Καζαντζής Βαγγέλης - Συνέντευξη

Στην κουβέντα μας στο Μουσικόραμα, μας ξεναγεί στη ζωή και τις σκέψεις του και μας κερνά φιλόξενα μεγάλες δόσεις απ’ το ταλέντο του..

 Μαρία: Βαγγέλη,  έχεις κάνει σπουδές πάνω στη  μουσική με πολλούς… ας πούμε  τρόπους.. Ακολουθούσες κάποιον άλλο  τομέα σπουδών κι’ αυτό προέκυψε  στην πορεία ή απ’ την αρχή  ένοιωσες πως ήσουν προορισμένος  για τη μουσική σου μοίρα  και την ακολούθησες αμέσως  χωρίς… ξεστρατίσματα;

 Βαγγέλης: Η μουσική  με τράβηξε από μικρό δέκα-έντεκα  χρονών, ασχολήθηκα με κλασική-ακουστική ηλεκτρική κιθάρα, βυζαντινή μουσική, με ταμπούρο στη Φιλαρμονική, αργότερα  με ανώτερα θεωρητικά κλασσικής  μουσικής, Τη στιγμή, όμως που  έπρεπε να δώσω πανελλήνιες,  δεν είχα φτάσει στο θεωρητικό  επίπεδο που απαιτούνταν για  την εισαγωγή μου στη μουσικολογία  και η αλήθεια είναι πως  δεν με ενδιέφερε κιόλας, γιατί  φοβόμουν πως αν έκανα επάγγελμα  τη μουσική, θα έχανα το μεράκι  μου γι’ αυτήν. Έτσι, πέρασα για 4 χρονάκια μια βόλτα από τη Γυμναστική Ακαδημία, όπου ήταν υπέροχα καθώς βρήκα και ασχολήθηκα με πράγματα που αγαπούσα, όπως η ορειβασία, η χιονοδρομία και η ενασχόληση με άτομα με ειδικές ανάγκες, στην οποία δεν παρέλειψα να συμπεριλάβω και τη μουσική, με αποτέλεσμα να  ασχοληθώ με τη μουσικοκινητική. Ταυτόχρονα βέβαια στο σπίτι, ήμουν μόνιμα με ένα cd ή όργανο στο χέρι και ήδη είχα αρχίσει να ατενίζω και να ανακαλύπτω νέους μουσικούς ορίζοντες πέρα από το μέταλ-ροκ και την κλασσική μουσική. Επίσης έπαιζα κατά καιρούς σε μαγαζιά, ρεμπέτικα ή έντεχνο-ροκ...κάπως έτσι πήγα να ξεστρατίσω επαγγελματικά από τη μουσική...αλλά δε μου βγήκε!...

 Μαρία: Σήμερα  φοιτάς, όπως διαβάζω στο βιογραφικό  σου, στο τμήμα Λαϊκής και  παραδοσιακής μουσικής (Τ.Λ.Π.Μ), με  ειδικότητα στο σάζι.
Γιατί ασχολήθηκες ειδικά μ’ αυτό το όργανο;

 Βαγγέλης: Όπως είπα και προηγουμένως, μέσα σ’ αυτά τα χρόνια, γνώρισα μουσικές καθώς και όργανα που συναντιούνται κυρίως στον ελλαδικό χώρο και σ’ αυτόν των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου όπως: μπαγλαμάς, λαούτο, μαντολίνο, φλογέρες, νέι, ούτι, μπεντίρ και διάφορα κρουστά, λύρες, yaili tanbour, γκάιντα και ένα από αυτά ήταν και το σάζι, μέσα από το οποίο για κάποιο λόγο μπόρεσα να εκφράσω τις μουσικές μου ανησυχίες πιο αβίαστα από τα άλλα όργανα, έτσι ταίριαξα μαζί του. Επίσης, λόγω του ρεπερτορίου( λαϊκές μουσικές), όσον αφορά το «ορθό» παίξιμο του οργάνου. Στην πορεία, ανακάλυψα και την ύπαρξη του Τ.Λ.Π.Μ., όπου το αντικείμενο σπουδών του ταίριαξε γάντι με τα γούστα μου και αφού πια είχα πειστεί ότι δεν είμαι για κάτι άλλο πέρα από τη μουσική, έδωσα κατατακτήριες και μπήκα στη σχολή. Σήμερα, βρίσκομαι στο τελικό στάδιο της πρακτικής- πτυχιακής της σχολής.

 Μαρία: Πως  δημιουργήθηκαν τα συγκροτήματα  INWARD SANCTUM και NORTHERN BREEZE; Ως μέλος τους, περιέγραψέ μας την εμπειρία σου απ' τη συνεργασία σας στην Ελλάδα και προπαντός στο εξωτερικό…  

 Βαγγέλης: Οι Ιnward sanctum, ήταν μια πενταμελής μπάντα που είχε δημιουργηθεί περίπου το’98 στη Λαμία και ήτανε μια απόλυτα λυτρωτική και υγιής εφηβική σύμπραξη πέντε μουσικών, που είχαμε δέσει και επικοινωνήσει σαν παρέα, με αποτέλεσμα να επικοινωνούμε και μουσικά και να γράφουμε τα δικά μας τραγούδια, πράγμα που δύσκολα ξανά συνάντησα...Βέβαια, όπως όλα τα όμορφα τελειώνουν γρήγορα, έτσι και εμείς μεγαλώσαμε και φύγαμε στην ξενιτιά για σπουδές!
Το Νorthern breeze, ήταν ένα «στουντιακό» project και ιδέα ενός μέλους από την μπάντα, του Χρήστου Γκλάβα που συνεχίσαμε οι δυο μας, σε πολύ χαλαρούς ρυθμούς, που όμως προέκυψε έκδοση από μια μικρή αμερικάνικη εταιρία και γενικά είχε θετική ανταπόκριση από το κοινό στο οποίο απευθυνότανε (δεν ξέρω αν γνωρίζεις, αλλά μιλάμε για death-black metal μουσική!). Αυτό που πήρα από όλη αυτή την ιστορία, δεν είναι η εμπειρία με το εξωτερικό και την εταιρία, αλλά η ίδια η εμπειρία της οργάνωσης μιας μπάντας, της ενορχήστρωσης, της σύνθεσης, της ηχογράφησης, γενικά ήταν τα θεμέλιά μου γι’ αυτό που κάνω σήμερα, χωρίς να έχει σημασία που ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό και ακραίο...η μουσική ίδια είναι...ακόμη και ένα Ηπειρώτικο μπορεί να γίνει black metal!!!

 Μαρία: Έχεις  συνεργαστεί με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ  Ρούμελης σε τομέα που είμαι  σίγουρη πως αφορά τη μουσική.. Πες μου λίγα λόγια γι’ αυτό..  

 Βαγγέλης: Ναι,  ήταν μια πρωτόγνωρη και ενδιαφέρουσα  εμπειρία! Συμμετείχα ως μουσικός  σε μια παράσταση της πειραματικής  σκηνής, την «πυριτιδαποθήκη», στην  οποία δεν βγαίναμε μόνο στη  σκηνή να παίξουμε, αλλά περιφερόμασταν  και παίζαμε μέσα στην πλατεία  πλάι στους ηθοποιούς! Ήταν προκλητική εμπειρία γιατί απαιτούνταν και από πλευράς μας μία υποκριτική αντιμετώπιση!...Όσον αφορά τις μουσικές, δεν ήτανε δικές μου, αλλά σίγουρα θέλω να επενδύσω μουσικά κάποια παράσταση στο μέλλον, θα μου δινόταν η ευκαιρία να βγάλω έναν άλλο «μουσικό εαυτό», διαφορετικό από αυτό της τραγουδοποιίας.

  Μαρία: Τι  έχεις κρατήσει και τι έχεις  απορρίψει στη μέχρι τώρα πορεία  σου στον κόσμο της μουσικής;

 Βαγγέλης: Έχω  κρατήσει τα πάντα, νομίζω και  εμπράκτως... και ούτε κατά διάνοια  δεν απορρίπτω τίποτα! Συνεχώς  είμαι ανοιχτός και θερμός  σε άγνωστες μουσικές προς  εμένα... ανοίγουν τη «μουσική  φαντασία»!  

 Μαρία: Η  ενασχόλησή σου με παραδοσιακά  και ανατολίτικα όργανα πως  προκύπτει;

 Βαγγέλης: Προκύπτει  από τις μουσικές μου αναζητήσεις. Απ’ τη στιγμή που άρχισα να ακούω και τέτοιες μουσικές, αυτόματα μου κινήθηκε  η περιέργεια να έρθω σε επαφή και με τα όργανα που εκτελούνται. Επίσης από άποψη συνθετική και ενορχηστρωτική, το κάθε όργανο νιώθω ότι μου ανοίγει και ένα νέο δρόμο- κόσμο, για παράδειγμα τα τραγούδια που έβγαλα  με το σάζι, δεν υπήρχε περίπτωση να είχανε βγει με μια κιθάρα, θα είχα βγάλει κάτι άλλο. Επίσης, θα ήθελα να τονίσω  το ότι λέω πως παίζω αυτά τα όργανα, δεν σημαίνει ότι τα κατέχω και όλα! Ακόμη τα ψάχνω και τα γνωρίζω ( αυτό το πράγμα δεν τελειώνει ποτέ), άλλα ξέρω περισσότερο, άλλα λιγότερο και κυρίως  τα παίζω με τον δικό μου τρόπο, χρησιμοποιώντας το ηχόχρωμά τους. 

 Μαρία: Τον  Μάρτιο του 2010, κυκλοφορεί ο  πρώτος σου δίσκος, που τιτλοφορείται  «ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ»… Ποιοι  είναι οι… συνταξιδιώτες σου  στο πρώτο σου μπάρκο και  τι ένοιωσες παίρνοντας στα  χέρια σου για πρώτη φορά  τη δουλειά σου δισκογραφημένη;  

 Βαγγέλης: Το cd κυκλοφόρησε από μια μικρή και σχετικά νέα εταιρεία, την ‘‘pazl’’, η οποία ανήκει σε έναν φίλο το Δημήτρη Καρρά. Η παραγωγή όμως είναι δικιά μου και του Γιώργου Γκώνια, ο οποίος είναι παράλληλα ο στιχουργός του δίσκου και επιμελείται την όλη κατάσταση. Στο cd έχουν συμμετάσχει περίπου είκοσι φίλοι μουσικοί και τρείς τραγουδιστές ο Ψαραντώνης, ο Απόστολος Ρίζος και η Μαρίνα Δακανάλη. Επίσης, έχουν γίνει δώδεκα υπέροχες ζωγραφιές ειδικά για το cd από την Δήμητρα Ψυχογυιού. Το artwork το έκανε ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου. Με τις πινελιές όλων αυτών των φίλων καλλιτεχνών (αφιλοκερδώς!), προέκυψε λοιπόν αυτή η δουλειά και τους υπέρ-ευχαριστώ! Όλη η δουλειά έγινε  αβίαστα και με καλή διάθεση μεταξύ φίλων και σκόπιμα μακριά από μεγάλες εταιρείες για να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο και να μπορούμε να διαθέτουμε το cd σε όλα τα δισκάδικα σε λογική τιμή (10 ευρώ). Ήταν φοβερή εμπειρία όταν άνοιξα το cd μου! Ένιωσα σαν το μικρό παιδί που παίρνει το δώρο από το χριστουγεννιάτικο δέντρο που ζήτησε απ’ τον Αϊ-Βασίλη!!!

 Μαρία: Δυσκολίες  και εμπόδια στο δρόμο σου  μέχρι την ηχογράφηση του πρώτου  δίσκου υπήρξαν;  

 Βαγγέλης: Σίγουρα  δεν ήταν ρόδινη όλη η διαδρομή,  συναντήσαμε κάποια προβληματάκια,  αλλά και εγώ και ο Γιώργος   Γκώνιας είμαστε της άποψης  «κάθε εμπόδιο σε καλό» και  στην περίπτωσή μας έγινε ακριβώς  έτσι!...Όλα πήγαν πολύ καλά  και είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι  από το αποτέλεσμα.

 Μαρία: Ποιο  θα είναι το επόμενό σου  βήμα δισκογραφικά και επί  σκηνής;

 Βαγγέλης: Το  επόμενο διάστημα θα επικεντρωθώ  στο να διευθετήσω κάποιες  εκκρεμότητες με την πτυχιακή  μου εργασία, καθώς και στο  να φτάσει το cd σε όσο το δυνατό περισσότερα χέρια ανθρώπων που θα μεσολαβήσουν στην επικοινωνία με τον κόσμο, δηλαδή ραδιοφωνικούς παραγωγούς, μουσικά περιοδικά κ.τ.λ. Επί σκηνής τον Μάρτη – Απρίλη ήμασταν στη μουσική σκηνή «Πυρήνας» και είναι πολύ πιθανό το χειμώνα να είμαστε και πάλι εκεί, αφού μας άρεσε πάρα πολύ ο χώρος. Παράλληλα, θα κάνουμε πολλές εμφανίσεις σε επαρχιακές πόλεις και σίγουρα θα κάνουμε και παρουσίαση του δίσκου σε κάποιο χώρο στην Αθήνα. Όσον αφορά το δισκογραφικό βήμα και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει αυτή την περίοδο. Το καλό είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά κομμάτια έτοιμα και υπάρχουν σκέψεις πέρα από τον δικό μου δίσκο, για διάφορες  άλλες συνεργασίες.

 Μαρία: Θα  μπορούσες ν’ αλλάξεις πορεία  και να πατήσεις τα χωράφια  του… εμπορικού τραγουδιού, υποκύπτοντας  στις σειρήνες ίσως του χρήματος, ίσως της.. ευκολίας;

 Βαγγέλης: Εγώ  γράφω απλά τη μουσική που  βγαίνει αυθόρμητα από μέσα  μου, χωρίς να αναρωτιέμαι αν  θα πουλήσει ή όχι. Τώρα μετά  από χρόνια τι θα κατεβάζει  η γκλάβα μου δεν ξέρω!...Πολύ  πιθανό και καλό είναι να  μην είναι ακριβώς τα ίδια  πράγματα….αλλά σίγουρα είναι  πολύ χλωμό να φτάσει και  στο σημείο να κατεβάζει «popσκυλάδικα»…παρόλο που έχουμε υπέρ καταιγιστεί από αυτή τη μουσική σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε!

 Μαρία: Ακούγοντας  κανείς τα κομμάτια στο πρώτο  σου C.D, μπορεί να καταλάβει το μεγάλο δέσιμο που έχεις με τη γη και τα στοιχεία της… Και σ’ αυτό, συμπράττει κι’ ο στιχουργός σου Γιώργος Γκώνιας με στίχους που… μυρίζουν γη σε κάθε στροφή τους. Αυτή  σου η αγάπη για τη γη προέρχεται.. εκ γονιδίων και μεγαλώματος κοντά  της ή ως παιδί της πόλης  νοσταλγείς τα της γης και τα τραγουδάς;

 Βαγγέλης: Ο Γιώργος  γεννήθηκε και μεγάλωσε στο  Κυριάκι Βοιωτίας ένα όμορφο  χωριό στον Ελικώνα. Εγώ, είμαι  παιδί επαρχιακής πόλης. Μεγάλωσα  στο κέντρο της Λαμίας, όμως  από μικρό με προσέλκυε η  φύση και γύρναγα στο κάστρο  και τα δασάκια της Λαμίας  με τους φίλους μου. Επίσης, με τους γονείς μου οι οποίοι  είναι εκπαιδευτικοί, είχαμε τη  δυνατότητα να είμαστε κάθε  καλοκαίρι, ένα μήνα ελεύθερο  κάμπινγκ στη θάλασσα, ένα μήνα  στο βουνό στο χωριό μου,  το Κρίκελλο  Ευρυτανίας. Από τότε, όλα τα καλοκαίρια και όποτε  έχω ευκαιρία βρίσκομαι στην  ύπαιθρο. Η επαφή με τη Φύση  είναι ανάγκη για μένα, είναι  «καταφύγιο», πηγή έμπνευσης και  λειτουργεί σαν «φορτιστής και  καθαρτήριο».

 Μαρία: Πως  βλέπεις τη σημερινή πορεία  της μουσικής; Νομίζεις πως οδεύει  στο σωστό δρόμο ή τα λεγόμενα  σουξέ και το σινάφι τους  έχουν.. μονοδρομήσει το μέλλον  της;

 Βαγγέλης: Σίγουρα  έχουμε καταιγιστεί όπως είπα  και προηγουμένως από «ελληνο-popσκυλάδικα» και επαναλλήψιμα  σουξεδάκια, τα οποία κι αυτά έχουν το λόγο ύπαρξης τους, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και θα γεννιούνται ωραίες μουσικές και τραγούδια που θα φτάνουν στα αυτιά των ενδιαφερόμενων ακροατών έστω και πιο αργά και δύσκολα.

  Μαρία: Τι  έχεις να πεις για την Πειρατεία  στη μουσική;
Τον  τελευταίο καιρό το διαδίκτυο  κατακλύζεται από δουλειές νέων  και παλαιότερων καλλιτεχνών.  Νομίζεις πως αυτό βοηθά τον  καλλιτέχνη ή τον αναλώνει  εδώ κι’ εκεί και χάνει το  δρόμο του;

 Βαγγέλης: Η πειρατεία  «σκοτώνει» κυρίως τις εταιρείες  θα έλεγα  και λιγότερο τον  καλλιτέχνη. Έτσι κι αλλιώς οι  εταιρίες τα αρπάζουν από τις  πωλήσεις των cd, βέβαια και ο καλλιτέχνης χάνει από τα «δικαιώματά» του. Απ’ την άλλη πλευρά, μέσω του διαδικτύου έχει τη δυνατότητα κάποιος να ακούσει πράγματα και να γνωρίσει νέους καλλιτέχνες που σε καμία περίπτωση δε θα φτάνανε στα χέρια του διαφορετικά. Οπότε, κέρδος είναι για τον καλλιτέχνη να τον γνωρίζει κόσμος που μπορεί να έρθει και στην παράστασή του και όχι οι πωλήσεις του cd. Δεν ξέρω τι να πω, είναι περίεργη η κατάσταση με την πειρατεία και η αλήθεια είναι πως είμαι νέος και δεν έχω βιώσει από την πλευρά του καλλιτέχνη την κατάσταση της «μη-πειρατείας» στη μουσική!

 Μαρία: Πως  οραματίζεσαι το μουσικό σου  μέλλον;

 Βαγγέλης: Αυτό  που θέλω είναι να μπορώ  να συνεχίζω να κάνω μουσικές  και τραγούδια που να ικανοποιούν  εμένα τουλάχιστον. Επίσης, θεωρώ  πολύ ενδιαφέρον να γράψω μουσικές  για παραμύθια, θέατρο, κινηματογράφο,  γιατί θα μου δινόταν η ευκαιρία  να βγάλω κάτι εντελώς διαφορετικό.  Τέλος, δε θα ήταν άσχημο  κάποια στιγμή να μπορέσω να  ζήσω μόνο από τη μουσική.

 Μαρία: Θα  ερμήνευες ποτέ κομμάτια άλλων  δημιουργών, ξεφεύγοντας από το  ρόλο του συνθέτη;

 Βαγγέλης: Στις  εμφανίσεις μου το έκανα ήδη…και  στο στούντιο γιατί όχι; Απλά θέλει δουλειά η φωνή μου ακόμα και προσοχή στις επιλογές των κομματιών, γιατί θεωρώ πως είμαι για συγκεκριμένη γκάμα τραγουδιών και όχι ο τραγουδιστής με τις φοβερές δυνατότητες που λέει τα πάντα.  

 Μαρία: Πως  εξηγείς τα ερμητικά… κλειστά  κυκλώματα των δισκογραφικών  εταιριών;

 Κοίταξε, οι εταιρίες κάνουν τη δουλειά τους με σκοπό καθαρά το κέρδος και όχι την φιλευσπλαχνία προς τον «καλό» καλλιτέχνη και την προώθηση της «ποιοτικής» μουσικής. Ειδικά με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί τώρα, δε τους συμφέρει να ρισκάρουν. Ποντάρουν μόνο στο σίγουρο και  κυρίως στις δοκιμασμένες συνταγές ή σε ότι καινούριο πιστεύουν πως θα είναι εμπορικό.

 Μαρία: Νομίζεις  πως οι παλιότεροι καταξιωμένοι  καλλιτέχνες στο μουσικό χώρο, κάνουν… χώρο στους νέους εύκολα;  

 Βαγγέλης: Δεν  ξέρω να σου πω σίγουρα. Νομίζω  όμως πως υπάρχουν και οι  δύο περιπτώσεις…και αυτοί που  θα βοηθήσουν και αυτοί που  θα σε κοιτάνε πάντα από  πάνω και δε θα απλώσουν  το χέρι τους για βοήθεια,  ανεξαιρέτως χώρου. Η δικιά  μου εμπειρία πάντως με τη  συμμετοχή του Ψαραντώνη ήταν  πολύ θετική, αφού όταν άκουσε  τα κομμάτια, ήρθε απλά και  πρόθυμα να τραγουδήσει σε  έναν εντελώς  άγνωστο τραγουδοποιό.

Μαρία: Σ’  αυτή σου τη δισκογραφική δουλειά,  σίγουρα έδωσες το στίγμα σου.. Σκοπεύεις να το ακολουθήσεις  ή επιφυλάσσεις εκπλήξεις και  αλλαγές στους επόμενους δίσκους  σου;

 Βαγγέλης: Μακάρι  να είναι έτσι όπως τα λες!  Αν έδωσα το στίγμα μου όντως,  νομίζω πως ότι και να κάνω, όσο και να αλλάξω τις ενορχηστρώσεις  και τα όργανα σε επόμενη δουλεία, αυτό δε θα χαθεί. Ωστόσο, ακόμη δεν έχω κατασταλάξει πια τραγούδια θα συμπεριλάβω στον επόμενο δίσκο, αλλά σε γενικές γραμμές δε νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι τόσο πολύ, απλά ίσως να φανεί λίγο και κάποια άλλη πλευρά μου που δε «χώρεσε» στην πρώτη δουλειά Όμως σίγουρα αυτό που θέλω να κάνω είναι να ενισχύσω περισσότερο το δικό μου στίγμα.

 Μαρία: Τι  λες για τις λεγόμενες.. σχολές  μουσικής, που φημολογείται πως  ακολουθούν οι πρωτοεμφανιζόμενοι  καλλιτέχνες, ας πούμε σχολή  Μάλαμα.. Περίδη.. Κατσιμιχαίων.. κ.λπ..;

 Βαγγέλης: Είναι  απόλυτα φυσιολογικό όλοι μας  να έχουμε ακούσματα, επιρροές  και αδυναμίες σε διάφορους  παλιότερους καλλιτέχνες, όπως  και αυτοί με τη σειρά τους  είχανε σε ακόμη παλιότερους.  Αλίμονο αν δεν λειτουργούσανε  οι μουσικές των προηγούμενων  ως παρακαταθήκη για τους επόμενους!  Τότε πως θα εξελισσότανε  η  μουσική;...Ο καθένας περνάει το πρώτο στάδιο της έντονης επιρροής και έπειτα βάζει το λιθαράκι του, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο. Η επιρροή πιστεύω είναι δεκτή, η υπερβολική επιρροή όμως που αγγίζει τα όρια της αντιγραφής όχι.

 Μαρία: Αν  υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα  τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι,  που θάθελες να πας, παρελθόν, μέλλον ή κάπου αλλού;

 Βαγγέλης: Στο  μέλλον σίγουρα όχι, γιατί θα  χαθεί όλη η μαγεία της ζωής…στο  παρελθόν ούτε, γιατί ότι έγινε…έγινε….αν  το «κάπου αλλού» συμπεριλαμβάνει  και κάποια άλλη διάσταση, ναι!...αλλά  βολεύομαι και με αεροπλανάκι  για  ένα ταξιδάκι στην Ινδία  του παρόντος!

 Μαρία: Σ’ ευχαριστώ Βαγγέλη και σου εύχομαι από καρδιάς… καλοτάξιδη η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά.. και καλοτάξιδος εσύ ψυχή τε και σώματι στην Ινδία του παρόντος για διαλογισμούς και βόλτες στα παράξενα και ενδιαφέροντα του κόσμου..