Νάγια Δρακιά - Συνέντευξη

Αξιολόγηση Χρήστη: / 7
ΧείριστοΆριστο 

25 Ιουλίου 2010

Η Νάγια Δρακιά, συνθέτης, στιχουργός, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός με λίγα λόγια, τρία σε ένα, όπως αυτοαποκαλείται, απαντά στις ερωτήσεις μου και μας συστήνεται με την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, που τιτλοφορείται…. “VIVA” κι’ έχει ακούσματα υψηλών προδιαγραφών… Ακούστε τη να ερμηνεύει, να δημιουργεί και.. διαβάστε τη να εκμυστηρεύεται…

 Δρακιά Νάγια συνέντευξη στην Μαρία Παπαδάκη για το "Μουσικόραμα"

Μαρία: Χημικός-μηχανικός στον Πειραιά λοιπόν Νάγια, αλλά το.. γλυκό σαράκι της μουσικής, του λόγου και της ερμηνείας,.. δουλεύει στο.. πετσί σου που λένε..

 Νάγια:  Στα 22 μου περίπου έπιασα την κιθάρα με ένα βιβλίο μουσικής. Σύντομα άρχισα να φτιάχνω μελωδίες και αυτό έγινε το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μετά, ήρθαν και οι στίχοι. Σιγά- σιγά άρχισα να ψάχνομαι περισσότερο, και το τραγούδι άρχισε να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στη ζωή μου.
Ωστόσο ποτέ δεν σκέφτηκα πως θα ασχοληθώ στο μέλλον μόνο με αυτό. Ήθελα η δουλειά μου-τα οικονομικά μου να μην έχουν καμία σχέση με το τραγούδι για να είμαι καλλιτεχνικά ανεξάρτητη. Βέβαια, για κάποια χρόνια πορεύτηκα αποκλειστικά ως τραγουδίστρια (μη σταματώντας πάντα να γράφω), αλλά είχα βάλει ένα χρονικό όριο σ' αυτή την διαδρομή.
Εξ' άλλου η πραγματική μου ανάγκη, δεν ήταν τόσο να τραγουδήσω, όσο να δημιουργήσω (χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τον ρόλο του πραγματικού ερμηνευτή ως συνδημιουργού)…

  Μαρία: Πως ξεκίνησες να σκέφτεσαι ν’ ακολουθήσεις το δρόμο της μουσικής σοβαρότερα, ούσα στο Πολυτεχνείο και ξέροντας πως στο μέλλον θα λειτουργήσεις κάπως έτσι, κάνοντας δηλαδή το επάγγελμα που σπουδάζεις..;

  Νάγια: Ο πατέρας μου έχει υπάρξει μουσικός (μπουζούκι -κιθάρα)  και εξαιρετικός τραγουδιστής. Εκτός από τα νυχτερινά μαγαζιά τους χειμώνες, τα καλοκαίρια συμμετείχε σε συγκροτήματα (όπως τα λένε στην πιάτσα) που έπαιζαν κυρίως δημοτικά. Στα τρία μου χρόνια σ' ένα τέτοιο πανηγύρι στο χωριό μου, ο πατέρας μου με ανέβασε στο πάλκο και μου είπε: "ποιό τραγουδάκι θέλεις να μας πεις;",  το "σ' αγαπώ,  σ' αγαπώ…  που με βάζεις "του λέω. Το ήξερε όλο το χωριό, πως παρά την ηλικία μου , τραγουδούσα σωστά. Δεν θυμάμαι τί έπαιζε η ορχήστρα, πάντως εγώ ήμουν άψογη.  
Η περίοδος που άρχισα να ερμηνεύω, φυσικά άρχισε πολλά χρόνια αργότερα. Δεν ξέρω πότε ακριβώς. Ίσως όταν άρχισα να τραγουδάω τα πιο "ώριμα" τραγούδια μου,  κάπου στα 25.
Ο αληθινός ερμηνευτής είναι αυτός που αφήνεται στον στίχο και στη μελωδία και όχι αυτός που βαυκαλίζεται με το άκουσμα της φωνής του. Να τονίσω πάλι,  πως ο αληθινός ερμηνευτής επίσης είναι συνδημιουργός. Μπορεί με την φαντασία, το μεράκι και την ευαισθησία του ,να πάει το τραγούδι ακόμα παραπέρα.

  Μαρία: Πως ήταν η πρώτη σου επαφή με το μικρόφωνο; Συναισθήματα και σκέψεις, τη στιγμή της… γέννησης μιάς ερμηνεύτριας..

 Νάγια: Ως τραγουδοποιός, παραλίγο να κάνω ένα πολύ δυνατό ξεκίνημα πριν αρκετά χρόνια, αλλά οι καταστάσεις δεν ευνόησαν.
Κάπου στο 96 έγραψα, ανάμεσα σε άλλα, και κάποια τραγούδια που κατάλαβα ότι είναι καλά. Πήγα στη Θεσσαλονίκη, στον Ν. Παπάζογλου και τα ακούσαμε μαζί στο studio. "Τι θα κάνουμε;" τον ρωτάω. "Θα τα κάνουμε έναν στρόγγυλο δίσκο" μου λέει. Τρελάθηκα. Μετά από λίγο καιρό μπήκαμε στο studio. Εγώ πηγαινοερχόμουν Αθήνα-Θεσσαλονίκη στα ρεπό που είχα από την "Ιερά οδό". Φτάσαμε στις μίξεις (λίγο πριν το τέλος δηλαδή). Τότε άρχισαν να πηγαίνουν όλα ανάποδα-ανεξαρτήτως των καλών μας διαθέσεων, και η υπόθεση άρχισε να ατονεί, μέχρι που πραγματικά, μου έφυγε η λαχτάρα γι' αυτή την δουλειά. (εγώ είμαι "στη βράση κολλάει το σίδερο").
Αργότερα, ο Νίκος είπε ένα τραγούδι απ' αυτά σε δικό του δίσκο. Ίσως κάποτε στο μέλλον....
Ως τραγουδίστρια τώρα, δεν θεωρώ ότι έκανα κάποια καριέρα. Για τρία χρόνια πήγαινα με τον πατέρα μου τα καλοκαίρια σε πανηγύρια για να βγάζω κάποια χρήματα (αν μη τι άλλο ,έχω ακούσει πολύ και καλό δημοτικό τραγούδι -σοβαρό μειονέκτημα ο μη φυσικός ήχος). Ένα σας λέω. Πολύ δυνατό και σκληρό σχολείο το πανηγύρι.
Μετά σε μαγαζιά με πολύ καλά λαϊκά σχήματα, πολύ ρεμπέτικο και μετά στην Αθήνα με τον Νταλάρα.

  Μαρία: Με ποια μουσική συνεργασία ξεκίνησες την καριέρα σου και ποιο ήταν το αμέσως επόμενο βήμα σου;

  Νάγια: Τραγουδούσα στην Πάτρα μαζί με τον εξαιρετικό Νίκο Κουρουπάκη (αργότερα μέλος του "Τρίφωνο") και με παρότρυνε να κάνω ένα demo για να φτάσει στον Νταλάρα μέσω ενός γνωστού του και παραγωγού συναυλιών του Γιώργου στην Αμερική.  Αντί του demo, είπα ένα τραγούδι a capela, το έγραψα πρόχειρα στο σπίτι και το έδωσα χωρίς να περιμένω κάτι. Ο Νταλάρας τελικά το άκουσε, έμαθε και ότι ετοίμαζα κάτι με τον Παπάζογλου, του άρεσα. Με πήρε τηλέφωνο. Μου κόπηκαν τα πόδια. Με ήθελε μαζί του στην "Ιερά οδό". Δίσταζα. Εκνευρίστηκε. "Κορίτσι μου", μου είπε, "καταλαβαίνεις τι ευκαιρία σου δίνεται; "Ίσως δεν με πιστέψετε, αλλά πήγα από ντροπή!
Μετά, αφού γνωριστήκαμε, άρχισα να αισθάνομαι πιο άνετα. Ρώτησαν τον Νταλάρα.. "πού την βρήκες;"  "Μου ήρθε από την Αμερική"…απάντησε.

  Μαρία: Τώρα ,πως είναι να συνεργάζεσαι με τον Νταλάρα;

 Νάγια:  Στην αρχή ένοιωσα ενθουσιασμό και αμηχανία ανάμικτα. Μετά από ένα διάστημα δέους, αμηχανίας, ενθουσιασμού και άγχους (ανάμικτα), βρέθηκα να τραγουδώ με έναν πολύ γλυκό και ευγενικό άνθρωπο και έναν υπέροχο καλλιτέχνη. Πολλές φορές παίζαμε σαν παιδάκια στην σκηνή, με τον δικό μας μουσικό τρόπο, μαζί με τους επίσης "παιχνιδιάρηδες" μουσικούς. Αισθανόμουν συχνά, πολύ ευτυχισμένη και τυχερή που τραγουδούσα με έναν άνθρωπο που έχει πει τόσα διαμάντια τόσων σπουδαίων δημιουργών και θυμάμαι πόσο με εντυπωσίαζε η τόσο λιτή αλλά και δυναμική του παρουσία στη σκηνή και ο τρόπος που "περνούσε" στον κόσμο.

  Μαρία: Συμμετοχές σου σε δίσκους και συναυλίες;

  Νάγια: Δεν έχω να αναφέρω πολλά πράγματα. Ο Ν. Παπάζογλου έχει πει το τραγούδι μου "Επαρχία" στην δικιά του "Μάϊσσα  Σελήνη", έχω τραγουδήσει το "Γυρεύω να'ρθεις" του Λουδοβίκου των Ανωγείων στο δικό του "Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι". Έχω συμμετάσχει στο "Ιερά οδός Ι" με τον Νταλάρα ,στο αφιέρωμα στον Τσιτσάνη με τον τίτλο "Ότι κι αν πω δεν σε ξεχνώ"(ζωντανή ηχογράφηση από παραστάσεις που έγιναν στο Μέγαρο Μουσικής) όπου επίσης τραγουδήσαμε μαζί με τον Νταλάρα,  η Ε. Τσαλιγοπούλου και ο Γ. Ανδρεάτος. Στο Μέγαρο και αλλού με την συμφωνική λαϊκή ορχήστρα της Μόσχας.
Στο "Δάκρυ στο γυαλί" της Εστουδιαντίνας , η Ε. Ζουγανέλη μαζί με τον Νταλάρα είπαν το τραγούδι μου "Μια του κλέφτη"
Όσον αφορά τις συναυλίες... χάνω τον λογαριασμό. Από Κούβα και Αργεντινή, μέχρι Ν. Ζηλανδία. Από το Madisson  Sqare Garden της Ν. Υόρκης μέχρι το "Opera House" του Sidney (πάντα με τον Νταλάρα).

  Μαρία: Πως προκύπτει το συνθετικό και στιχουργικό σου ταλέντο και με ποιους συνεργάζεσαι σαν συνθέτης και στιχουργός;

  Νάγια: Θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ και με συνθέτες και με στιχουργούς που μιλάμε τη ίδια γλώσσα. Ακόμα δεν έχει συμβεί. Πάλι καλά που  είμαι "δύο σε ένα", αλλιώς θα είχα μεγάλο πρόβλημα.
Ο πατέρας μου στα νιάτα του έγραφε και αυτός τραγούδια. Έτσι γιατί του άρεσε. Ακούω καλή ελληνική λαϊκή μουσική από τα γεννοφάσκια μου. Στα έξι μου ήξερα απ' έξω όλον τον δίσκο "Υπάρχω"(εισαγωγές, ανταποκρίσεις, στίχους ,μελωδία φωνής). Αργότερα άρχισα να έχω την αίσθηση και της μουσικής αρμονίας. Όταν παιζόταν κάτι με λάθος ακόρντα, με ενοχλούσε αφάνταστα. Στα 13 μου-14 έμαθα τις  δεύτερες, τις τρίτες, τις πέμπτες από δισκάκια 45άρια ρεμπέτικα και από τους Simon & Garfunkel
Όσον αφορά τους στίχους, αυτούς τους "σμιλεύει" η ζωή και ο τρόπος που έχει μάθει κανείς να σκέφτεται.
Ένα είναι σίγουρο. Το όποιο ταλέντο, ή "το'χεις" ή δεν "το'χεις". Είναι θέμα DNA .

  Μαρία: Θα μπορούσες στο μέλλον να.. περιοριστείς μόνο στην ιδιότητα του συνθέτη και του στιχουργού, ακούγοντας τις δουλειές σου ερμηνευμένες από άλλους;

  Νάγια: Βεβαίως και με μεγάλη χαρά. Έχω γράψει πάρα πολλά τραγούδια. Θα ήθελα πολύ να τα ακούσω από αγαπημένες φωνές. Και στο cd, αν κάποια πράγματα είχαν έρθει αλλιώς, δεν θα είχα πει παρά μόνο ένα τραγούδι.
Εξάλλου, όταν γράφω, ακούω συγκεκριμένες (τις περισσότερες φορές) φωνές να τραγουδάνε μέσα στο κεφάλι μου.

  Μαρία: “VIVA”.. τιτλοφορείται η πρώτη σου προσωπική δισκογραφική δουλειά, σε διεύθυνση παραγωγής Γιώργου Νταλάρα και συμμετοχές παραπάνω από αξιόλογες, της Ελένης Τσαλιγοπούλου, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, του Χρήστου Θηβαίου και της Ασπασίας Στρατηγού, και κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 2010. Πώς προέκυψε ο αισιόδοξος τίτλος της και οι σπουδαίες συνεργασίες που σε… χρίζουν τυχερή γιατί σε βρίσκουν στο ξεκίνημά σου;

 Νάγια: Υπάρχει ένα "θεματάκι" με τον τίτλο. Αν ακούσει κανείς προσεκτικά το cd, θα διαπιστώσει ότι ο τίτλος είναι τελείως παραπλανητικός. Δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσω. Αυτοσαρκάζομαι. Πίνω ένα ποτήρι στις "επιτυχίες" μου. Λέω "άει γεια σου" στο κοριτσάκι που χορεύει το Τσιφτετέλι του Ζαλόγγου. Λέω "Viva la liberation" στο ομώνυμο τραγούδι, για μια επανάσταση που μάλλον δεν θα υπάρξει ποτέ. Μια ματωμένη επανάσταση πριν καν ξεκινήσει.
Η φιλία μου με την Ε. Τσαλιγοπούλου, πάει τουλάχιστον 12 χρόνια πίσω. Είναι αγαπημένο μου πρόσωπο και λατρεμένη ερμηνεύτρια. Η μελωδία του "Να πονέσεις" ήταν "ραμμένη" γι' αυτήν.
Ο Νταλάρας με έφερε σε επαφή με τον Θηβαίο. τον Μαχαιρίτσα και την Στρατηγού. Συγκινήθηκα πολύ που τους γνώρισα, που τραγούδησαν τα τραγούδια μου. Με αυτές τις φωνές τα είχα φανταστεί. Να είναι όλοι τους καλά.

  Μαρία: Το πιο αγαπημένο σου.. παιδί-κομμάτι απ’ την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά;

 Νάγια: Λίγο καιρό αφού τα είχα γράψει, στην ίδια ερώτηση είχα απαντήσει (με κάποια δυσκολία βέβαια)το "Τόσες φορές". Τώρα πια δεν ξέρω.

 Μαρία: Άμεσα βήματά σου σε συνεργασίες και συναυλίες και μελλοντικά σου σχέδια;

  Νάγια: Δεν κάνω σχέδια γενικά. Πιστεύω ότι βγήκε μια καλή δουλειά, ας είναι καλοτάξιδη.

  Μαρία:  Πώς βλέπεις τα πράγματα στην Ελλάδα, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί σε όλους σχεδόν τους τομείς; Υπάρχει λες ελπίδα για ανάκαμψη;

 Νάγια: "Στην Ελλάδα κάνει κρύο". Είμαι από την φύση μου απαισιόδοξη ,αλλά εδώ πιστεύω πως υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για να είμαι. Έχω εμπιστοσύνη στη ράτσα μας. Από τους απλούς πολίτες μέχρι και τους πολιτικούς. Θα κάνουμε ότι μπορούμε για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα. Εμείς φταίμε για το χάλι μας .Ανατροφοδοτείται ένα σύστημα που αφήνει τον κόσμο στο σκοτάδι (σε όλους τους τομείς), αυτός ο κόσμος παράγει τους συγκεκριμένους πολιτικούς (που στην πλειοψηφία τους είναι ή ανίκανοι ή διεφθαρμένοι) και στην συνέχεια ο ίδιος κόσμος περιμένει λύσεις απ' αυτούς.
Ο κόσμος που αφήνει τα σκουπίδια του όπου βρει και ταυτόχρονα παρακολουθεί και ακούει μόνο σκουπίδια, που δεν διαβάζει βιβλία και και αφήνεται έρμαιο στην παραπληροφόρηση, που φοροδιαφεύγει διαρκώς και παντοιοτρόπως, που δεν σέβεται την σειρά προτεραιότητας, που "τρώει" άδικα την θέση κάποιου άλλου στην αγορά εργασίας, που εθελοτυφλεί...... Ο κόσμος αυτός πρέπει ν' αλλάξει από μέσα του πρώτα και μετά ν' αλλάξει τους πολιτικούς του (που οφείλουν να τον καθοδηγήσουν σωστά) και να αλλάξει τελικά και την πορεία της χώρας του.
Η φτώχεια, η εγκατάλειψη, η ανεργία, η κατρακύλα δεν θα είχαν διογκωθεί τόσο αν από την μεταπολίτευση και μετά είχαμε ανέβει όλοι ένα σκαλί παραπάνω. Τώρα, ίσως είναι αργά. Μετά την λήξη της πρωθυπουργίας του Δ.Ν.Τ. πιστεύω πως η φτώχεια (μόνο στα μικρομεσαία βέβαια στρώματα) θα είναι πολύ μεγαλύτερη και θα χρωστάμε πολύ περισσότερα. Από την σύσταση αυτής της χώρας είμαστε έρμαια των ορέξεων των ξένων και θύματα του κακού μας εαυτού.

  Μαρία: Είναι δύσκολο για μια κοπέλα να ξεκινήσει και να περπατήσει.. άνετα στο δρόμο της μουσικής, δισκογραφίας και νύχτας;

 Νάγια: Εξαρτάται  που και πως θα περπατήσεις , ανεξαρτήτως φύλλου. Είναι δύσκολο να μπεις και πιο πολύ να σταθείς αξιοπρεπώς στον δισκογραφικό χώρο. Πολλές οι παραγωγές, πολλά τα πρόσωπα, μισοάδειες οι τσέπες των αγοραστών. Πρέπει να διαθέτει κανείς δυνατό ταλέντο, πραγματική υποστήριξη και...  "άστρο" (το δυνατό ταλέντο δεν είναι φυσικά προϋπόθεση για όλους)
Όσο για την νύχτα, υπάρχει η νύχτα της χλιδάτης παραλιακής, η νύχτα του 65ου χιλιομέτρου Πατρών-Πύργου και η νύχτα ... με αστέρια και φεγγάρι. Για τις δύο πρώτες πρέπει όντως να διαθέτεις ανθεκτικό πισινό και όλο το πακέτο "επιβιώνω μέσα στην νύχτα". Στην τελευταία νύχτα, μπορεί να χαζεύεις το φεγγάρι ή να τεντώνεις απελπισμένα το χέρι σου να το φτάσεις ή απλά μπορεί να κατοικείς σε αυτό, είτε το ξέρουν οι άλλοι είτε όχι.

  Μαρία: Πως βλέπεις το μέλλον της Ελληνικής δισκογραφίας και γενικά του τραγουδιού στις μέρες μας που είναι μέρες διαδιχτύου και.. φτήνιας στη μουσική, χωρίς βέβαια να μπλέκουμε το ένα με τα’ άλλο;

 Νάγια: Έχω ακούσει να λένε ότι η ελληνική δισκογραφία έχει πεθάνει και δεν της το'χουν πει.
Τον μεγαλύτερο όγκο της καλής ελληνικής δισκογραφικής παραγωγής τον κρατά απ' όσο ξέρω μια ελληνική εταιρία και δεν γνωρίζει κανείς πόσο ακόμα θ' αντέξει. Οι πολυεθνικές, σαφώς πολλαπλάσια ανθεκτικότερες, εχουν κρατήσει μερικά "δυνατά χαρτιά" και κατά τα άλλα παράγουν προϊόντα, ως επί το πλείστον αμφιβόλου ποιότητας (μιλώ πάντα για ελληνικό τραγούδι)
Το κλειδί δεν είναι άλλο από το χρήμα που δεν υπάρχει. Το εύκολο, ανέξοδο, σίγουρο και γρήγορο χρήμα που κυνηγούν πάντα οι εταιρίες (και πολλοί "καλλιτέχνες" φυσικά).
Τα μεγαλοστελέχη των εταιριών είναι αυτά που πρέπει να επινοήσουν τρόπους επιβίωσης της δισκογραφίας. Το cd στην εφημερίδα και στο περιοδικό, σαφώς δεν είναι λύση για όλους. Σίγουρα δεν είναι λύση για καλλιτέχνες μικρής εμβέλειας.
Λέτε να επιστρέψουμε στην εποχή όπου τα τραγούδια γίνονταν γνωστά κατ' αρχήν μέσα από τα μαγαζιά και τις παρέες; Δεν θα με χάλαγε καθόλου.

  Μαρία: Έχεις.. είδωλα απ’ τις παλιές ερμηνεύτριες του Ελληνικού ή ξένου τραγουδιού; Κάποια που θάθελες κατά κάποιον τρόπο να της μοιάσεις;

 Νάγια: Για μένα η "μαμά" των περισσότερων καλών λαϊκών τραγουδιστριών είναι η μεγάλη Ρόζα Εσκενάζη. Η Ρόζα είναι είδωλο. Τι να πω όμως και για τις σύγχρονές μας την Dulce Pontes ή την Feiruz; Θα ήθελα να ήμουν τόσο προικισμένη.

  Μαρία: Ποιον ή ποια απ’ τους σημερινούς ερμηνευτές, συνθέτες ή στιχουργούς ξεχωρίζεις στη σημερινή μουσική σκηνή;

 Νάγια:  Θα αναφέρω τελείως ενδεικτικά κάποια πρόσωπα από την δική μου, πάνω-κάτω γενιά. Η Μ. Ασλανίδου, ο Κ. Μακεδόνας, η Α. Στρατηγού, ο Κ. Λειβαδάς και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο πολύ καλός στιχουργός που συνεργάζεται με την Μποφίλιου στην πρόσφατη δουλειά της..

  Μαρία: Τι μουσικές ακούς στις προσωπικές σου στιγμές;

 Νάγια: Πάλι ενδεικτικά θα αναφερθώ . Ρεμπέτικά (μόνο πρώτες ηχογραφήσεις), Xατζιδάκις, κλασσική, Bjiork, Ξυδάκης, αγαπημένα μου ξένα group (U2, Jethro Tull, A.C.D.C. ,...) κάποιες φορές και δημοτικά-μόνο με τον Παπασιδέρη και ότι άλλο τύχει να μου κάνει κέφι την συγκεκριμένη ώρα.

  Μαρία: Νομίζεις πως .. εν καιρώ κρίσης, θάπρεπε να γράφονται πιο δυναμικά τραγούδια, που θα εκφράζουν τον ακροατή στις.. έξωθεν διαμαρτυρίες του για όσα περνάει;

  Νάγια: Βεβαιότατα. Εγώ τουλάχιστον το κάνω. Έχω λάβει μάλιστα και την ικανοποίηση, κάποια να έχουν καταγραφεί και δισκογραφικά (μιλώ για το "Επαρχία", "Μια του κλέφτη" και "Viva").
To πολιτικό τραγούδι που έχουν κάνει τεράστιοι συνθέτες ποιητές και στιχουργοί-ποιητές, που το έχουν χρησιμοποιήσει ως κακοποιήσει πολιτικά κόμματα από καιρού εις καιρόν, που έχει λοιδορηθεί από διαφόρους είναι από τα λίγα που κράτησαν όρθιο έναν λαό σε σκοτεινές και σκληρές   εποχές. Καλό και απαραίτητο το ερωτικό ή το αυτοψυχαναλυτικό ή όποιο άλλο .Αλλά, για μένα, αν δεν έχεις γράψει τουλάχιστον ένα πολιτικό τραγούδι, είσαι λίγος .
Ο ελληνικός λαός είναι ίσως από τους λίγους στον κόσμο που έχει ανδρωθεί με το πολιτικό τραγούδι. Έχει πολεμήσει, έχει διαμαρτυρηθεί, έχει διεκδικήσει, έχει λυτρωθεί.
Θα ήθελα να αναφερθώ και στο μέρος του τραγουδιστή.
Ένας από τους λόγους που εκτιμώ τον Νταλάρα είναι πως δεν τον έχουν χρίσει ποτέ "ερωτικό τραγουδιστή". Έχουμε χορτάσει από ερωτικούς τραγουδιστές και από ερωτικά τραγούδια. Η εύκολη λύση και το εύκολο κέρδος. Τα πάντα στον βωμό της ανελέητης καψούρας. Για να μην παρεξηγηθώ, έχω γλεντήσει και έχω συγκινηθεί πολλές φορές με τέτοια τραγούδια. Το ζητούμενο είναι να μην περιορίζεσαι εκεί. Λατρεύω το καλό ερωτικό τραγούδι, αλλά όλους  μας απασχολούν και άλλα -και πολύ πιεστικά μάλιστα- ζητήματα και πρέπει και αυτά, να βρουν διεξόδους έκφρασης. Ειδικά στις μέρες μας και σ' αυτές που έρχονται. Πιστεύω πως θα αρχίσει το πολιτικό τραγούδι να κερδίζει πάλι το χαμένο έδαφος .

  Μαρία: Θα ερμήνευες ποτέ τραγούδια σε δίσκο σου άλλου συνθέτη ή στιχουργού; Θα περιοριζόσουν με λίγα λόγια μονάχα στον ρόλο της ερμηνεύτριας;

  Νάγια: Δεν μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό. Αν "έδενε" το γλυκό, γιατί όχι; Υπάρχουν ισάξιοι  και ακόμα καλύτεροι από εμένα στον χώρο. Θα ήταν τιμή μου.

  Μαρία: Η τηλεόραση σήμερα, νομίζεις πως προσφέρει κάτι στον θεατή; Πως εισπράττεις το ρόλο που παίζει σε σχέση με το τραγούδι;

 Νάγια: Λοιπόν η τηλεόραση προσφέρει πολλά σήμερα στον θεατή που δεν ενδιαφέρεται για κάτι διαφορετικό. Που η αισθητική του φτάνει ως εκεί.
Η τηλεόραση δεν θεωρεί (μιλώ βασικά για την ιδιωτική)υποχρέωσή της να παράγει και να προάγει τον πολιτισμό ή να ξεστραβώνει και να πληροφορεί πραγματικά τον κόσμο. Την τηλεόραση την ενδιαφέρει ένα πράγμα: να την παρακολουθείς. Γιατί έτσι ναρκωμένος όπως την κοιτάς, σου πετάει και την διαφήμιση και τρέχουν τα φράγκα.
Συμβαίνει αυτό που είπα και σε μια άλλη ερώτηση .Το σύστημα, σε θέλει κοιμισμένο, απαίδευτο. Έναν τέτοιον θεατή, τον παίζεις μπάλα εύκολα. Με φθηνές παραγωγές χαμηλής ποιότητας, α-talent shows, κατινίστικα μπλα-μπλα, πρωινά με το ζόρι μες την χαρά και b-movies. Δεν το βρίσκω καθόλου κακό να βλέπεις που και που σκουπίδια. Ίσα-ίσα που λειτουργούν πολλές φορές χαλαρωτικά και μπορεί να έχουν και πλάκα, αρκεί να μη βλέπεις μόνο τέτοια. Ευτυχώς, τα κρατικά κανάλια με τις καλές (όχι πάντα) ταινίες και τα απίθανα ντοκιμαντέρ όπως του Αυγερόπουλου, του Κούλογλου (παλιότερα) και κάποια άλλα προγράμματα, φωτίζουν κάπως το τοπίο (για αυτούς που θέλουν βέβαια να δούνε λίγο φως).
Το ζεύγος τραγούδι-τηλεόραση παραπέμπει σε κλαυσίγελο.
Παίρνουμε το υλικό: ανυποψίαστα παιδάκια με illustration πρότυπα ,τηλεοπτικές και show-buzz περσόνες που πουλάνε, φώτα, αλαλάζον κοινό και πάμε. Ποιό τραγούδι; Σας διαβεβαιώνω ότι τώρα πια την τηλεόραση δεν την ενδιαφέρει ούτε το τραγούδι που αναπαράγει! Σημασία έχει να γίνεται "ντόρος", να δημιουργούνται θέματα άνευ λόγου, ν' ανεβαίνουν τα νούμερα. Και δεν είναι μόνο η τηλεόραση. Υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός που έχει πείσει πάρα πολλά 16χρονα και 20χρονα σ' αυτόν τον τόπο, πως δεν υπάρχει άλλο ελληνικό τραγούδι και το χειρότερο: πως δεν υπάρχουν άλλα όνειρα.

  Μαρία: Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι, που θάθελες να πας, στο παρελθόν, στο μέλλον ή κάπου αλλού;

  Νάγια: Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα ήθελα... να με εξαφανίσει.

 Μαρία: Σ’ ευχαριστώ Νάγια. Εύχομαι καλοτάξιδο το «VIVA» σου, καλοτάξιδο το ταλέντο σου γενικά….