες κοινές συναυλίες με τον

Μάνο Πυροβολάκη

. Τώρα τον χειμώνα, εκτός από το ότι ξεκινάμε τις διαδικασίες του στούντιο για τις “Μικρές ατασθαλίες” ετοιμάσαμε μια παράσταση για να την πάμε αν μπορέσουμε σε όλη την Ελλάδα. Παράλληλα θα κάνουμε και κάποιες μεμονωμένες εμφανίσεις, με λίγο πιο ακουστικό χαρακτήρα με τον Χρήστο Παύλη. Εξάλλου, η πολλή δουλειά είναι ψυχοθεραπεία όταν αγαπάμε αυτό που κάνουμε...

Μαρία Π.: Σκέψεις για... περαιτέρω ζωή εκτός τραγουδιού και μουσικής δημιουργίας; Σχέδια για δέσμευση και οικογένεια;

Μαρία Κ.: Η οικογένεια είναι ένα πράγμα που με γοητεύει πολύ ως ιδέα. Αλλά δεν θεωρώ ότι μπορεί να μπει εύκολα σε καλούπια χρονικά. Όταν προκύψει πάντως, ελπίζω να έχω το χρόνο να το ζήσω όσο μπορώ πιο έντονα.

Μαρία Π.: Δισκογραφικά πως προχωρείς; Έχεις κάτι κατά νου ή ετοιμάζεις κάτι τώρα;

Μαρία Κ.: Μέσα στους επόμενους μήνες, θα κυκλοφορήσουν οι “Μικρές ατασθαλιες”. Θα είναι μια δουλειά που θα έχει πολλά δικά μου κομμάτια, φυσικά θα έχει τραγούδια του Χρήστου Παύλη, και δεν αποκλείεται να συμμετέχουν και άλλοι τραγουδοποιοί. Το μόνο που ελπίζω είναι η καινούρια αυτή δουλειά να είναι και εκείνη τόσο γεμάτη θετική ενέργεια από τους συντελεστές της, όσο και η προηγούμενη...

Μαρία Π.: Χαρακτηρίζουν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς... ρατσιστικούς, γιατί οι περισσότεροι κάνουν επιλογές ερμηνευτών και τραγουδιών κατά το δοκούν, ασπαζόμενοι συμφέροντα και άλλες κερδοφόρες πηγές. Πως τοποθετείσαι επ' αυτού;

Μαρία Κ.: Υπάρχει μια “αδυναμία” κάποιων ραδιοφωνικών σταθμών σε κάποιους κύκλους καλλιτεχνών...Δεν μπορώ να μην το παραδεχτώ. Και αυτό που “πονάει” κάπως εμάς τους “νέους” στο χώρο είναι ότι αυτά τα ραδιόφωνα έχουν συνήθως και πολύ μεγάλη αποδοχή. Υπάρχουν όμως παραγωγοί που απλά κάνουν αντικειμενικά και σοβαρά τη δουλειά τους. Εμένα προσωπικά, αυτών η γνώμη και η στήριξη με αφορά. Τα υπόλοιπα εφ’όσων δεν μπορώ να τα αλλάξω, απλά τα παρατηρώ να χάνουν σιγά σιγά την εμπιστοσύνη του κόσμου. Γιατί η μεγάλη ανοησία αυτών των ραδιοφώνων είναι ότι θεώρησαν πως ο κόσμος δεν έχει προσωπική γνώμη...Ε λοιπόν...λυπάμαι που τους το λέω αλλά έχει!

Μαρία Π.: Θα.. τσαλάκωνες ποτέ το μουσικό σου ήθος για κάποια παχυλή αμοιβή σε μαγαζιά που βαφτίζονται.. ποιοτικά, αλλά κατά βάθος ζητάνε ότι και τ' άλλα τα.. αμασκάρευτα της παραλιακής;

Μαρία Κ.: Θεωρώ ότι το μουσικό ήθος όπως το αποκαλείς το… κουβαλάμε. Δεν αλλάζει ούτε από χώρο σε χώρο, ούτε από μέρα σε μέρα. Αν άλλαζα, αυτό θα σήμαινε ότι απλά ήμουν πάντα διαφορετική...Απλά δεν είχα μέχρι τότε τις “συνθήκες” για να το κάνω διακριτό.

Μαρία Π.: Πως βλέπεις τα reality που κατακλύζουν τα κανάλια της τηλεόρασης και πουλάνε ροζ όνειρα στα παιδιά που θέλουν ν' ασχοληθούν με το τραγούδι και τη μουσική γενικά με όλη τους την ψυχή; Παράγουν έργο ή απλά κάνουν την .. καλοπληρωμένη δουλειά τους;

Μαρία Κ.: Κατ’ αρχάς δεν πιστεύω ότι τα παιδιά που πάνε στα reality έχουν ροζ όνειρα. Τουλάχιστον όχι πια, μιας και έχουν δει την εξέλιξη του έργου. Κάποιοι στην αρχή, μπορεί να είχαν μια μικρή δόση άγνοιας για την κατάσταση. Τώρα όμως πια, πάνε απολύτως συνειδητοποιημένοι και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. ‘Όσον αφορά το αν τα reality παράγουν έργο, απλά θεωρώ ότι η ερώτηση μάλλον έχει μια σοβαρή δόση χιούμορ. Είναι ένα κακοστημένο πανηγύρι των ex-μεγάλων και πανίσχυρων δισκογραφικών εταιριών για να ανακάμψει η “βιομηχανία της μουσικής”, όπως την ονομάζουν και όπως την κατήντησαν οι ίδιοι.

Μαρία Π.: Σ' αρέσει το σινεμά; Αν ναι, τι φιλμ προτιμάς να παρακολουθείς; Τα μιούζικαλ πως σ' επηρεάζουν;

Μαρία Κ.: Μου αρέσει ο κινηματογράφος πάρα πολύ. Όπως και το να βλέπω ταινίες στο σπίτι. Η αδυναμία μου είναι αυτό που λέμε “ψυχολογικά θρίλερ”. Τα μιούζικαλ δεν μπορώ να πω ότι είναι ιδιαίτερα το στυλ μου...Τρελαίνομαι ωστόσο για τα soundtracks των ταινιών. Έχω μια τεράστια συλλογή με αυτά που ακούω συνέχεια!

Μαρία Π.: Κάποιο κομμάτι παλιό ή καινούργιο που αγαπάς πολύ και σιγοτραγουδάς στις χαλαρές ή δύσκολες στιγμές σου;

Μαρία Κ.: Κάθε 6μηνο παθαίνω εμμονή με ένα συγκεκριμένο κομμάτι...Αυτή την περίοδο κόλλησα με ένα παλιό λαϊκό τραγούδι που είχε τραγουδήσει η Βίκυ Μοσχολιού του Μάνου Ελευθερίου και του Γιάννη Σπανού...Το “Κάτω απ’την μαρκίζα”.

Μαρία Π.: Όταν ξεκουράζεσαι ή όταν τραγουδάς στο μπάνιο, τι είδος μουσικής κουλτούρας προτιμάς; Ροκάρεις, εκφράζεσαι λαικά ή κάτι άλλο;

Μαρία Κ.: Δεν ξέρω...Δεν έχω παρατηρήσει για να είμαι ειλικρινής. Έχω όμως την αίσθηση ότι μάλλον το λαϊκό είναι αυτό που μου πρωτοβγαίνει...Περισσότερα είναι εξάλλου τα λαϊκά βιώματα που έχω, περισσότερο λαϊκά τα τραγούδια που αγαπώ...

Μαρία Π.: Και τώρα, μια και μιλούσαμε για είδη μουσικής, ας.. ροκάρουμε κι’ εμείς λιγάκι με τις λέξεις…
Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι, που θάθελες να πας, στο μέλλον, στο παρελθόν ή κάπου αλλού;

Μαρία Κ.: Θα την πήγαινα λίγο πιο μπροστά...Στην κλήρωση του Τζόκερ και μετά θα γύριζα πίσω!...Αστειεύομαι. Δεν νομίζω ότι θα την “ψώνιζα” τη μηχανούλα αυτή. Προτιμώ να αντιμετωπίζω τα μελλοντικά πράγματα ακαριαία, όπως συνήθως έρχονται και το παρελθόν μου με απόσταση. Έτσι νιώθω πιο ασφαλής, πιο στέρεα.

Μαρία Π.: Σ’ ευχαριστώ Μαρία μου. Είθε το αρνητικά… παράξενο τοπίο της εποχής να το φωτίσει το σίγουρα ευχάριστα ανατρεπτικό «ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΟΠΙΟ» το δικό σας.
Όσο για τη μηχανή του χρόνου, αν κάποτε εφευρεθεί, μπορεί να σε πείσω να ρίξουμε μια ματιά έστω και δευτερολέπτου στο μέλλον…. ή να ταξιδέψουμε σε τυχαίο χρόνο και τόπο, έτσι για ένα βήμα λίγο πιο τολμηρό βρε παιδί μου, που απ’ ότι βλέπω σχεδόν κανείς απ’ αυτούς που ρωτάω δεν επιθυμεί να το τολμήσει. Αυτό βέβαια μπορεί να σημαίνει και.. απελπιστικά ευτυχισμένες κι’ ολοκληρωμένες στιγμές στο.. σήμερα!! Αν είναι έτσι.. χαλάλι σας!!!

Μαρία Παπαδάκη

11/2009