Τηγανούρια Ζωή - Συνέντευξη

Παρουσία που.. μαγεύει με την κίνηση και την εκφραστικότητα της, συνθέτης, με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της, μας μιλάει για το ξεκίνημα και την πορεία της… μέσω.. ψυχής…

 Μαρία: Νησιώτισσα λοιπόν Ζωή και μάλιστα απ’ τη Σαμοθράκη..
Τι ρόλο έπαιξε το μεγάλωμά σου σ’ ένα ακριτικό νησί, στην ιδιοσυγκρασία και την μετέπειτα ενασχόλησή σου με τη μουσική;

  Ζωή: Μεγαλώνοντας  στην Σαμοθράκη δεν ήταν εύκολο να συνειδητοποιήσω πόσο καλό μου κάνει η αγνότητα, η απλότητα η φύση, η μουσική που την άκουγα από τον πατέρα μου από τότε που ήμουν ακόμα μωρό … Με τον ερχομό μου όμως στην Αθήνα, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικά εφόδια αποκόμισα από ένα νησί, που εκτός των άλλων διαθέτει και μια πλούσια ιστορία από αρχαιότατων χρόνων με ενέργεια τόσο δυνατή που αν είσαι δεκτικός μπορεί να σε οδηγήσει ακόμα και σε μεταφυσικές εμπειρίες …
Η πνευματικότητα στην πορεία του καλλιτέχνη για μένα, παίζει τον πρώτο ρόλο, διότι αυτή βοηθάει στην έμπνευση και στη δημιουργία, σε κάνει πλούσιο σε αγνά συναισθήματα, σε γεμίζει αγάπη, κάτι που πρέπει όλοι οι καλλιτέχνες να έχουν ως βάση τους για να αντλούν τη δύναμη, να βγαίνουν από τα «εγώ» και τη φιλοδοξία τους και να έχουν στη ψυχή τους την προσφορά…. Η γενέτειρα πατρίδα μου η Σαμοθράκη μαζί με την οικογένεια μου, μου χάρισαν αυτό το δώρο με ώθησαν στην αγάπη, στην πνευματικότητα και στην πεποίθηση ότι όλα έρχονται από πάνω ως δώρο και ο καλλιτέχνης είναι μόνο το <μέσον>…    

  Μαρία: Πως ξεκίνησες τις μουσικές σου σπουδές και πως ένοιωσες διδάσκοντας σε τόσο μικρή ηλικία;

  Ζωή: Τις μουσικές σπουδές, τις ξεκίνησα στην Αθήνα στο Ωδείο   όπου έκανα αρμονία, πήρα το πτυχίο και έκανα και πιάνο μέχρι τη μέση όμως… Eίχε προηγηθεί η Αλεξανδρούπολη όπου διδάχτηκα από τον κύριο Αγγελίδη τη μέθοδο autorgan και κάπως έτσι από τον πρώτο μου δάσκαλο έγινε και η πρώτη πρόταση να διδάξω….
Η εμπειρία μου ως δασκάλα μουσικής ήταν περίεργη !!! Ήμουν ασφαλώς και μικρή για να μπω κατευθείαν στο ρόλο του δασκάλου, αλλά εκτός αυτού επειδή όπως λέει και η παροιμία η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, εγώ ήδη κατάλαβα από τότε ότι μου αρέσει να είμαι η μαθήτρια και όχι η δασκάλα!!!  Η μουσική είναι ατελείωτη. Όσο περισσότερο διεισδύει κανείς μέσα της, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει το μεγαλείο της… Πόσα έχω ακόμα να μάθω!!! Διψώ για μελέτη, για δημιουργία, για ενορχηστρώσεις, για καινούριες ιδέες, για καινούριους ήχους. Με ευχαριστεί να ακούω καινούριες διασκευές, κλασική μουσική να μπαίνω στον τρόπο σκέψης μεγάλων μουσικών – δημιουργών που άφησαν εποχή, αλλά και νέων ανθρώπων που έχουν ταλέντο και αγαπούν την τέχνη. Όσο όμως (αναγκαίο κακό) οι υποχρεώσεις μου και οι δουλειές γίνονται ολοένα και περισσότερες, τόσο ο πολύτιμος χρόνος διείσδυσης στη μουσική λιγοστεύει και αυτό με στεναχωρεί!!!

  Μαρία: Κατεβαίνεις στην Αθήνα για κάτι που δεν αφορά καθόλου τη μουσική, απ’ ότι διάβασα στη βιογραφία σου.
Πως εγκαταλείπεις μετά το στόχο σου και υποκύπτεις ξανά στις σειρήνες της μελωδίας;

  Ζωή: Η ιστορία έχει ως εξής: Την πρώτη χρονιά που έδωσα εξετάσεις πανελλαδικές πέρασα νοσηλευτική στα Γιάννενα. Όταν ήμουν β’ εξάμηνο, χωρίς να το καλοσκεφτώ κατέβηκα στην Αθήνα, κρυφά από τους γονείς μου, να ερευνήσω το τοπίο, παρέα με τον αδελφό μου ο οποίος είναι μερικά χρόνια μεγαλύτερος και έτσι είχα μια ψυχολογική υποστήριξη. Για να μην τα πολυλογώ, μέσα σε δυο εβδομάδες στην Αθήνα, έχω νοικιάσει σπίτι, έχω γραφτεί στο Ωδείο Σκαλκώτα και έχω ξεκινήσει να δουλεύω ως μουσικός με τους Κονιτόπουλους παίζοντας τότε ακόμα αρμόνιο και όχι ακορντεόν (δε το είχα ξεκινήσει)… Αφού λοιπόν είναι όλα τακτοποιημένα και σε απόλυτο έλεγχο, αφού άρχισα να βγάζω χρήματα και παράλληλα ξεκίνησα τις σπουδές μου στο Ωδείο, έμαθαν και οι γονείς μου ότι βρίσκομαι Αθήνα και πήγαν να πάθουν έμφραγμα… Η μόνη λύση για να μην έχουμε τρεχάματα και για να μην τους στενοχωρήσω, ήταν να έχω -τυπικά για εκείνους- πιο σοβαρό λόγο να βρίσκομαι στην Αθήνα. Έδωσα λοιπόν ξανά πανελλήνιες και πέρασα πάλι νοσηλευτική, αλλά αυτή τη φορά στην Αθήνα. Έτσι, όλα έγιναν «καθωσπρέπει» και για τους γονείς της επαρχίας που θέλουν τα παιδιά τους να μπουν σε μια σχολή…. Μόνο που εγώ μπήκα αλλά δεν βγήκα ποτέ από τη σχολή, διότι το μόνο που έκανα για τρία χρόνια ήταν να ανανεώνω την εγγραφή μου χωρίς να έχω παρακολουθήσει καθόλου παρά μονό μερικά μαθήματα στην αρχή! Αλλά ταυτόχρονα μελετούσα και σπούδαζα μουσική!!! Θεωρητικά και πιάνο μέχρι τότε, αφού με τα πρώτα μου λεφτά από τη δουλειά αγόρασα και το πρώτο μου πιάνο.  

  Μαρία: Πως επέλεξες το ακορντεόν απ’ όλα τ’ άλλα μουσικά όργανα;

  Ζωή: Ήμουν ήδη εξοικειωμένη με τα πληκτροφόρα όργανα και το δεξί χέρι είχε αρκετά μεγάλη ευχέρεια στα πλήκτρα. Το πρόβλημα ήταν ότι έπρεπε να εξοικειωθώ με ένα όργανο που έπιανα για πρώτη φορά στα χέρια μου και δεν είχα ιδέα από τα μπάσα του και από το πώς πρέπει να το κρατώ, για να μη κουράζεται το σώμα, διότι όπως ξέρετε είναι ιδιαίτερα βαρύ όργανο… Είχε όμως τόσο γλυκό ήχο, ταίριαζε τόσο πολύ στα δάχτυλα μου και ακουμπούσε στο σώμα μου, ήταν σαν να ανάσαινε μαζί μου, έτσι εγώ και αυτό ενωθήκαμε!!! Και άρχισε η γλυκιά και δημιουργική «ταλαιπωρία» της μελέτης… που κρατά ακόμα, και όσο περνούν τα χρόνια γίνεται, πιο μεστή, πιο σοβαρή, πιο αποτελεσματική και ουσιαστική.   

  Μαρία: Οι συνεργασίες σου είναι πολλές και.. διαλεκτές. Προέκυψαν εύκολα ή προσπάθησες πολύ γι’ αυτό; Μία που να σούχει μείνει που λένε, λόγω κάποιου.. λόγου τέλος πάντων;

  Ζωή: Για καλή μου τύχη δεν προσπάθησα καθόλου, και να σας πω και την αλήθεια μου, ούτε καν το είχα σκεφτεί ότι θα συμβεί… Εγώ να μάθω μουσική ήθελα. Ξαφνικά ήρθε ένα τηλεφώνημα, μετά το επόμενο και πάει λέγοντας… Έτσι.. ξαφνικά… βρέθηκα στο χώρο των καλύτερων μουσικών και τραγουδιστών χωρίς να το καλοκαταλάβω …
Από όλες μου τις συνεργασίες, έχω να θυμάμαι καταπληκτικές εμπειρίες, ταξίδια με περιοδείες σε όλο τον κόσμο, Κούβα, Αργεντινή, Ισραήλ Αυστραλία, σε όλη την Ευρώπη, σε όλη την Ελλάδα … συναυλίες πολλές στο Μέγαρο μουσικής στο ηρώδειο στο λυκαβηττό... γνωριμίες με ανθρώπους που έγραψαν ιστορία…   Πέρασα καλά σε όλες μου τις συνεργασίες και έμαθα πολλά. Ήταν μεγάλο σχολείο για μένα …  

  Μαρία: Πότε συνθέτεις για πρώτη φορά και ποιο είναι το πρώτο σου κομμάτι;

  Ζωή: «Έχεις κάτι που μου λείπει» είναι το πρώτο μου κομμάτι και το έχει ερμηνεύσει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, σε στίχους του αείμνηστου   Αυτό έγινε εντελώς ξαφνικά, πριν από δέκα χρόνια και ενώ δεν είχα γράψει ποτέ μέχρι τότε, ούτε είχα προσπαθήσει, ούτε είχα δώσει δείγματα ότι μπορώ να το κάνω και όμως μετά το πρώτο κομμάτι εκεί στο πιάνο μου, στο Νέο Κόσμο που έμενα τότε, άρχισαν να κυλάνε σαν ποταμάκι οι μελωδίες, η μία μετά την άλλη!!! Και έδωσα πολλά τραγούδια σε πολλούς έλληνες ερμηνευτές μέχρι σήμερα.  

  Μαρία: Πότε και πως ξεκινάς τα δισκογραφικά σου βήματα;

 

Ζωή Tηγανούρια - Από το νέο διπλό cd Zoe  06 / 09  Serah

Ζωή: Ως ακορντεονίστα σε δίσκους, άρχισα πολύ νωρίς να συμμετέχω, από τότε που ξεκίνησα το ακορντεόν, σχεδόν από το πρώτο χρόνο παίζοντας μέχρι σήμερα σε εκατοντάδες δίσκους. Ως συνθέτης, τη χρονιά που άρχισα να γράφω μουσική το 1999 δίνοντας τραγούδια σε Γαλάνη, Ανδρεάτο, Πέτα, Δάντη, Μακεδόνα, Μπάση, Παπακωνσταντίνου, Υφαντή, Κετιμέ, Τζουγανάκη και πολλούς άλλους. Η προσωπική μου δισκογραφία ξεκίνησε το 2006 με το πρώτο CD «Libertango»  ακολούθησε τo «Τanguera» το 2007, μετά ήρθε το soundtrack «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο» το 2008, όπου υπογράφω ως συνθέτης και παραγωγός όλο το soundtrack και πρόσφατα, από τη δική μου πλέον εταιρία βγήκε το ολοκαίνουργιο «ZOE 06-09» το Δεκέμβρη του 2009. Είναι ένα διπλό άλμπουμ που εμπεριέχει τρία χρόνια ορχηστρικής δισκογραφικής μου πορείας, από το 2006 ως το 2009, στο όποιο έχω συμπεριλάβει 25 κομμάτια εκ των οποίων πολλά κομμάτια ήδη υπάρχουν στα προηγούμενα CD μου. Έχω συμπεριλάβει όμως και κομμάτια που τα είχα στο συρτάρι, ενορχηστρωμένα και ανέκδοτα και κάποια που τα είχα ήδη δώσει σε διάφορες συλλογές παλαιότερα, όπως τη διασκευή που έχω κάνει του «ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΦΥΓΩ», που πολλοί με ρωτούσαν σε ποιο CD μου βρίσκεται. Θεώρησα λοιπόν πολύτιμο, να συγκεντρώσω μεγάλο αριθμό κομματιών μου, που ήταν σκορπισμένα, όλα σε ένα δικό μου ολοκληρωμένο, διπλό άλμπουμ.

	Ζωή Τηγανούρια - Ασε με να φύγω (ZOE REMIX)                                              Από το νέο διπλό cd Zoe  06 / 09

Το πρώτο δισκάκι από τα δύο, εμπεριέχει Latin tango jazz φόρμες, συνθέσεις δικές μου και διασκευές και το δεύτερο εμπεριέχει τις συμφωνικές και traditional φόρμες. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη για αυτό το CD μου, διότι έχει εισπράξει άριστες κριτικές ήδη και για το περιεχόμενο, αλλά και για την προσεγμένη εμφάνιση του (το ντιζάιν), αν και είναι ακόμα η αρχή, πάει παρά πολύ καλά σε πωλήσεις και διότι είναι το «παρθενικό» CD της δικής μου εταιρίας ZOE MUSIC.   

  Μαρία: Στα κομμάτια που εμφανίζεσαι ως συνθέτης, με ποιους στιχουργούς συμπορεύεσαι;

  Ζωή: Με τους αείμνηστους   και Σταμάτη Μεσημέρη έκανα τα πρώτα μου τραγούδια, με τον Θοδωρή Γκόνη επίσης και άλλους…

  Μαρία: Θάγραφες ποτέ μόνη σου τους στίχους ενός τραγουδιού σου ή τόχεις κάνει ήδη;

  Ζωή: Το έχω ήδη κάνει σε τρία κομμάτια στη δισκογραφία και σε μερικά ανέκδοτα.

  Μαρία: Συνεργάστηκες επίσης με πολλούς και αξιόλογους ξένους καλλιτέχνες. Κάτι ή κάποιος που να σου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ’ αυτές σου τις συνεργασίες;

  Ζωή: Ξεχωριστή για μένα στιγμή ήταν η χειραψία μου με τον James Brown και το support που έκανα με τους Senso Latino στις δυο συναυλίες του Αθήνα- Λυκαβηττός Θεσσαλονίκη - Θέατρο Γης…

  Μαρία: Ορχηστρικά κομμάτια ή τραγούδια;

Δεν διαχωρίζω κάτι στη μουσική είναι για μένα μια ενιαία εικόνα, ένας κήπος με λουλούδια διάφορα, που το καθένα έχει το χρώμα του, τη μυρωδιά του, την ομορφιά και τη χάρη του…

  Μαρία: Το 2006 ταξιδεύεις στην Τουρκία για τη μουσική που έγραψες για το Ελληνοτουρκικό ντοκιμαντέρ « ΑΝΤΙΓΟΝΗ». Τι αποκόμισες απ’ τα Τούρκικα Μ.Μ.Ε κι’ απ’ τη χώρα γενικά;

  Ζωή: Ξεχωριστή εμπειρία…αν και είχα ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη άλλες δυο φορές. Στα Πριγκιποννήσια πήγα για πρώτη φορά. Ήταν πανέμορφα. Είναι ωραίο να έρχεσαι σε επαφή με άλλους λαούς, άλλους πολιτισμούς. Η μουσική έχει αυτόν τον ενωτικό χαρακτήρα…

  Μαρία: Η μουσική σου στους τίτλους του σήριαλ «ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΕΙΟ ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟ»  του Χάρη Ρώμα, ταξιδεύει τον ακροατή πίσω στο χρόνο, αλλά με μια νότα σύγχρονου λυρισμού.

  Ζωή: Και εγώ  ταξίδεψα τότε σε άλλες εποχές. Έπρεπε να πάω νοερά στην εποχή του ‘40 για να μπορέσω να γράψω και να ενορχηστρώσω τέτοια μουσική…

  Μαρία: Θα’ θελες να το επαναλάβεις και σε κάποιο άλλο σήριαλ αν σου προταθεί, ή δεν είναι στις προτεραιότητές σου κάτι τέτοιο;  

  Ζωή: Δεν είναι  στις προτεραιότητες μου αυτό τον καιρό, αλλά γιατί όχι αν υπάρχει κάποια πρόταση που θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον…  

  Μαρία: “LIBERTANGO”.. και “TANGUERA”.. Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτά σου τα έργα που… λατρεύουν το ταγκό…και τα λατρεύει το κοινό…

  Ζωή: Είναι η πρώτη μου προσωπική δισκογραφία. Έχει πάει παρά πολύ καλά σε πωλήσεις… Ήταν μια πολύ καλή αρχή, όμως έχω μεγάλο δρόμο ακόμα μπροστά μου και πολλά cd ακόμα να φτιάξω Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος….   

  Μαρία: Στη σύμπραξή σου με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, στην περιοδεία του στην Ευρώπη, πως είδες τον ίσως πιο.. γέφυρα Έλληνα καλλιτέχνη ανάμεσα σ’ αυτό που ονομάζουν.. έντεχνο χώρο και τον της άλλης όχθης τον λίγο πιο ελαφρύ;

  Ζωή: Έχω συνεργαστεί με τον Μιχάλη εκτός από support στην περιοδεία του στην Ευρώπη και άλλες φορές στο παρελθόν … και πιο πρόσφατα μάλιστα  ως support σε συναυλίες του σε Ελλάδα και Κύπρο αλλά και δισκογραφικά. Θεωρώ ότι είναι ένας πολύ ταλαντούχος καλλιτέχνης με πολύ ωραία φωνή, ο όποιος με το ταλέντο σε συνδυασμό με την εξυπνάδα και τις ευνοϊκές συγκυρίες που ήρθαν στο δρόμο του, δημιούργησε ένα νέο ρεύμα στο μουσικό γίγνεσθαι της Ελλάδας …Μου αρέσει όταν συνεργάζομαι μαζί του… Ωραίο stage, ωραία φώτα, ωραίος ήχος,…και κυρίως καλή χημεία μαζί του, λεπτομέρειες που τις καταλαβαίνουμε εμείς που είμαστε εκεί πάνω για να περάσουμε καλά και να το μεταφέρουμε αυτό και στον κόσμο…  

  Μαρία: Πως προκύπτει η πολύ σημαντική συνεργασία σου με τη διεθνή κατασκευαστική εταιρεία ακορντεόν; Πως νοιώθεις που επιλέχτηκες ίσως μέσα από πληθώρα αξιόλογους ακορντεονίστες γι’ αυτή την καμπάνια;

Zoe representing Greece at the 5th International Accordion          Festival 2009,  playing her composition "Greek mountains"                              and the cuban "Lagrimas Negras"!!!                 Both songs are now on her new album "ZOE 06/09"!

  Ζωή: Με τιμάει αυτή η πρόταση ιδιαίτερα. Με ανακάλυψαν από το youtube από το video clip του Libertango που μέχρι σήμερα έχει επισκεψημότητα πάνω 400.000 χρήστες παγκοσμίως.. Με πήραν τηλέφωνο, με κάλεσαν στην Ιταλία, έγινε η συμφωνία, μου χάρισαν δυο ακορντεόν, εκπροσώπησα την εταιρία στην Παγκόσμια έκθεση μουσικής της Φρανκφούρτης τον Απρίλιο του 2009, το όποιο μου έφερε και άλλες προτάσεις από εξωτερικό. Έτσι δυο μήνες μετά (τον Ιούνιο του 2009) βρέθηκα στην μακρινή Φινλανδία να εκπροσωπώ την χωρά μας στο 5ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Ακορντεόν, που είχε δίωρη πανευρωπαϊκή τηλεοπτική κάλυψη, αποκομίζοντας τιμητικό δίπλωμα από τους καλύτερους ακορντεονίστες του κόσμου.   

  Μαρία: Όταν ακούει κανείς για μια δεξιοτέχνη του ακορντεόν, περιμένει να δει μπροστά του κάτι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που βλέπει αντικρίζοντας σε.
Έπαιξε ρόλο η ωραία σου εμφάνιση στην καριέρα σου ή την ίδια αντιμετώπιση θάχες στον μουσικό χώρο, που δεν είναι εδώ που τα λέμε κι’ απ’ τους ευκολότερους και ηθικότερους, έστω κι’ αν ήσουν.. χαμηλότερων τόνων στην εμφάνιση;

  Ζωή: Δε νοιώθω κάτι ιδιαίτερο για την εμφάνιση μου. Απλά, όπως οι περισσότερες γυναίκες προσπαθώ όσο προλαβαίνω να προσέχω πως ντύνομαι και πως εμφανίζομαι γενικά σε επαγγελματικά ραντεβού και σε συναυλίες μου, όμως όχι κάτι το ιδιαίτερο. Μια ωραία και προσεγμένη εμφάνιση είναι πάντα πιο ελκυστική από μια χύμα εμφάνιση, όμως αυτό είναι προσωρινό και θα ήταν επιπόλαιο να ασχολούμαι με αυτό σαν να είναι κάτι σπουδαίο, διότι η εμφάνιση με τα χρόνια αλλάζει, το σώμα γερνά, το δέρμα χάνει τη φρεσκάδα του, το έργο όμως του καλλιτέχνη μένει και αφήνει την ιστορία του! Και όσο περνούν τα χρόνια γίνεται και πιο όμορφο και πιο ώριμο εάν έχει ουσία και αλήθεια μέσα του, όποτε η εμφάνιση πιστεύω ότι δεν παίζει σπουδαίο ρόλο αν μιλάμε για καλλιτέχνη!

 
  Μαρία: Βλέποντάς σε να παίζεις, θα σε φανταζόμουν σε μια χορευτική εκτέλεση κάποιου έργου με ακορντεόν… λέω τώρα εγώ, λόγω της υπέροχης κίνησης που έχεις. Πως θα σου φαινόταν αυτό;

  Ζωή: Δε το έχω σκεφτεί γιατί όχι;

  Μαρία: Κάνεις κάτι τώρα;

  Ζωή: Αυτό το διάστημα πάρα πολλά πράγματα. Πραγματοποιώ συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Πρόσφατα, εμφανίστηκα ως guest μαζί με τους Ονιράμα και τουs Αksent στο  MAD SECRET CONCERTS, επίσης συμμετείχα στα εγκαίνια του Ιδρύματος Κακογιάννη. Σε λίγες μέρες πραγματοποίησα συναυλία για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στο αμφιθέατρο του Αθήνα 9.84. Παράλληλα προετοιμάζω εμφανίσεις μου στο εξωτερικό στη Δανία, στη Γερμανία και στη Φινλανδία... Σε λίγες μέρες όμως, θα εμφανιστώ και πάλι στο Half Note, αλλά αυτή τη φορά όχι με τους Senso Latino, όπως πέρυσι το Μάιο, αλλά μαζί με τη μοναδική Γλυκερία στo πλαίσιo της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, κάνοντας μια παράσταση με τα τραγούδια του θεάτρου, διασκευασμένα για φωνή ακορντεόν με τη συνοδεία του πιανίστα μου από τους Senso Latino τον Ηλία Αργυρόπουλο.

  Μαρία: Υπάρχει κάτι στα σκαριά δισκογραφικά ή επί σκηνής για το… μετά;

  Ζωή: Έχω ήδη έτοιμο το επόμενο cd μου που θα κυκλοφορήσει περίπου τον Οκτώβρη του 2010 και ταυτόχρονα έχω βγάλει στη φόρα από το συρτάρι, τα λαϊκά μου κομμάτια με τα οποία ετοιμάζω αργά αργά όμως - όποτε προλαβαίνω- έναν λαϊκό δίσκο με κάποιον ερμηνευτή … δε λέω περισσότερα για αυτό…  

  Μαρία: Είναι δύσκολο στην Ελλάδα να λειτουργείς σαν σολίστ ενός μουσικού οργάνου;

Astor Piazzola 's Libertango by the greek accordion solist Zoe Tiganouria                                        from her double disc 'Libertango'(2006)

  Ζωή: Ήταν δύσκολο στην αρχή να κάνω αυτό το βήμα, αλλά τόλμησα... Πράγματι η Ελλάδα είναι η χώρα του τραγουδιού κυρίως, με σπάνιους ορχηστρικούς δίσκους… Τώρα είμαι μέσα στο χορό και χορεύω… Δεν ξέρω αν είναι πλέον δύσκολο ή εύκολο, ξέρω μόνο ότι μου αρέσει και αγωνίζομαι…Εξάλλου πια στη χώρα μας, όλα και για όλους έχουν δυσκολέψει. Χρειάζεται θάρρος, τόλμη και βουτιά στα βαθιά για να μην μας καταπιεί αυτή η μεμψιμοιρία, η μιζέρια και η απογοητευτική εικόνα της εποχής μας.  

  Μαρία: Νομίζεις πως στο εξωτερικό θα εξελισσόσουν αλλιώς ή έστω με πιο γρήγορους ρυθμούς;

  Ζωή: Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις. Δεν γνωρίζω πως θα ήταν τα πράγματα στο εξωτερικό, πάντως σίγουρα εκεί τον μουσικό, τον αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο σεβασμό… Και σίγουρα…  υπάρχει μεγαλύτερη αξιοκρατία.

  Μαρία: Κάποιος απ’ τους  παλιούς ή τους  καινούργιους μουσικούς  στην Ελλάδα ή  στο εξωτερικό,  που λειτουργεί σαν πρότυπο για σένα;

  Ζωή: Πολλοί καλλιτέχνες μου αρέσουν, τους θαυμάζω, τους μελετάω αλλά όχι σαν πρότυπο. Δεν είχα ποτέ κάποιον για πρότυπο…

  Μαρία: Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι, που θάθελες να πας, στο παρελθόν, στο μέλλον ή κάπου αλλού;

  Ζωή: Ναι θα πήγαινα στο παρελθόν ευχαρίστως, στα Καβείρια μυστήρια της Σαμοθράκης… και στο μέλλον ευχαρίστως σε αυτή τη νέα γενιά ανθρώπων, που θα φέρουν στο πλανήτη μας τη λύτρωση… μια μεγάλη μέρα! Αλλά κυρίως, μου αρέσει να ζω το εδώ και τώρα… από στιγμή σε στιγμή, για να είμαι πάντα σε ετοιμότητα και συνειδητή.

  Μαρία: Ευχαριστώ Ζωή… Αν υπάρξει ποτέ μηχανή του χρόνου, να με υπολογίζεις στην.. παρέα για τα Καβείρια μυστήρια.. Εύχομαι τα βήματά σου να σε βγάζουν πάντα σε επιτυχίες κι’ ευτυχίες!!!